I OSK 1515/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA: Janusz Furmanek Sędzia NSA: Małgorzata Jaśkowska (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 65/07 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w przedmiocie należności pieniężnych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. wniesioną na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. (sygn. akt II SAB/Wa 65/07). Jako uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. dotyczyła - zarzucanego przez skarżącego - zaniżenia wysokości wypłaconej mu należności pieniężnej przysługującej przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej. W ocenie skarżącego organ dokonał zaniżenia przedmiotowego świadczenia na skutek błędnego przyjęcia do jego naliczenia stawki uposażenia zasadniczego z grupy U-[...], a nie - jak powinien - stawki uposażenia zasadniczego z grupy U-[...], przy czym pozostaje w bezczynności pomimo wezwania do usunięcia dostrzeżonego naruszenia prawa, skierowanego przez skarżącego (pismo z dnia 30 marca 2007 r.). Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że jest jedynie płatnikiem uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu za okres roku po zwolnieniu ze służby i nie posiada umocowania prawnego do wydania orzeczenia administracyjnego w przedmiocie objętym żądaniem strony. Organ podniósł także, że roszczenie skarżącego o naliczenie przedmiotowego świadczenia z uwzględnieniem stawki uposażenia zasadniczego z grupy U-[...] jest bezzasadne, bowiem kwestię wysokości przysługującego stronie uposażenia z grupy U-[...] przesądził Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...], sygn. [...], którym oddalono apelację J. K. od niekorzystnego dla niego wyroku sądu I instancji. W tej sytuacji WSA w Warszawie wskazał, iż istota roszczenia, którego realizacji przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego domaga się J. K. wynika z treści przepisu art. 95 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Stosownie natomiast do art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału (Rozdział 5 Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych; art. 71 - 104) są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Natomiast z treści art. 96 ust. 7 tej ustawy jednoznacznie wynika, że wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza dokonuje jedynie wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1. Nie jest zaś władny, czego domaga się skarżący, do ustalenia wyższej podstawy naliczenia wypłacanego świadczenia. Skoro zatem Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie objętym wnioskiem strony, a samo naliczenie i dokonanie wypłaty uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu za okres roku po zwolnieniu ze służby jest czynnością materialno - techniczną, przedmiot skargi wniesionej przez J. K. nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Z tego też względu jako niedopuszczalną uznano skargę na bezczynność organu, wniesioną w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego podkreślając, iż sądy te orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 ust. 2 powołanej ustawy procesowej. Powyższe postanowienie zostało w całości zaskarżone przez J. K., który wniósł o jego uchylenie przez NSA i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wydanemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Zdaniem kasatora, WSA w Warszawie naruszył w sprawie następujące przepisy prawa materialnego: - art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zamykaniu konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust 2 Konstytucji RP; - art. 104 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez jego zastosowanie; - art. 18 ust. 1 pkt. 1 i ust. 5 ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jedn. Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.) przez jego niezastosowanie oraz - art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez jego zastosowanie. Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z pkt 8 tego artykułu oraz w związku z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez odrzucenie skargi na bezczynność dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w przedmiocie należności pieniężnych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej; - art. 132 p.p.s.a. w związku z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 146 § 2 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art 166 p.p.s.a, przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, wadliwe przedstawienie stanu sprawy, nie wyjaśnienie znaczenia zwrotu: "wydanie rozstrzygnięcia administracyjnego" w kontekście wyrażenia "wypłaca". Jako uzasadnienie postawionych zarzutów autor skargi kasacyjnej podniósł, że z treści art. 95 pkt. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie wynika wcale (jak przyjął Sąd I instancji), aby czynność wypłaty środków żołnierzowi jako mająca charakter materialno - techniczny nie mogła być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Dokonując takiej wykładni WSA w Warszawie dopuścił się jednocześnie naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, albowiem polski ustawodawca przewidział w tych przepisach jako zasadę objęcie kontrolą sądowoadministracyjną praktycznie wszystkich działań administracji publicznej wywołujących, czy też mogących wywołać, skutek prawny na zewnątrz administracji publicznej. W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma przy tym żadnego szczególnego postanowienia stanowiącego, że żołnierzowi nie służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na prawo do wypłaty świadczeń pieniężnych i określenia ich wysokości. Zdaniem skarżącego, wobec braku istnienia w tym zakresie wyraźnych regulacji, mogą pojawiać się wątpliwości, czy realizacja przedmiotowego roszczenia następuje wyłącznie wprost w drodze czynności faktycznej, czy też istnieje nakaz załatwienia określonego zagadnienia w formie decyzji jako czynności prawnej - poprzedząjącej dokonanie czynności materialno - technicznej (przesądzającej zarazem o konieczności bądź dopuszczalności jej dokonania). W ocenie kasatora na kanwie niniejszej sprawy, stosownie do przepisu art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy odróżnić dwie kategorie wypłat dokonywanych przez organy. Pierwsza z nich stanowi wykonanie decyzji o przyznaniu żądanej należności, w przypadku gdy przyznanie prawa do należności lub określenia ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji. Druga kategoria wypłat odnosi się do wypłat z mocy prawa (bez wcześniejszej konkretyzacji w drodze decyzji). W obydwu jednak sytuacjach występuje element rozstrzygania, z tą różnicą, że w przypadku obowiązku wydania decyzji owo rozstrzyganie przybiera postać odrębnej czynności, a w przypadku drugim rezultat uzewnętrzniony jest wyłącznie poprzez dokonanie czynności wypłaty. W świetle powyższego nietrafny jest pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego. Wprawdzie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie może przybrać formy decyzji, lecz nie przesądza tego art. 104 ust 1 powołanej ustawy, ale fakt, że stosowny akt administracyjny został wcześniej wydany, był skutecznie wykonywany do dnia 31 grudnia 1998 r. Dopiero po tej dacie wykonywany był wadliwie przez dowódcę jednostki wojskowej, a także przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego dokonującego przedmiotowej wypłaty nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, lecz wadliwie sporządzonego przez dowódcę - Likwidatora NJW MSWiA zestawienia należności (tzw. zaświadczenia). Podkreślono, iż skarżący nie domaga się w tej sytuacji wydania decyzji, (bo ta nie musi być wydawana), lecz jedynie dokonania czynności faktycznej, tj. stosownej dopłaty na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W takim przypadku, jako zbędne, jawi się stosowanie w sprawie przez WSA w Warszawie art. 104 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto wydanie decyzji o wysokości przedmiotowej należności stanowiłoby naruszenie oceny prawnej wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SAB 371/02, oddalającego skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w rozpatrzeniu wniosku w formie decyzji. Skoro bowiem organ dokonuje wypłaty, to mamy do czynienia z indywidualnym aktem administracyjnym zawierającym rozstrzygnięcie (por. wyroki NSA z 29 marca 2001 r. sygn. akt II SA 3404/00 i z 14 sierpnia 2002, sygn. akt II SA/Gd 4182/01 z glosą E. Łętowskiej, opubl. w OSP z 2003 r. Nr 10, poz. 135). W ocenie J. K. niezasadne jest także stanowisko Sądu I instancji, iż roszczenie, którego realizacji domaga się od Dyrektora WBE w W., wynika z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Roszczenie to wynika w jego przekonaniu z art 18 ust 1 pkt 1 i ust 5 ustawy o uposażeniu żołnierzy. Wprawdzie identyczna treść normatywna tych przepisów, nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia dla określenia wysokości roszczenia, jednakże w ninijeszej sprawie przepisy te różnią się wyraźnie w płaszczyźnie normatywnej. Pierwszy z nich używa pojęcia "uposażenie należne w ostatnim dniu pełnienia służby", a art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy "należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". To ostatnie sformułowanie będzie miało w ocenie kasatora kluczowe znaczenia na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy, przy czym - jak zaznaczono - Sąd I instancji pominął analizę użytego w art. 18 ust. 1 pkt. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy sformułowania "przysługują". Uzasadniając postawione zarzuty naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów prawa procesowego autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd I instancji błędnie uznał, że bezczynność w dokonaniu czynności materialno - technicznej przez Wojskowe Biuro Emerytalne nie może być przedmiotem skargi, gdyż organami właściwymi w sprawach uposażeń są organy określone w art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W szczególności WSA w Warszawie pominął - w ocenie kasatora - fakt, iż właściwy organ wydał już w tej sprawie rozstrzygnięcie, zaś Dyrektor WBE częściowo go nie wykonał, gdyż nastąpiła wypłata należności w wysokości niesatysfakcjonującej skarżącego. Stało się tak, gdyż wypłacono tyle, ile wynikało z tzw. zaświadczenia dowódcy - Likwidatora NJW MSWiA, a w ocenie skarżącego należało wypłacić wg. decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nr [...], z dnia [...] o wyznaczeniu na stanowisko szefa Wydziału Szkolenia Bojowego i Specjalistycznego Biura Ochrony Rządu z grupą uposażenia U-[...]. Jedynie ta decyzja uzyskała walor skuteczności, gdyż skarżący objął to stanowisko i wykonywał na nim obowiązki służbowe, co potwierdził w rozkazie dziennym dowódca Jednostki Wojskowej. Zdaniem kasatora to ten ostatni akt stanowił rozstrzygnięcie w sprawie. Brak wypłaty należności (niedopłaty w żądanej wysokości) Sąd nie zakwalifikował jako bezczynności z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z pkt 4 p.p.s.a., obejmującym inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji należy uznać, iż Sąd I instancji uchylił się od dokonania kontroli, zgodności z prawem bezczynności w tej części, naruszając przez to art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej zwrócił także uwagę (powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 3/06 - OSP z 2006 r. Nr 12, poz. 136, z aprobującą glosą W. Tarasa), że wyłączenie kognicji sądu administracyjnego nie obejmuje żadnych spraw uposażeniowych. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że brak właściwości sądu administracyjnego w odniesieniu do bezczynności w zakresie spraw uposażeniowych może wynikać jedynie z przepisu ustawowego wyłączającego tę właściwość, który to przepis, jako lex specialis, uchyli ogólną zasadę, wyrażoną w przepisach ustawy - p.p.s.a (tak też NSA w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 466/07). Skoro w tym zakresie nie istnieje przepis szczególny, to oznacza, że Sąd I instancji bezpodstawnie odrzucił skargę na bezczynność dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. dotyczącą częściowej niedopłaty przedmiotowej należności. W ten sposób strona pozbawiona została możliwości uruchomienia postępowania sądowego w celu skontrolowania prawidłowości dokonanej wypłaty przedmiotowej należności. Sąd zatem naruszył art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 w związku z pkt 8 oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu zwrócił także uwagę, iż niezwiązanie granicami skargi zobowiązuje Sąd I instancji z urzędu do ustalenia wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W sytuacji, gdy Sąd stwierdził, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych to zobowiązany był skierować sprawę na rozprawę w celu wydania wyroku. Skoro tego nie uczynił, to naruszył przepisy wskazane w zarzutach procesowych niniejszej skargi kasacyjnej, a uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie wskazał również przesłanek, które zaowocowały przyjęciem przezeń, że roszczenie skarżącego oparte jest na przepisie art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a co za tym idzie w sprawie miałby mieć zastosowanie art 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który nie obowiązywał w dacie miarodajnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wadliwie zatem przedstawił stan sprawy. Nie zamieścił żadnej wzmianki o wydanych decyzjach w granicach tej sprawy i o rozkazie Szefa BOR, mającym prawotwórcze znaczenie w zakresie grupy uposażenia (do akt sprawy nie zostały on dołączony), nie omówił działań skarżącego dotyczących zwalczania bezczynności w części wypłaty należności przysługujących z mocy prawa. Podkreślono, iż WSA w Warszawie nie omówił nawet wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SAB 371/02 oraz ocen prawnych wiążących w niniejsze sprawie. Nie przedstawił żądania skarżącego dotyczącego wydania wyroku merytorycznego, z którego można byłoby ustalić wysokość niedopłaconej części przedmiotowej należności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W pierwszej kolejności - z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. - należy zauważyć, iż w rozpoznawanej sprawie NSA nie dopatrzył się, uwzględnianej z urzędu w granicach skargi kasacyjnej, nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Tym samym - co do zasady - możliwe jest rozpoznanie zarzutów, sformułowanych przez J. K. Zwrócić także trzeba uwagę na fakt, iż w niniejszej sprawie NSA ocenia postanowienie WSA w Warszawie odrzucające skargę, a zatem orzeczenie kończące sprawę w sposób formalny. Konsekwencją powyższego jest z kolei to, iż wydając tego rodzaju rozstrzygnięcie Sąd I instancji badał dopuszczalności skargi pod kątem procesowym. Sąd ten nie dokonywał natomiast merytorycznej oceny sprawy, a ściślej nie wykładał, ani nie stosował wskazywanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego tj. art. 95 pkt. 1, art. 96 ust. 7, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 18 ust. 1 pkt. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy. Z tych też względów zarzuty "materialne" skargi kasacyjnej dokonania błędnej wykładni ww. przepisów, ich niewłaściwego zastosowania lub w ogóle ich niezastosowania, nie mogą być uznane za uzasadnione. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, iż w sprawie rozważana była procesowa dopuszczalność skargi, a obecnie, przed NSA, prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji, który zakończył sprawę na etapie formalnym. Wskazywane więc przez skarżącego przepisy prawa materialnego były badane przez WSA w Warszawie w kontekście dopuszczalności skargi, nie zaś zasadności bądź niezasadności sformułowanego przez J. K. żądania. Z powyższego nie wynika oczywiście, iż zawsze, niejako automatycznie, wskazywane przez stronę przepisy prawa materialnego będą poza zainteresowaniem sądu w sytuacji, gdy sprawa badana jest wyłącznie formalnie (ustalana jest dopuszczalność skargi). Możliwe są bowiem sytuacje, gdy to właśnie norma prawa wywiedziona z przepisów o charakterze materialnym, a nie stricte procesowym, przesądzać będzie o dopuszczalności bądź niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Badanie poprawności orzeczenia Sądu I instancji w tym zakresie, NSA może jednakże przeprowadzić jedynie w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej. Oceniając sprawę J. K. wskazać należy, iż jej istotę stanowi twierdzenie skarżącego o zaniżeniu przysługującego mu przez rok po zwolnieniu ze służby wojskowej świadczenia, co zostało spowodowane przyjęciem przez WBE błędnej grupy uposażenia zasadniczego (według J. K. powinna to być grupa U[...], według organu U-[...]). W związku z powyższym zwrócić trzeba uwagę, iż kwestię grupy uposażenia przysługującego skarżącemu przesądził jednoznacznie Sąd Apelacyjny w Warszawie (wyrok z dnia 6 marca 2007 r., sygn. III Aua 1096/06), którym oddalona została apelacja skarżącego od niekorzystnego dla niego wyroku Sądu Okręgowego. O ostatecznym zakończeniu sprawy zdecydował natomiast Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r. odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego do rozpoznania (sygn. akt II UK 351/07). Nie może być więc sporu co do tego, iż J. K. przysługiwało uposażenie zasadnicze z grupy U[...]. W ocenie skarżacego organ emerytalny powinien jednak samodzielnie dokonać wyliczenia spornej należności, przyjmując grupę U-[...], a nie grupę U-[...] wynikającą z zaświadczenia. NSA nie podziela powyższego zapatrywania. W stanie prawnym mającym zastosowanie do osoby skarżącego, właściwe Wojskowe Biuro Emerytalne było wyłącznie płatnikiem świadczenia pienieżnego należnego żołnierzowi przez okres roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, przyjmując do jego wypłaty dane z zaświadczenia. To właśnie na podstawie zaświadczenia, WBE dokonywało wypłaty wspomnianej należności i było nim związane. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu zamknięcia skarżącemu drogi sądowoadministracyjnej zauważyć wypada, iż sytuacja taka nie ma miejsca. Skarżący, jeżeli kwestionował prawidłowość zaświadczenia na podstawie którego WBE dokonywało wypłaty, mógł skorzystać z prawa do żądania od właściwego organu wydania zaświadczenia określonej treści (przewidującego grupę U-[...]), a w razie jego nieuzwględnienia, zwalczać to przed sądem administracyjnym. Jak jednak wynika z protokołu rozprawy z dnia 13 sierpnia 2008 r. (k. 67), J. K. nie kwestionował zaświadczenia. Trudno zatem przyjąć, iż w sytuacji nieskorzystania ze wspomnianej drogi, zasadne i dopuszczalne jest kreowanie kolejnego postępowania, w którym przypisuje się wojskowemu organowi emerytalnemu uprawnienia do samodzielnego ustalania/weryfikowania grupy uposażenia zasadniczego w drodze aktu z zakresu administracji publicznej, z jednoczesnym pominięciem zaświadczenia. Nadto podkreślenia wymaga, iż przekonanie o roli WBE w poprzednim stanie prawnym jako płatniku, wzmacnia swoista wykładnia historyczna przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do zmiany dokonanej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) od dnia 1 stycznia 2008 r. do art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodane zostały m.in. ustępy 9 i 10, zawierające rozstrzygnięcie w jakiej formie oraz w jakiego rodzaju sprawach właściwe jest obecnie WBE (m.in. świadczenie pieniężne z art. 95 pkt 1 ustawy). Skoro zatem dopiero od 1 stycznia 2008 r. przewidziana została właściwość WBE w sprawach ustalenia w drodze decyzji świadczenia pieniężnego należnego przez rok po zwolnieniu ze służby wojskowej, to trudno przyjąć, iż stan taki istniał również wcześniej, nawet przy założeniu, iż WBE nie mogło wydać decyzji, a rozstrzygało sprawę innym aktem z zakresu administracji publicznej. Z powyższych przyczyn NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.