I GSK 1185/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Sędzia del. NSA Piotr Piszczek Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U. P. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 81/07 w sprawie ze skargi U. P. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od U. P. Spółki z o.o. we W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi "U. P." Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego − oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], Spółka "U. P." zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Chin towary określone w zgłoszeniu jako urządzenia do zapisu i odtwarzania dźwięku, odtwarzacze [...] i [...], klasyfikując je według kodu CN 8520 90 90 90. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zakwalifikował importowane towary według kodu CN 8527 31 98 00 i orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długo celnego w wysokości 26.892,80 zł oraz wezwał stronę do uiszczenia odsetek od tej kwoty. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. Organ odwoławczy stwierdził, że sprowadzone przez Spółkę towary są przenośnymi aparatami zasilanymi bateriami, posiadającymi w tej samej obudowie: pamięć typu flash, mikrofon, mikroprocesor zaprogramowany dla oprogramowania MP3/WMA/WMV7WAV/ASF, wyświetlacz LCD, tuner radiowy oraz przyciski sterujące. Każdy aparat wyposażony jest we wtyk umożliwiający podłączenie do maszyny automatycznego przetwarzania danych w celu odbierania plików MP3 z wykorzystaniem portu USB. Organ odwoławczy uznał, że aparaty te łączą w sobie funkcje odbiorników radiowych oraz urządzeń do nagrywania i odtwarzania dźwięku i są objęte pozycją 8527 Wspólnotowej Taryfy Celnej (WTC) w brzmieniu: "Aparatura odbiorcza do radiotelefonii, radiotelegrafii lub radiofonii, nawet posiadająca w tej samej obudowie aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku, lub zegar." Zdaniem organu odwoławczego, towarów tych nie można klasyfikować według podanego przez Spółkę kodu CN 8520 90 90 90, ponieważ pozycja 8520 obejmuje: "Magnetofony i pozostałą aparaturę do zapisu dźwięku, nawet wyposażone w urządzenia do odtwarzania dźwięku" i nie ma zastosowania do klasyfikacji urządzeń posiadających inne funkcje niż określone w jej brzmieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję organu odwoławczego wskazując, że pozycja 8527 odnosi się do wszystkich elementów składowych sprowadzonych towarów, podczas gdy wnioskowana przez stronę pozycja 8520 dotyczy tylko niektórych z tych elementów (bez odbiornika radiowego − tunera). W związku z tym Sąd przyjął, że w rozpoznawanym przypadku zastosowanie ma zdanie drugie reguły 3(a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), tzn. sytuacja, w której każda z pozycji WTC potencjalnie możliwych do zastosowania odnosi się tylko do części towaru w zestawie przeznaczonym do sprzedaży detalicznej, a jedynie spełnienie tego ostatniego wymogu uzasadniałoby przyjęcie obu pozycji za równorzędne, w rozumieniu reguły 3(a) in fine ORINS. W konkluzji Sąd podzielił stanowisko organu, że klasyfikacja sprowadzonych towarów powinna być dokonywana na podstawie reguły 3(a) zdanie pierwsze ORINS z zastosowaniem pozycji 8527 jako określającej sporny towar w sposób najbardziej szczegółowy, co wykluczało z kolei zastosowanie reguły 3(b). W ocenie Sądu zbędne było zatem − i tak też uznały organy celne obu instancji – prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu przesądzenia, który element składowy (funkcja) decyduje o zasadniczym charakterze sprowadzonych towarów. Sąd podzielił zapatrywanie organu odwoławczego, iż treść punktu "d" noty wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej, dotyczącej pozycji 8520, w brzmieniu: "Niniejsza pozycja nie obejmuje:... (d) urządzeń do zapisywania dźwięku połączonych z odbiornikami radiowymi lub telewizyjnymi (pozycja 8527 lub 8528)", wyłącza wprost z zakresu tej pozycji urządzenia wskazane w tej nocie, spełniające jednocześnie funkcje odbiornika radiowego. Sąd uznał również, że skarżąca Spółka nieskutecznie powołała się na WIT nr [...] dotyczącą urządzeń do odtwarzania plików muzycznych MP3 z dodatkową funkcją radioodbiornika, opublikowaną na stronie internetowej Służby Celnej, klasyfikującą te urządzenia do pozycji 8520, ponieważ klasyfikacja ta nie stanowiła jednolitej praktyki, na co wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, wymieniając wiążące interpretacje taryfowe, w których określono jako właściwą pozycję 8527. W ocenie Sądu, Spółka jako profesjonalny przedsiębiorca powinna była zdawać sobie w pełni sprawę z przedmiotowych, czasowych, a zwłaszcza podmiotowych ograniczeń wynikających ze stosowania WIT i uniknąć negatywnych dla siebie konsekwencji ewentualnego, nieprawidłowego klasyfikowania spornych towarów poprzez uzyskanie dla siebie WIT. Tymczasem Spółka wystąpiła o wydanie WIT dopiero po dokonaniu importu towarów, po dokonaniu zgłoszenia celnego z [...] marca 2005 r. Zdaniem Sądu, w postępowaniu weryfikującym zgłoszenie celne, w którym strona będąca profesjonalistą nieprawidłowo sklasyfikowała towar, nie może skutecznie bronić się zarzutem naruszenia przez organy celne zasady zaufania przewidzianej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), jeżeli sama zaniechała wystąpienia o wiążącą informację taryfową. Rozbieżność praktyki nie może bowiem uzasadniać powielania w każdej następnej sprawie błędnej praktyki taryfikacyjnej. Sąd nie dopatrzył się także zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego wskazując, że skoro w sprawie nie miała zastosowania reguła 3(b) ORINS, to nie zachodziła potrzeba rozszerzania ram postępowania wyjaśniającego w celu przesądzenia, która funkcja decyduje o zasadniczym charakterze sprowadzonych towarów. Za nieuzasadniony Sąd uznał podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 51 ustawy – Prawo celne wskazując, że w wyniku kontroli zgłoszenia celnego organ ustalił, że przedmiotem importu były odtwarzacze MP3 z radiem, czego strona nie wykazała w zgłoszeniu, deklarując kod CN 8520 90 90 90 ze stawką celną 2%, podczas gdy dla urządzeń tych właściwy jest kod CN 8527 31 98 00 ze stawką celną 10%, wobec ustalenia, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane (art. 78 ust. 3 WKC). Sąd uznał, że organ celny zasadnie wydał decyzję o zarejestrowaniu niezaksięgowanej kwoty długu celnego w trybie art. 51 ustawy − Prawo celne. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia przez organy celne art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne uznając, że skarżąca nie podjęła wszelkich dostępnych kroków w celu ustalenia klasyfikacji zgodnej z prawem i zastosowania właściwej stawki celnej oraz że podniesione przez nią okoliczności nie są szczególnymi, o których mowa w tym przepisie. Sąd wskazał, że ocenę prawidłowości zachowania skarżącej Spółki należy dokonywać, mając na uwadze nie tylko obowiązujące przepisy prawa, ale profesjonalny charakter prowadzonej przez nią działalności. Sąd zgodził się z organem celnym, iż opis towaru w zgłoszeniu celnym powinien zawierać oznaczenie jego wszystkich funkcji, w tym radia. Brak wymienienia tej funkcji, zdaniem Sądu, pozwalał organowi celnemu na uznanie, że takie postępowanie strony nosi znamiona świadomego działania w celu nieprzedstawienia pełnych właściwości spornego towaru, co skutkowało błędną taryfikacją i uszczupleniem należności celnych. W konkluzji Sąd stwierdził, że organy celne słusznie przyjęły, że Spółka nie wykazała zaistnienia "szczególnych okoliczności", o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy − Prawo celne, które nie były wynikiem jej zaniedbania. Wskazany w skardze argument − zastosowania się do wiążącej informacji taryfowej zamieszczonej na stronie internetowej Służby Celnej mający dowodzić tezy przeciwnej, Sąd uznał za chybiony. Spółka "U.P." zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, zarzucając: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. − Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że towary objęte zgłoszeniem celnym Nr [...] spełniały jedynie trzy funkcje: zapisu, odtwarzania dźwięku oraz odbiornika radiowego z pominięciem czwartej funkcji, tj. przenośnego dysku typu pen driver; 2) rażące naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiących załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 ze zm.), tj.: a) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie reguły 1 ORINS w związku z regułą 3(a) ORINS, polegające na wadliwym przyjęciu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy klasyfikacja winna być dokonywana na podstawie reguły 3(a) zdanie pierwsze ORINS z zastosowaniem pozycji 8527 jako określającej sporny towar w sposób najbardziej szczegółowy i w konsekwencji, b) błędne niezastosowanie reguły 3(b) ORINS jako właściwej w niniejszej sprawie i w konsekwencji; 3) rażące naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie art. 51 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. − Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zm.) polegające na jego zastosowaniu w niniejszej sprawie mimo braku spełnienia przesłanek do zastosowania tego przepisu, tj. braku podstaw do retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego; 4) rażące naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 65 ust. 5 ustawy − Prawo celne, poprzez: a) błędną wykładnię zawartego w ww. przepisie sformułowania "niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym" i w konsekwencji wadliwe uznanie, że skarżąca w opisie towaru winna była zawrzeć oznaczenie jego wszystkich funkcji, zatem brak podania w zgłoszeniu celnym, iż towar spełnia również funkcję radia, oznacza podanie przez skarżącą "niekompletnych danych odnośnie spornych towarów", b) błędną wykładnię zawartego w ww. przepisie sformułowania "gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania" i w konsekwencji wadliwe uznanie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest okoliczności stanowiących wyjątek od obowiązku pobrania przez organ celny odsetek; 5) rażące naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., to jest mimo tego, że zaskarżana decyzja Dyrektora Izby Celnej i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego naruszały prawo materialne oraz przepisy postępowania (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z uwagi na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów przytoczonych w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżąca zakwestionowała w skardze kasacyjnej prawidłowość ustalonej przez organy celne i zaaprobowanej przez Sąd I instancji klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów, opierając skargę kasacyjną w tej części na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 i art. 140 § 4 p.p.s.a.) w zakresie ustalenia funkcji jakie posiadają sprowadzone urządzenia, ponieważ zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego − klasyfikacji taryfowej tych urządzeń mogą być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Przystępując do oceny podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy na wstępie podkreślić, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną tylko wówczas, jeżeli zarzucane w skardze uchybienie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że pomiędzy zarzucanym uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Zgodnie z powołanym w podstawie skargi kasacyjnej art. 1 § 2 p.u.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres działalności kontrolnej sądów administracyjnych obejmuje prawne formy działania organów administracji wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym wydawane przez te organy decyzje administracyjne. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji skontrolował zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. pod względem jej zgodności z prawem, a więc z uwzględnieniem obydwu ww. kryteriów ustawowych, co czyni chybionym zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. Okoliczność, że wyniki tej kontroli nie są zgodne ze stanowiskiem strony skarżącej nie uzasadnia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji powyższych przepisów. Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy składowe uzasadnienia wyroku wskazując, że powinno ono zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Przez to sformułowanie należy rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd. Treść art. 141 § 4 w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uprawnia tezę, iż sądowi pierwszej instancji można skutecznie zarzucać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II GSK 332/05 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ Sąd I instancji przedstawił w stanie sprawy zarówno elementy składowe, jak i funkcje przedmiotowego urządzenia, uzasadniające klasyfikowanie go z zastosowaniem pozycji 8527, podzielając stanowisko organów celnych, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, który element składowy decyduje o zasadniczym charakterze tego urządzenia było zbędne, ponieważ jego klasyfikacja z zastosowaniem reguły 3(b) nie jest możliwa. Argumentacja przedstawiona przez Sąd I instancji na uzasadnienie tego stanowiska pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku, co czyni nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Ocena podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w sprawie reguły 1 w związku z regułą 3(a) ORINS przy klasyfikowaniu towaru z zastosowaniem pozycji 8527 uzasadnia przypomnienie na wstępie, że zgodnie z regułą 1 ORINS "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag z następującymi regułami". Z kolei zgodnie z regułą 6 ORINS "klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej". Prawidłowość klasyfikowania towarów z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wymaga uwzględnienia przyjętej we Wspólnej Taryfie Celnej konstrukcji, która zakłada, że towar bardziej przetworzony znajduje się na dalszej pozycji numerycznej. Odnosząc tę zasadę na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że oddzielne urządzenia do odtwarzania dźwięku, lecz nieposiadające zespołu do zapisu objęte są pozycją 8519, natomiast urządzenia do zapisu dźwięku, wyposażone w urządzenia do odtwarzania dźwięku objęte są pozycją 8520, zaś dalsze "przetworzenie" tych urządzeń polegające na umieszczeniu w ich obudowie tunera przesuwa je do wyższej pozycji numerycznej, tj. do pozycji 8527. Prawidłowość zastosowania tej pozycji przy klasyfikowaniu sprowadzonych urządzeń potwierdza treść punktu "d" noty wyjaśniającej nr 2006/C50/01 do Nomenklatury Scalonej, która jednoznacznie wskazuje, że pozycja 8520 nie obejmuje urządzeń do zapisu dźwięku połączonych z odbiornikami radiowymi lub telewizyjnymi (pozycja 8527 lub 8528). Klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów z zastosowaniem pozycji 8520 nie może uzasadniać argumentacja skarżącej odwołująca się do treści WIT zamieszczonej na stronie internetowej Służby Celnej, gdyż informacja ta została wydana na wniosek innego podmiotu, a zatem zgodnie z art. 12 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zobowiązywała organy celne tylko wobec osoby, na którą ją wystawiono. W świetle powyższych wywodów należało przyjąć, że klasyfikacja taryfowa sprowadzonych urządzeń powinna być dokonana z uwzględnieniem reguły 1 i 6 ORINS. Prawidłowość takiej właśnie interpretacji, powołanych wyżej przepisów taryfowych, potwierdza treść rozporządzenia Komisji (WE) Nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U.UE L 70/9). Rozporządzenie to nie obowiązywało wprawdzie w dacie dokonanego zgłoszenia celnego, ale, co należy podkreślić, zostało wydane w celu zapewnienia w praktyce organów celnych jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 256 z 7.09.1987 r.). W świetle powyższych wywodów uznanie przez Sąd I instancji, że klasyfikacja sprowadzonych przez skarżącą urządzeń powinna być dokonana z uwzględnieniem reguły 3(a) ORINS nie było wprawdzie prawidłowe, ale nie uzasadnia wzruszenia zaskarżonego wyroku, ponieważ wyrok ten mimo zastosowania niewłaściwej reguły ORINS odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 51 ustawy − Prawo celne nie może być również uznany za uzasadniony, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że wobec zastosowania przez skarżącą nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej i stawki celnej została zaksięgowana kwota wynikająca z długu celnego niższa od prawnie należnej, w związku z tym organ celny miał uzasadnioną podstawę do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 65 ust. 5 ustawy − Prawo celne poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji wadliwe uznanie, że skarżąca w opisie towaru zawartym w polu 31 dokumentu SAD podała niekompletne dane o tym towarze, nie wymieniając wszystkich jego funkcji, a także, że Sąd wadliwie uznał, iż w stanie faktycznym sprawy brak jest okoliczności stanowiących wyjątek od obowiązku pobierania przez organ celny odsetek. W myśl § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902 ze zm.) dokument SAD wypełnia się i stosuje zgodnie z załącznikami nr 37 i nr 38 do Rozporządzenia Wykonawczego w brzmieniu określonym w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2286/2003. Zgodnie z tytułem II część A załącznika nr 37, w polu 31 opis towarów oznacza zwykły opis handlowy. Jeżeli ma być wypełnione pole 33, opis musi być na tyle dokładny, aby umożliwiał klasyfikację towarów. W omawianej kwestii w istocie identyczny zapis zawarty został w powołanej przez skarżącą Instrukcji wypełniania zgłoszeń celnych, część I, uwagi ogólne, część A − Formularze SAD i formularze uzupełniające SAD − BIS. Zgodnie z tym przepisem przez "opis towarów", który należy umieścić w polu 31, rozumie się zwykły opis handlowy towarów. Jeżeli wypełnione jest pole 33 (kod towarów) opis ten musi być na tyle dokładny, aby było możliwe dokonanie klasyfikacji taryfowej towarów. Z treści tych przepisów wynika, że jeżeli w zgłoszeniu celnym wypełnione jest pole 33, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, to zwykły opis handlowy towaru w polu 31 nie jest wystarczający, ponieważ zgłaszający obowiązany jest zawrzeć w opisie towaru na tyle dokładne dane, aby umożliwiały jego klasyfikację taryfową. Skarżąca słusznie podniosła w skardze kasacyjnej, że "kompletność danych", o której mowa w art. 65 ust. 5 ustawy − Prawo celne nie jest równoznaczna ze szczegółowym opisem wszystkich funkcji towaru, lecz jedynie polega na podaniu tych funkcji, które mają znaczenie dla klasyfikacji taryfowej towaru. Prezentując prawidłową wykładnię pojęcia "kompletność danych", skarżąca nieprawidłowo zgłosiła towar do odprawy celnej, ponieważ nie podała w opisie towaru zawartym w polu 31, że urządzenie zawiera tuner radiowy, tj. element, który w świetle powyższych wywodów ma znaczenie dla klasyfikacji taryfowej tego towaru. Pominięcia tunera radiowego w opisie towaru nie może uzasadniać argumentacja odwołująca się do opublikowanej na stronie internetowej Służby Celnej wiążącej informacji taryfowej nr PL-WIT-2004-00457, gdyż informacja ta została wydana na wniosek innego podmiotu i zobowiązywała organy celne tylko wobec osoby, dla której ją wydano (art. 12 ust. 2 WKC). Informacja ta nie zwalniała zatem skarżącej z obowiązku zamieszczenia w zgłoszeniu celnym wszystkich elementów i dokumentów niezbędnych do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towar został zgłoszony (art. 62 WKC), a więc do podania w polu 31 dokumentu SAD takiego opisu towaru, aby było możliwe dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Wobec zaniedbania tego obowiązku przez skarżącą, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przewidziany w art. 61 ust. 5 ustawy − Prawo celne wyjątek wyłączający pobieranie odsetek przez organ celny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O koszach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.