I FSK 347/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 714/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 kwietnia 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za pierwszy kwartał 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2007 r., I SA/Gd 714/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 kwietnia 2007 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za pierwszy kwartał 2004 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), stwierdził, że skoro pełnomocnik, po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej, nie uczynił tego (jakkolwiek zaznaczając w piśmie z dnia 7 sierpnia 2007 r., że wspólne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy I SA/Gd 715/07), to tym samym nie dopełniła wymogu uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, co musi skutkować odrzuceniem skargi. Pismem z dnia 12 września 2007 r. Strona wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając temu postanowieniu, że narusza normy postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (poprzez niezasadne uznanie, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi) oraz art. 31 § 2 i art. 44 P.p.s.a. (poprzez odrzucenie skargi bez wezwania strony do zatwierdzenia czynności dokonanej przez osobę nieposiadającą przymiotu pełnomocnika), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącej został wezwany pismem z dnia 19 lipca 2007 r. do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Strony pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 7 sierpnia 2008 r. pełnomocnik Skarżącej poinformował, że pełnomocnictwo J. G. dla ojca - A. S. znajduje się w aktach sprawy I S.A./Gd 715/07. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe działanie pełnomocnika uznać należało za niewypełnienie obowiązku przewidzianego w art. 37 § 1 P.p.s.a. w zakresie braku pełnomocnictwa. Stosownie do art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik strony obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ze wskazanego obowiązku nie zwalnia umocowanie pełnomocnika w toku postępowania przed organami administracyjnymi. Co więcej, w sytuacji, gdy przed Sądem toczy się kilka tożsamych spraw tego samego skarżącego, reprezentowanego przez tego samego pełnomocnika, do akt sądowych każdej ze spraw należy dołączyć jeden z dokumentów wymienionych w omawianym przepisie i obowiązkowi temu nie czyni zadość przedłożenie jednego tylko pełnomocnictwa, chociażby w piśmie przewodnim wskazano na sygnatury innych spraw, zawisłych przed danym sądem (por. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 785/06). Z tych względów należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd miał bowiem obowiązek odrzucić skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 31 § 2 i art. 44 P.p.s.a. Zgodnie z art. 31 § 2 P.p.s.a. sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę mniemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Natomiast zgodnie z art. 44 § 1 P.p.s.a., sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa. Gdyby powyższe przepisy znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie, martwy okazałby się wówczas zapis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych. Sąd wcześniej już wyznaczył termin na uzupełnienie tych braków, więc ponowne warunkowe dopuszczenie pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej byłoby działaniem niezgodnym z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Również art. 44 P.p.s.a. nie mógł w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania, trudno bowiem uznać, że strona nie mogła przedstawić pełnomocnictwa, skoro w innej sprawie to uczyniła, a ponadto odpowiedziała na wezwanie do uzupełnienia pozostałych braków formalnych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.