II OSK 1243/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S.A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 202/07 o odrzuceniu skargi G. S.A. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia – rejon T. w mieście G. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 maja 2007 r. odrzucił skargę G. S.A. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia. W uzasadnieniu wskazał, że G. S.A. podniosła w skardze, iż posiada interes prawny w zaskarżeniu powołanej uchwały, gdyż jest dzierżawcą nieruchomości stanowiących własność Gminy G., położonych na T., na którym prowadzi Centrum Handlowe "G". Uzasadnieniem legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest też fakt zawieszenia postępowań administracyjnych w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania tego terenu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, kolejnym czynnikiem uzasadniającym interes prawny G. w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż skarżący jest także stroną postępowań administracyjnych, których wynik będzie miał istotny wpływ na ocenę zgodności zaskarżonej uchwały z prawem (np. toczące się przed [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie uzgodnienia projektu planu zagospodarowania). Skarżący stoi zatem na stanowisku, iż spełnia określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) przesłanki do zaskarżenia podjętej uchwały do sądu administracyjnego. Rozważając kwestię istnienia bądź nieistnienia interesu prawnego G. S.A. w niniejszej sprawie WSA w Gdańsku uznał, że G. S.A., jako dzierżawca należącej do Miasta G. nieruchomości objętej planem zagospodarowania przestrzennego, nie ma interesu prawnego w skarżeniu uchwały Rady Miejskiej. Sąd przypomniał, iż kwestia prawidłowości trybu i terminowości wniesienia skargi została już przesądzona w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 2026/06. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła G. S.A., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.) i w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez błędne przyjęcie, że brak interesu prawnego skutkował brakiem legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Miasta G. Autor skargi kasacyjnej stanął na stanowisku, iż brak naruszenia interesu prawnego jest przesłanką merytoryczną, niepodlegającą badaniu w trybie art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd I instancji błędnie zatem przyjął, że stwierdzenie braku interesu prawnego po stronie skarżącego skutkuje odrzuceniem skargi, 2) art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej Spółki. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że naruszenie to ma następujące podstawy: a) w uchwale ustanowiony jest zakaz tymczasowego zagospodarowania, co wprowadza niepewność co do istnienia na tym terenie obiektów należących do skarżącej Spółki, b) z wniosku Spółki, złożonego przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały, toczy się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objętego tą uchwałą, które to postępowanie zostało zawieszone do czasu uchwalenia planu miejscowego. Zatem uchwalenie planu zagospodarowania jest przeszkodą do uwzględnienia wniosku Spółki, c) uchwała zapadła zanim doręczono Spółce rozstrzygnięć Prezydenta G. co do uwag Spółki do projektu planu, które winny mieć formę decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Należy zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż brak interesu prawnego po stronie skarżącego nie może stanowić przesłanki odrzucenia skargi. Pomijając przypadki, w których skarżący w ogóle nie posiada legitymacji skargowej (np. organ, który wydał decyzję w I instancji), uznanie, że skarga wniesiona została przez podmiot nieposiadający interesu prawnego, skutkować powinno jej oddaleniem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 135; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OPS 1/04). Skarga wniesiona przez taki podmiot nie jest bowiem niedopuszczalna, lecz bezzasadna. Uznając skargę za bezzasadną Sąd rozstrzyga sprawę, co, zgodnie z art. 132 ustawy P.p.s.a., winien uczynić wyrokiem. Należy zatem uznać, że odrzucając skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., przy jednoczesnym wskazaniu na brak interesu prawnego G. S.A., Sąd I instancji naruszył powołany przepis. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej i nie badał posiadania bądź nieposiadania przez G. S.A. interesu prawnego do skarżenia uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji we właściwym trybie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.