III SA/Wa 1144/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] ustalającą A. R. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2007 na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynika, iż na podstawie złożonego przez podatniczkę wykazu nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów Burmistrz N. ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2007r. W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka zarzuciła bezprawną kwalifikację budynku letniskowo - mieszkalnego jako budynki inne, zawyżony podatek – 5,17 zł/m² (budynki inne) zamiast 0,45 zł/m² (budynki mieszkalne), bezprawną kwalifikację gruntu zalewowego jako grunty letniskowe oraz wniosła o przywrócenie kwalifikacji na dom letniskowo - mieszkalny zamiast budynki inne. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, iż przedmiotowa działka w momencie nabycia, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów z 1977 r. od 1956 r. była sklasyfikowana jako grunty rolne klasy VI. Dopiero w 1996 r. zmieniono jej przeznaczenie na "tereny zielone", a w 2002 r. otrzymała oznaczenie Bz czyli tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, chociaż cały czas znajduje się w terenie zalewowym nie jest zalesiona i zadrzewiona. Grunt ten jest nieużytkiem kl. VI i jest wyłączony z produkcji rolnej. Cechy te stanowią przesłankę do umorzenia w części dotyczącej gruntu opłaty rocznej z tytułu podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania strony i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że nieruchomość gruntowa jest terenem rekreacyjno - wypoczynkowym. Organ podatkowy z mocy art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) przy ustalaniu podatku wiążą aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów, ponieważ ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym również podatkowym. Organ podatkowy nie jest uprawniony do badania poprawności ustaleń dokonywanych w aktualnych danych wynikających z ewidencji gruntów, zobowiązany jest jednak do faktycznego wykorzystywania zawartych w ewidencji w prowadzonym postępowaniu. Na powyższą decyzję A.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła organom interesowanie się jedynie przesłankami formalnoprawnymi pozwalającymi na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Organy nie rozpatrzyły zasadności zmiany kwalifikacji gruntu w operacie ewidencji gruntów dokonanych przez Starostwo Powiatowe w N. oraz zmiany kwalifikacji budynku. Starostwo nie poinformowało skarżącej o wniesieniu zmian do operatu ewidencji gruntów, nie udzieliło również odpowiedzi na zapytania i prośby strony o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Obowiązek zalesienia działki została nałożony na poprzednich jej właścicieli ze względu na ochronę przed cyklicznymi powodziami i było ono zgodne z ówczesnym prawem zagospodarowania przestrzennego gminy N. Skarżąca wskazała również, iż grunty leśne (a za takowe należy uznać jej działkę) wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe podlegają niższemu opodatkowaniu. Skarżąca powołała się na orzecznictwo NSA i SN które uznały, że stosowanie do domów letniskowych, jeśli są jednocześnie budynkami mieszkalnymi, wyższych stawek opłat jest wątpliwe. Zdaniem NSA wyróżnikiem budynków letniskowo - rekreacyjnych nie może być ani ich usytuowanie, ani to, że są wykorzystywane okresowo, lecz jedynie kryteria mieszczące się w przepisach prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są - stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy - Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają - na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. - w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub w wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, iż podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93). Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu. Nie jest istotne jego rzeczywiste przeznaczenie, lecz sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazywał (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007 r.), bezpośrednio przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, (dalej jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych), jak również art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 136 poz.969), w których to przepisach wymienia się ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Za prawidłowe należy uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 - OSS 1994/4-5/164). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym oznaczenia działki symbolem Bz czyli tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, w sytuacji, gdy oznaczenie to wynika z ewidencji gruntów nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, "osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie." Zatem od podatnika zależy poczynienie stosownych kroków w celu właściwego określenia przedmiotu opodatkowania. Jak już podkreślono, Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem ich zgodności z prawem. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.