II SA/Lu 248/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2007 r. sprawy ze skargi T. i M. małżonków S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania oceny stanu technicznego obiektu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia T.S. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...], nakładającego na E.G. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2006 r. oceny technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie przyłącza kanalizacyjnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w Ł. przy ul. [...], uchylił powyższe postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin na 15 lutego 2007 r., zaś w pozostałej części utrzymał to postanowienie w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w 2002 r. E.G. wykonała, bez wymaganego pozwolenia na budowę, przyłącze kanalizacyjne na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w Ł., przy ul. [...] odprowadzające ścieki sanitarne z budynku mieszkalnego do zbiornika na ścieki. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zobowiązał inwestorkę do dostarczenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2006 r. oceny technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie przedmiotowego przyłącza kanalizacyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła T.S., zarzucając że sprawa wykonania urządzenia do odprowadzenia ścieków bez zezwolenia nie może być rozstrzygana w oparciu o przepisy art. art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane, lecz w sprawie tej winien mieć zastosowanie art. 48 ust. 1 powołanej ustawy. Postanowieniem z dnia [...] r. znak[...] organ drugiej instancji zawiesił postępowanie zażaleniowe, do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi T.S. na decyzję tegoż organu z dnia [...] r. znak: [...] o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. znak: [...] nakazującej E.G. dokonanie rozbiórki przedmiotowego przyłącza oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dnia 6 lipca 2006 r. w powyższej sprawie, oznaczonej sygn. akt II SA/Lu 401/06, oddalającego skargę T.S., postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] organ drugiej instancji podjął zawieszone postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie zażaleniowe. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż, jak wynika z uzasadnienia powołanego wyżej wyroku Sądu, organ ten prawidłowo wskazał organowi pierwszej instancji potrzebę zbadania na gruncie art. 51 ustawy Prawo budowlane możliwości doprowadzenia spornego przyłącza do stanu zgodnego z prawem. Dla określenia koniecznych do wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie zrealizowanego przyłącza kanalizacyjnego do stanu zgodnego z prawem, niezbędne jest zatem przedłożenie oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ pierwszej instancji wydał, na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, postanowienie z dnia [...] r. Przepis ten stanowi bowiem, że organy nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Skargę do sądu administracyjnego złożyli T. i M. małżonkowie S. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane, wobec zrealizowania przedmiotowego przyłącza bez wymaganego prawem pozwolenia. Skarżący zarzucili, iż zaskarżone postanowienie opiera się na błędnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 401/06, którym Sąd ten oddalił skargę T.S. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. znak: [...] o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. znak: [...] nakazującej E.G. dokonanie rozbiórki przedmiotowego przyłącza oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony skarżącej z uzasadnienia powołanego wyżej wyroku wynika, iż Sąd w sprawie tej nie wziął pod uwagę stanowiska skarżącej T.S., a wywody swe oparł jedynie na wadliwie ustalonym przez organy stanie faktycznym. W związku z tym również zaskarżone postanowienie, narusza prawo i uwzględnia tylko argumenty podnoszone przez inwestorkę. Skarżący podkreślili, że w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przyłącze kanalizacyjne jest obiektem budowlanym łącznie z budynkiem i innymi urządzeniami. Zatem podejmowanie rozstrzygnięć w niniejszej sprawie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego jest chybione. Skarżący wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem skargi na to postanowienie nie można uznać za zasadną. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 401/06, oddalił skargę T.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] nakazującej E.G. dokonanie rozbiórki przedmiotowego przyłącza oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Od wyroku tego żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny, co oznacza, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku wiążą w tej sprawie Sąd oraz organy administracji obu instancji. Dlatego też podnoszone przez skarżących na obecnym etapie postępowania zarzuty wobec powyższego wyroku nie mają prawnego znaczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi, co do wadliwości ustalonego przez organy stanu faktycznego, należy podkreślić, że kontrola sądu administracyjnego w tym zakresie jest w każdym przypadku ograniczona. Sąd administracyjny koncentruje się bowiem na zbadaniu zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym, a procesu prowadzącego do jego wydania – z prawem formalnym (normami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi). Kontrola ta, dokonywana pod kątem legalności, nie może zatem obejmować samodzielnego ustalania faktów. Sąd ocenia zatem jedynie sposób tego ustalania z punktu widzenia wskazań wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W związku z tym, to organ administracyjny jest władny dokonywać oceny dowodów, także co do ewentualnej kłamliwości oświadczeń stron i uczestników postępowania, na co wskazuje strona skarżąca. Organ odwoławczy nie dopatrzył się takiej właściwości w oświadczeniach E.G., a fakty, w szczególności okres budowy przedmiotowego przyłącza, ustalił nie tylko na podstawie jej oświadczenia, ale także na podstawie oględzin i dokumentów rozpatrywanych przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu organy administracji w toku postępowania administracyjnego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem powołanych przepisów. Nie są również, w ocenie Sądu, uzasadnione zarzuty strony skarżącej, iż skoro przyłącze kanalizacyjne jest obiektem budowlanym, to oparcie zaskarżonego postanowienia na art. 51 ustawy – Prawo budowlane jest chybione, a w sprawie winien mieć zastosowanie art. 48 tej ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118; dalej: "ustawa"), obiekt budowlany w rozumieniu tej ustawy oznacza budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Urządzenia budowlane stanowią zaś urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 ustawy). W świetle powyższych przepisów prawidłowa była ocena organów orzekających w sprawie, iż przedmiotowe przyłącze kanalizacyjne stanowi urządzenie budowlane związane z legalnie istniejącym obiektem budowlanym, co z kolei wyłącza zastosowanie w sprawie art. 49b ustawy. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten zatem ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do obiektów budowlanych, a nie może być stosowany do urządzeń budowlanych. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie ma również zastosowania, wbrew twierdzeniom skarżącej, art. 48 ustawy, którego ustęp pierwszy zobowiązuje organy do nakazania rozbiórki, w drodze decyzji, obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sprawie maja natomiast zastosowanie przepisy art. 50 i art. 51 ustawy, które obejmują przypadki inne niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy. Organy administracji zasadnie zatem rozważyły na gruncie art. 51 ustawy możliwość doprowadzenia spornego przyłącza do stanu zgodnego z prawem. Skoro zaś istniały wątpliwości, co do określenia zakresu koniecznych do wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego przyłącza do stanu zgodnego z prawem, to prawidłowo organy te zobowiązały inwestorkę do złożenia w zakreślonym terminie oceny technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie przyłącza – na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, że organy nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Wobec wydania przez Sąd wyroku w sprawie niniejszej, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stał się, stosownie do art. 61 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bezprzedmiotowy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy skargę oddalił.