II SA/Bd 537/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi Rady Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na obszarze gminy 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 537/07 Uzasadnienie Rada Gminy L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] wydane na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591; z późn. zm.) w przedmiocie nieważności uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] 2006 Nr [...]. w sprawie regulaminu dostarczania wody na terenie Gminy L., domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rada Gminy L. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747; z późn. zm.) podjęła uchwałę w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzeniu ścieków na terenie Gminy L. W § 1 pkt 2 regulaminu jako podmiot zobowiązany do świadczenia usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków w oparciu o majątek własny określono Gminę L. W regulaminie określono m.in. prawa i obowiązki dla Urzędu Gminy L. oraz odbiorców. W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda [...] powołując się na art. 2 pkt. 4 i art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stwierdził, że Urząd Gminy L. nie może pełnić roli przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego, gdyż nie jest on jednostką organizacyjną, ani też przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Nadto Wojewoda wskazując na § 2 pkt 11 uchwały który stanowi, iż użyte w regulaminie określenie wodomierz własny oznacza przyrząd pomiarowy mierzący ilość wody pobranej z własnych ujęć wody zainstalowany i utrzymany na koszt odbiorcy podniósł, że ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu, nie daje podstaw prawnych do nakładania na odbiorców usług kanalizacyjnych korzystających z własnych ujęć wody obowiązku instalowania wodomierzy na tych ujęciach, w celu ustalenia ilości odprowadzonych ścieków. Powołana ustawa – zadaniem Wojewody – zgodnie z art. 27 ust. 6 przewiduje możliwość montażu dodatkowego wodomierza instalowanego na koszt odbiorcy usług wyłącznie dla ustalenia ilości wody bezpowrotnie zużytej. Gmina skarżąc rozstrzygnięcie nadzorcze zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię tj. naruszenie art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 9 i art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 142; z późn. zm.) w zw. z art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807; z późn. zm.) w zw. z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r., Nr 9, poz. 43; z późn. zm.) w zw. z art. 2 pkt 4, art. 19 i art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747; z późn. zm.) polegające na błędnym uznaniu za sprzeczne z prawem wykonywanie przez gminę zadań własnych polegających na zaopatrywaniu zbiorowym w wodę oraz odprowadzenie ścieków we własnym zakresie, tj. bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów i kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy gmina może (nie oznacza to, że musi) w celu wykonywania tych zadań tworzyć jednostki organizacyjne. Formy jej prowadzenia określa odrębna ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. W art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej określono formy prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego gospodarki komunalnej, które nie stanowią katalogu zamkniętego wobec użycia słów "w szczególności", natomiast w art. 4 upoważniono organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego do wyboru sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej. W kontekście wskazanych przepisów Gmina L. nie miała obowiązku powoływania odrębnej jednostki organizacyjnej do prowadzenia działalności usługowej w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków a posiadając osobowość prawną z mocy art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym może działać jak każdy inny dostawca prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zatem w znaczeniu funkcjonalnym Gmina L. może pełnić rolę "przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" i właśnie taką jej rolę określono w zakwestionowanym Regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy L. Zdaniem skarżącego Gmina L. może pełnić tak przypisaną jej funkcję także w kontekście art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zgodnie z którym przedsiębiorstwo wodociągowo -kanalizacyjne oznacza przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego typu działalność. Przedsiębiorcą natomiast zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Gmina L. z mocy prawa posiada osobowość prawną a zatem jest osobą prawną w rozumieniu wskazanej ustawy a tym samym może samodzielnie prowadzić działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Skarżący powołując się na racjonalność ustawodawcy zwrócił uwagę na aspekt ekonomiczny, gdyż w sytuacji małych gmin, przy niewielkiej gospodarce ściekowej nieracjonalne jest tworzenie odrębnej stosunkowo kosztownej, struktury organizacyjnej do prowadzenia działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę, gdyż system wodociągowy pracuje praktycznie bezobsługowo w systemie obsługi komputerowej. W udzielonej odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewoda podtrzymał stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym. Zdaniem Wojewody przepisy § 1 ust. 2 uchwały oraz treść pozostałych przepisów regulaminu prowadzą do wniosku, iż działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę prowadzi Urząd Gminy w L. Urząd gminy nie jest jednak gminną jednostką organizacyjną ani też przedsiębiorcą w rozumieniu cytowanego art. 2 pkt 4 ustawy. W ocenie organu nadzoru, Urząd Gminy w L., nie może pełnić wynikającej z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków roli przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego. Wojewoda uznał za niesłuszne zarzuty naruszenia prawa materialnego przez organ nadzoru. W jego ocenie nie doszło do naruszenia w ramach nadzoru przepisów art. 2 ust. 4 i art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zdaniem Wojewody bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organ nadzoru przepisów art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 9 i art. 91 ustawy o samorządzie gminnym poprzez uniemożliwienie Gminie realizacji jej podstawowego zadania - zaopatrzenia w wodę mieszkańców we własnym zakresie, tj. bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej. Zdaniem Wojewody wykonywanie przez gminę zadań komunalnych we własnym zakresie oznacza, iż gmina czyni to poprzez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną. Wniosek taki można oprzeć na regulacjach prawnych zawartych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, (sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, należą do zadań własnych gminy), oraz na art. 9 ust. 4 tej ustawy (zadania własne gminy określone w art. 7 ust. 1, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, stanowią zadania użyteczności publicznej). Zatem zbiorowe dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków spełnia przesłanki zadań użyteczności publicznej. Z treści przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że formę prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywanie przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa. Regulację w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r., Nr 9, poz. 43; ze zm.), zgodnie z którą organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu i form gospodarki komunalnej oraz o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi o charakterze użyteczności publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 4 ust. 1 ustawy). Wojewoda wskazał także, że ustawa z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków jest aktem szczególnym w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej ww. Ustawa z 7 czerwca 2001 r. przewiduje w art. 3 ust. 1, iż zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem gminy. Przepisy tej ustawy wprowadzają wymóg realizowania przez gminy zadań z zakresu gospodarki wodociągowo - kanalizacyjnej za pośrednictwem przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego, którego pojęcie definiuje art. 2 ust. 4 tej ustawy. Wojewoda nie zgodził się również ze stanowiskiem strony skarżącej zawartym w treści skargi jakoby Urząd Gminy w L. mógł pełnić rolę przedsiębiorstwa wodociągowo -kanalizacyjnego. Urząd Gminy jest aparatem pomocniczym organu wykonawczego, jakim jest Wójt Gminy, przy pomocy którego wykonuje on ciążące na nim zadania. Jest to zespół środków materialnych i osobowych do wykonywania kompetencji i zadań tego organu (art. 33 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Urząd nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż działalność gospodarcza ma charakter zarobkowy i ciągły. Natomiast gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Z tych również względów, gmina wykonująca zadania z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę, nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Za nietrafny Wojewoda uznał też zarzut naruszenia art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem uchwała Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] 2006 r. w sposób rażący narusza przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W konsekwencji zatem uzasadnione było wydanie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej określono w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.). Uwzględnienie skargi na akt nadzoru polega na uchyleniu tego aktu zgodnie z art. 148 ww. - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] wydając rozstrzygniecie nadzorcze w ocenie Sądu dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.). Dokonał błędnej ich wykładni i niewłaściwe zastosował. Przyjął, bowiem że gmina w ramach wykonywania zadań własnych nie może we własnym zakresie prowadzić działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowym odprowadzaniu ścieków, bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej. Niewątpliwie stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591; ze zm.) sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów i kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Formę prowadzenia określa odrębna ustawa - o gospodarce komunalnej z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. U. z 1997r., Nr 9, poz. 43; ze zm.). Wynika to z art. 9 ust. 4 ww. ustawy z 8 marca 1990 r. Ustawa o gospodarce komunalnej - jak trafnie zauważono w skardze – w art. 2 określa formy prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego gospodarki komunalnej. Nie stanowią one jednak katalogu zamkniętego wobec użycia przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności". W art. 4 ust. 1 ustawy - o gospodarce komunalnej, ustawodawca podkreślając znaczenie przepisów szczególnych stwierdza, że organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej oraz wysokości cen i opłat, albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. W odniesieniu do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków istnieje regulacja szczególna - ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r., Nr 72, poz. 747; ze zm.). W związku z powyższym przedmiotowe zadanie gminy o charakterze użyteczności publicznej musi być wykonywane zgodnie z przepisami właśnie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Wychodząc z podstawowych założeń i celów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sformułowanych w przepisie art. 1 tej ustawy stanowiącym, iż ustawa określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zasady tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i odpowiedniej jakości wody, niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, a także ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów, należy dostrzec, że zasadnicze znaczenie przy analizowaniu przedstawionego zagadnienia prawnego mają te fragmenty powołanego przepisu, które odnoszą się do "ochrony interesów odbiorców usług i optymalizacji kosztów". Wskazane fragmenty regulacji art. 1 ustawy należy pojmować jako prawnie wiążące dyrektywy adresowane do podmiotów odpowiedzialnych za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, głównie zaś do odpowiednich organów gmin generalnie odpowiedzialnych za te formy usług komunalnych. Wyraźnie na to wskazuje art. 3 ust. 1 ustawy stanowiący, iż zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Generalnie zatem odpowiednie fragmenty regulacji art. 1 w zw. z art. 3 ustawy dają podstawę do wniosku, iż ustawodawca liczy się z ochroną społecznie doniosłych wartości oraz, co do zasady, w niczym wyraźnie nie ogranicza wpływu gmin na działalność przedsiębiorstw wodno - kanalizacyjnych. Tak więc interpretacja szczegółowych rozwiązań ustawowych nie może polegać wyłącznie na gramatycznej wykładni (vide uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OPS 1/05 (ONSA i WSA z 2005 r. nr 5, poz. 87). Istota problemu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy biorąc pod uwagę legalną definicję przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sama gmina, bez powołania odpowiedniej jednostki organizacyjnej mogła podjąć uchwałę w sprawie regulaminu dostarczania wody na obszarze Gminy L. z takim wskazaniem, iż to Gmina będzie świadczyła usługi w zakresie dostarczania wody w oparciu o majątek własny . Na powyższe pytanie należy – zdaniem Sądu - odpowiedzieć twierdząco. Żaden bowiem przepis ustawy z dnia 6 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie nakazuje prowadzenie działalności w zakresie dostarczania wody przedsiębiorstwu. Żaden też przepis ustawy nie zabrania, aby działalność taką prowadziła sama gmina. Analizując treść poszczególnych przepisów omawianej ustawy Sąd doszedł do wniosku, że założeniem ustawodawcy było wręcz dopuszczenie gminy do prowadzenia tego typu działalności. Potwierdzeniem tego jest m.in. treść art. 17b pkt 5 ustawy. Przepis ten co prawda nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ale wyraża pogląd, że gmina na swoim obszarze może prowadzić działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w powyższym przepisie wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia udzielenia zezwolenia lub może ograniczyć jego zakres w stosunku do wniosku o udzielenie zezwolenia jeżeli na obszarze gminy działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków prowadzi gmina lub jej jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W świetle powyżej zaprezentowanego stanu prawnego i faktycznego, stosując w pierwszym rzędzie regulacje prawne ustawy szczególnej Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, że Gmina L. na podstawie podjętego regulaminu mogła pełnić funkcję przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego, a zadania mogła realizować przy pomocy Urzędu Gminy, który jest aparatem pomocniczym organu wykonawczego, jakim jest Wójt Gminy. Urząd gminy jest to zespół środków materialnych i osobowych do wykonywania kompetencji i zadań tego organu (art. 33 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Gmina zatem nie jest przedsiębiorcą, lecz pełni funkcję przedsiębiorcy. Wychodząc z dyrektywy zawartej w art. 1 ustawy działalność polegająca na dostarczaniu wody nie ma być nastawiona na charakter zarobkowy, tak jak działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tak więc działalność polegająca na dostarczaniu wody przez gminę nie pozostaje w sprzeczności z założeniami gospodarki komunalnej, która nie ma celu zarobkowego. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że powyższe stanowisko Sądu zgodne jest ze stanowiskiem zaprezentowanym już w orzecznictwie – np. w wyroku NSA z 21 maja 2005 r. OSK 1741/04 wskazanym w skardze czy też w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z 4 października 2006 r. – II SA/Bd 721/06. Dlatego stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę, iż Urząd Gminy L. nie może pełnić roli przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Dlatego też w oparciu o przepisy art. 148 i art. 152 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. Podzielić należało jedynie słuszność zarzutu Wojewody dot. § 2 pkt 11 Uchwały. Zważywszy jednak, iż Uchwała w dalszych swych postanowieniach nie operuje w jakimkolwiek przepisie terminem użytym w § 2 pkt 11; - a w szczególności nie obciąża odbiorców dodatkowymi obowiązkami – uchybienie to nie mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia Sądu i dlatego orzeczono jak wyżej.