II SA/Gd 451/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka – Pilch (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 12 września 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 10 października 2006 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 43 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 kpa oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. [...] (działka [...]) uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą z dnia 31 marca 2006r., nr [...] (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego Nr 61, poz. 1131 z dnia 22 czerwca 2006r.) Burmistrz Miasta odmówił J. Ś. i R. S. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażowej ok. 8000 m2 wraz z zapleczem komunikacyjnym złożonym z dróg oraz przestrzeni parkingowej z ok. 250 miejscami postojowymi, na działce geodezyjnej nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji opisał przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a następnie wskazał, że na terenie objętym wnioskiem od dnia 22 lipca 2005r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka nr [...] znajduje się w jednostce urbanistycznej P/U, gdzie zabrania się realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. W ocenie organu wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem doprowadziłoby do zaistnienia rozbieżności pomiędzy wydaną decyzją, a aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym podważyłoby cel regulacji zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą podstawowym aktem planistycznym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana jedynie w sytuacji braku planu (art. 4 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ podniósł, że art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jasno określa rolę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, w którego tworzeniu wnioskodawcy uczestniczyli. Ponieważ dla zamierzenia inwestycyjnego podstawowe znaczenie winny mieć ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z brakiem zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu organ orzekł jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S., zastępowany przez adw. Z. B., zarzucił jej rażące naruszenie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętego przed wejściem w życie tej ustawy należy stosować wszystkie przepisy dotychczasowe, tj. zarówno przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisy obowiązującego w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo uchwalony i opublikowany, ma bowiem moc powszechnie obowiązującą i rangę aktu prawnego. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2007 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39, art. 40, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. [...] (działka [...]) uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą z dnia 31 marca 2006r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że strony złożyły wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu 30 sierpnia 2000r., Wniosek ten nie został rozpatrzony decyzją ostateczną do dnia 11 lipca 2003r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie znajduje zatem zastosowanie przepis art. 85 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy podniósł, że podstawę wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie podstawą taką jest obowiązujący od dnia 22 lipca 2005r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. [...] (działka [...]) uchwalony przez Radę Miejską uchwałą z dnia 31 marca 2006r., nr [...]. Z postanowień tego planu wynika, że teren planowanej inwestycji o powierzchni 2,9 ha jest przeznaczony pod zabudowę przemysłowo-usługową, z tym że zabrania się realizacji dużych obiektów handlowych (§ 9 pkt 4). Pojęciem "dużych obiektów handlowych" są objęte obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (§ 2 pkt 4). Organ odwoławczy podniósł, że dokonanie decyzją ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe tylko wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planistycznymi zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przeciwnym razie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna. Zatem organ pierwszej instancji nie mógł wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wbrew zakazom wynikającym z ustaleń planistycznych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że wysunięta przez stronę odwołującą się hipoteza o konieczności stosowania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będącego również " przepisem :dotychczasowym" w rozumieniu art. 85 ust. 1 tej ustawy, może wynikać jedynie z wykładni językowej, której wyników – w tej sprawie – nie potwierdza ani wykładnia systemowa ani celowościowa. Podzielając stanowisko zawarte w opinii prawnej autorstwa dr M. Cherka i dr K. Wąsowicza wydanej w niniejszym postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy uznał, że możliwość orzekania na podstawie starego planu prowadziłaby do usankcjonowania sytuacji obejścia (czy też modyfikacji) postanowień obowiązującego aktu normatywnego, zawierającego przepisy powszechnie obowiązujące (tj. obowiązującego aktualnie planu miejscowego) w drodze wydania indywidualnego aktu administracyjnego. W skardze na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. S., zastępowany przez adw. Z. B., zarzucił jej naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej stronie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie wniosku z dnia 18 września 2000r. ze względu na uchwalenie dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że plan uchwalono po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wskazał, że nieprawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym w niniejszej sprawie wykładnia językowa winna zostać "potwierdzona" wykładnią celowościową i systemową, a wykładnie te prowadzą do wniosków odmiennych. Powołując się na orzecznictwo sądowe podniósł, że brak jest podstaw do sięgania do innych rodzajów wykładni, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznacznych wniosków. Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy nie wskazał, z jakich przyczyn wykładnia celowościowa i systemowa miałyby przeczyć wykładni gramatycznej, gdyż w ogóle – naruszając art. 107 § 1 i 3 kpa – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładni takiej nie zaprezentowało. W ocenie skarżącego niezasadny jest także argument organu odwoławczego o skutku w postaci obejścia prawa w przypadku zastosowania starego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można bowiem mówić o obejściu prawa w sytuacji, gdy przepis przejściowy wprost nakazuje stosować określone przepisy do spraw niezakończonych. Zdaniem skarżącego o zasadności przyjętego w skardze stanowiska świadczy także treść art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określającego skutki wejścia w życie nowych planów dla decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazując ponadto, że w pojęciu "przepisów dotychczasowych", o których mowa w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mieszczą się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. Zważywszy bowiem na przepis art. 87 ust. 3 tej ustawy należy stwierdzić, że ostateczną granicę ich obowiązywania wyznacza data 31 grudnia 2003r. Powołując się na pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego (Wyd. C.H. Beck, 2006, wydanie 3.) Kolegium wskazało, że utrata mocy obowiązującej tych planów nie jest objęta dyspozycją art. 85 ust. 1. Oznacza to, że nawet jeśli postępowanie wszczęto w okresie obowiązywania planu sprzed 1995r., ale ostatecznie decyzja nie zapadła do 31 grudnia 2003r., to powstaje obowiązek zastosowania w sprawie ustaleń nowego planu, a na obszarach planu pozbawionych – obowiązek wydania decyzji o warunkach zabudowy z zastosowaniem art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy przejściowe, pośród których zamieszczono normę art. 85 ust. 1, są przepisami regulującymi przejście z rozwiązań dotychczas obowiązującej ustawy do rozwiązań nowej ustawy. Przedmiotem regulacji art. 85 ust. 1 są kwestie – głównie proceduralne – normowane w tych właśnie ustawach, a nie w innych aktach prawnych. Nie można racjonalnie założyć, że celem ustawodawcy było kończenie rozpoczętych postępowań na podstawie całokształtu wówczas obowiązującego prawa, w tym ówczesnych norm materialnoprawnych. Celem tym było zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną jedynie przepisów ustawy z 1994r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powołany przepis przejściowy wskazuje, iż do spraw, w których wniosek o wydanie decyzji administracyjnej złożono przed dniem 11 lipca 2003r., należy stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). W niniejszej sprawie za datę wszczęcia postępowania należało uznać datę wpływu wniosku o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to jest dzień 30 sierpnia 2000r. Postępowanie administracyjne wywołane ww. wnioskiem nie zakończyło się decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003r. A zatem zgodnie z wskazanym wyżej art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności jej art. 40 ust. 1, zgodnie z którym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Z określonej w art. 6 kpa zasady praworządności wynika, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, to jest przepisów obowiązujących w dacie, gdy wydawane są orzeczenia tych organów. Organy administracji publicznej zobowiązane są również do stosowania obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa miejscowego, do których zalicza się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Skoro zatem z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to decyzja ta może być oparta wyłącznie na planie miejscowym obowiązującym w dniu jej wydania. Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003r. (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zastosowanie przez orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej przepisów nieobowiązujących (np. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utracił moc), stanowiłoby rażące naruszenie prawa, a decyzja w ten sposób wydana dotknięta byłaby wadą nieważności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2004r., sygn. akt IV SA/Wa 487/04, Nieruchomości 2005, nr 1, str. 2 – omówienie). W doktrynie prawa słusznie się wskazuje, że utrata mocy prawnej planów miejscowych uchwalonych przed 1995r. powoduje, że po dniu 1 stycznia 2004r. nie ma możliwości zastosowania ustaleń planów miejscowych uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995r., przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli wniosek złożono przed dniem 11 lipca 2003r. Utrata mocy obowiązującej tych planów miejscowych nie jest objęta dyspozycją art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że nawet jeśli postępowanie wszczęto w okresie obowiązywania planu sprzed 1995r., ale ostateczna decyzja nie zapadła przed dniem 31 grudnia 2003r., to powstaje obowiązek zastosowania w sprawie ustaleń nowego planu (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wydanie 3., str. 577-578). Z wykładni językowej art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikałoby, iż niniejsza sprawa, jako wszczęta i nie zakończona decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003r., załatwiana jest na podstawie przepisów dotychczasowych, a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ale także innych przepisów prawa wówczas obowiązujących, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże wykładnia systemowa komentowanego przepisu prowadzi do odmiennych wniosków. Przepisy przejściowe, pośród których zamieszczono normę art. 85 ust. 1, są przepisami regulującymi przejście z rozwiązań dotychczas obowiązującej ustawy do rozwiązań nowej ustawy. Przedmiotem regulacji art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są kwestie – głównie proceduralne – normowane w tych właśnie ustawach, a nie w innych aktach prawnych. Nie można racjonalnie założyć, że celem ustawodawcy było kończenie rozpoczętych postępowań na podstawie całokształtu wówczas obowiązującego prawa, w tym ówczesnych norm materialnoprawnych. Celem tym było zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną jedynie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zatem wnioskodawca wystąpił o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przed dniem 11 lipca 2003r., to organ orzekając po tej dacie, winien wydać stosowną decyzję na zasadach i w trybie przewidzianym ustawą z 1994r. Podejmując rozstrzygnięcie, organ jest związany stanem prawnym (przepisami prawa materialnego) w dacie orzekania (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wydanie 3., str. 573). Ponieważ wykładnia językowa jest tylko pierwszym i nie jedynym etapem wykładni przepisu prawa, należy ją stosować wówczas, gdy literalne brzmienie normy prawnej można pogodzić z kontekstem całej ustawy, jak i całego systemu prawa. W związku z tym, przy stosowaniu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędnym jest sięgnięcie do wykładni systemowej i celowościowej, albowiem oparcie się wyłącznie na wykładni językowej prowadziłoby do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnej z ustaleniami przepisu nieobowiązującego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc) i sprzecznej z ustaleniami obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynikało z akt administracyjnych w niniejszej sprawie na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 31 marca 2005r., Nr [...], która weszła w życie w dniu 22 lipca 2005r. Zgodnie zaś art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w dniu 31 grudnia 2003r. utracił moc ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalony w dniu 24 listopada 1994r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Elbląskiego nr 15, poz. 74). Słusznie zatem organy obu instancji oparły wydane decyzje administracyjne na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w datach wydania decyzji. Brak było tym samym podstaw to uwzględnienia stanowiska wyrażonego w skardze o konieczności rozstrzygania przez organy administracji w niniejszej sprawie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003r. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jakich przyczyn wykładnia celowościowa i systemowa miałyby przeczyć wykładni gramatycznej. Organ odwoławczy wskazał bowiem, powołując się na znajdująca się w aktach administracyjnych opinię prawną, z jakich przyczyn wyników wykładni językowej nie potwierdzały wyniki wykładni celowościowej oraz systemowej przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie podniesionej w skardze kwestii przewlekłości niniejszego postępowania administracyjnego, podnieść należy, iż okoliczności ta nie mogła mieć wpływu na ocenę zasadności skargi. Zarzuty podniesione przeciwko zaskarżonej decyzji Sąd ocenił bowiem jako bezzasadne, zaś kontrola zgodności z prawem poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji również nie uzasadniała wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jedynie na marginesie rozważań, można wskazać, iż strona postępowania administracyjnego może dochodzić roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego przed sądem powszechnym, jeśli uważa, że została jej wyrządzona szkoda przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej albo przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.