IV SA/Wa 1066/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] kwietnia 2007r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (zwanej dalej: ARiMR) z [...] lutego 2007r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] stycznia 2006r. przyznającą J. B. płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwaną dalej: płatnością ONW) na rok 2005. Stan sprawy organ przedstawił w sposób następujący: J. B. 1 kwietnia 2005r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] stycznia 2006r. przyznał ww wnioskowaną płatność. Następnie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR -działając w trybie nadzoru administracyjnego - decyzją z [...] lutego 2007r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.. Podejmując takiej treści rozstrzygnięcie miał na względzie fakt, że tylko jedna z trzech działek rolnych oznaczonych we wniosku o przyznanie płatności ONW nr A,B,C jest położona na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania. J. B. - w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR - podniósł, iż wyłączenie podanych we wniosku działek z płatności ONW wynika z błędnej interpretacji przepisów prawa unijnego regulujących zasady przyznawania tych płatności. Za podstawę tej interpretacji przyjęto podział administracyjny gruntów rolnych, a nie faktyczną formę wykorzystania tych gruntów. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z [...] kwietnia 2007r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w mocy uznając, że w sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe, a z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, iż łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, winna wynosić co najmniej hektar. Wykaz obszarów ONW z wyszczególnieniem gmin wiejskich i części wiejskiej gmin miejsko-wiejskich oraz obrębów geodezyjnych, zaliczonych do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW zgodnie z § 4 ust. 5 cytowanego rozporządzenia znajduje się w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zatem o uznaniu gruntu za położony na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania decyduje fakt zamieszczenia go w wykazie obszarów ONW, nie zaś faktyczna forma jego wykorzystania, jak podnosi skarżący. Organ drugiej instancji na podstawie akt sprawy, w tym wyciągu z krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności prowadzonego przez ARiMR oraz przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jednoznacznie stwierdził, iż działki rolne oznaczone nr B i C zgłoszone przez stronę we wniosku o przyznanie płatności z tytułu ONW, znajdują się w obrębie ewidencyjnym nr [...] - obejmującym tereny miejskie miasta W., obręb W., gminy W., powiat [...]., województwo [...]. Tereny te nie zostały wymienione w załączniku nr 2 do ww rozporządzenia ONW. Zaś przedmiotowa płatność przysługuje tylko dla działek położonych na obszarach ONW, które wymienia załącznik nr 2 do powoływanego rozporządzenia. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt, iż beneficjent prowadzi działalność rolniczą w tak trudnych warunkach na wnioskowanych działkach B i C. Podsumowując organ stwierdził, iż zgłoszone przez odwołującego się do płatności z tytułu ONW działki rolne oznaczone we wniosku nr B i C nie kwalifikowały się do objęcia tymi płatnościami. Zatem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznając stronie do tych działek płatność z tytułu ONW decyzją z [...] stycznia 2006r. rażąco naruszył przepisy § 4 ust. 2 i 5 oraz § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia ONW, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W obecnym stanie rzeczy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. będzie zobowiązany, w oparciu o stwierdzony stan faktyczny i przepisy prawa, do wydania nowej decyzji w sprawie. J. B. w skardze wniósł o uchylenie decyzji Prezesa ARIMR oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 2 i 5 cytowanego rozporządzenia ONW - przez przyjęcie, że działki rolne znajdujące się w obrębie ewidencyjnym Miasta W., na których skarżący prowadzi działalność rolniczą nie są położone w obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania; 2) art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez przyjęcie, że zachodzi rażące naruszenie prawa, pomimo nieistnienia oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu wymienionego w pkt 1 a rozstrzygnięciem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organy wadliwie uznały, że dwie działki skarżącego B i C nie są położone w obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania, jako że nie zostały wymienione w wykazie obszarów ONW załącznika Nr 2 do ww rozporządzenia. Gmina W. ujęta jest w części A załącznika pod pozycją: w. W. ONW; Nizinna strefa II; Kod statystyczny GUS [...]. Z tego wynika, że część wiejska Gminy W. została zaliczona do obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skarżący nie zgadza się z organem drugiej instancji, że działki rolne oznaczone B i C położone są w terenie miejskim miasta W.. Pojęcie część wiejska gminy, nie ma nic wspólnego z przyjętym przez organ drugiej instancji kryterium obrębu ewidencyjnego, do którego się odnosi część B załącznika. Przez część wiejską Gminy W., wskazaną w części A załącznika, należy rozumieć obszar Gminy na którym faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza. Część A załącznika nie różnicuje gruntów rolnych według jednostek ewidencyjnych, dlatego też okoliczność czy grunt wykorzystany rolniczo położony jest w obrębie ewidencyjnym miejskim, czy też wiejskim pozostaje bez znaczenia dla zaliczenia go do obszaru ONW. Nadto strona skarżąca uważa, że ratio legis stosowanej przez organ regulacji polega na wspieraniu działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, czyli obszarach, na których prowadzenie produkcji rolniczej jest utrudnione ze względu na niekorzystne warunki naturalne lub specyficzne utrudnienia. Zdaniem strony nie ma żadnej różnicy (prawnej i faktycznej) w warunkach gospodarowania na gruntach rolnych położonych w obrębie miejskim gminy W., jak i znajdujących się poza tym obrębem ewidencyjnym, który w ocenie organu odwoławczego spełnia kryteria obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zresztą sam organ przyznał, iż skarżący na działkach położonych w obrębie W. prowadzi działalność rolniczą w trudnych warunkach. Strona wskazała też na zasadę równości wobec prawa, wymagającą równego traktowania adresatów danej normy prawnej, zwłaszcza gdy należą do tej samej kategorii podmiotów, wyróżnianych wedle cechy prawnej pozostającej w związku z celami i założeniami danej regulacji, albo też w sposób zróżnicowany - jeśli zachodzą istotne powody, z punktu widzenia tejże cechy, nakazujące odmienność traktowania określonej kategorii adresatów. Nie wydaje się, aby ten wzorzec konstytucyjny spełniało zastosowanie normy w sposób, który różnice sytuację prawną producentów rolnych gospodarujących na terenach rolnych o takich samych niekorzystnych warunkach gospodarowania tylko w oparciu o wyznaczane na mapach geodezyjne granice obrębów ewidencyjnych, z tej prostej przyczyny, że szereg gruntów rolnych w Gminie położonych jest w obrębie ewidencyjnym miejskim, ponieważ obręb ten nie pokrywa się z terenem zurbanizowanym i obejmuje znaczną część obszaru wiejskiego. W rzeczywistości jednak to uznaniowość organu, który nierówno traktuje skarżącego z tej jedynie przyczyny, że działka rolna ewidencyjnie położona jest w obrębie miejskim pomimo, że stanowi obszar wiejski, prowadzi do naruszenia zasady konkurencyjności. Inaczej mówiąc interpretacja przepisu przyjęta przez organ prowadzi do nierównego traktowania producentów rolnych spełniających takie same warunki. Skarżący zwrócił też uwagę, iż do chwili wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, przepisy omawianego rozporządzenia były interpretowane w ten sposób, że cała powierzchnia gospodarstwa rolnego skarżącego zaliczana była do obszaru ONW i skarżący otrzymał płatność z tego tytułu za rok 2005. Nie można zatem zmiany interpretacji przepisów rozporządzenia traktować jako rażącego naruszenia prawa. Organy obu instancji - zdaniem skarżącego - również nie wykazały na czym polega rażące naruszenie prawa w przypadku decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych - określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: P.p.s.a., (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] kwietnia 2007r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2006r. korzystającej z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przy tym należy pamiętać, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, którą rozważano w stanie faktycznym sprawy była przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z brzemienia tego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Idzie tu zatem o konieczność wystąpienia rażącego naruszenia prawa w trakcie prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji. Termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący", to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". W aspekcie powyższych wywodów w sprawie rozważenia wymagało, czy decyzja Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] stycznia 2006r. istotnie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie została wyjaśniona przez organ odwoławczy w sposób nie budzący wątpliwości, tym samym kwalifikujący się do ostatecznego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273, ze zm.) wspieranie rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej dotyczy m. in. wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), zwanej dalej "płatnością ONW", objętej planem rozwoju obszarów wiejskich określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich - dalej w skrócie: rozporządzenie ONW (Dz.U. nr 73, poz. 657, ze zm.). Podstawę materialnoprawną decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego stanowił m. in. § 4 ust. 2 rozporządzenia ONW mówiący, iż płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe [...]. Wykaz obszarów ONW, z wyszczególnieniem gmin wiejskich i części wiejskiej gmin miejsko-wiejskich oraz obrębów geodezyjnych, zaliczonych do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW, stanowi załącznik nr 2 do tego rozporządzenia (§ 4 ust. 5). Załącznik ten obejmuje dwie części: * część A. Gminy zaliczone do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW oraz * cześć B. Obręby ewidencyjne zaliczone do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW. W części B w ogóle nie wymienia się gminy W., natomiast w części A ONW nizinne strefa II pod nazwą gminy widnieje zapis "w. W., kod statystyczny GUS [...]". Litera "w" oznacza wiejską część gminy miejsko - wiejskiej, pod innymi zaś pozycjami (ale już nie dotyczącymi gminy W. widnieją też litery "gm. w", które z kolei oznaczają gminę wiejską). Jak wynika z opisanego stanu sprawy i wniosku o przyznanie płatności ONW skarżący wnosił o przyznanie płatności dla działek rolnych oznaczonych literami A (nr ewidencyjny cz. [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] pod nazwą W. P.), B (nr ewidencyjny [...], [...], [...] i [...]) i C (nr ewidencyjny cz. [...]). Ostatnie dwie z wymienionych działek, a zarazem sporne w sprawie należą do obrębu ewidencyjnego nr [...] pod nazwą W. Organ stwierdzając nieważność decyzji przyznającej płatności ONW dla wszystkich wymienionych działek rolnych podał, iż akt ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa, albowiem dwie (B i C) z trzech działek rolnych (A, B i C) zgłoszonych przez skarżącego do płatności nie leżą na obszarze wiejskim gminy miejsko - wiejskiej W. o niekorzystnych warunkach gospodarowania wymienionym w wykazie ONW będącym załącznikiem nr 2 do rozporządzenia ONW. Pomimo więc, niepołożenia działek rolnych B i C na obszarze ONW, tym samym niespełnienia części dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ONW przez wnioskodawcę, płatność z tytułu ONW za rok 2005 została mu przyznana. Wskazana okoliczność - zdaniem organu - jednoznacznie wynika z przedstawionych w sprawie dokumentów i dowodów. Dokumentami tymi - jak podaje organ w treści zaskarżonej decyzji - miałyby być: wyciąg z krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencja gospodarstw rolnych oraz ewidencja o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Sąd jednak nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, jakoby z przesłanych do postępowania sądwoadministracyjnego akt administracyjnych sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że sporne działki rolne (B i C) nie są położone w obszarze wiejskim gminy miejsko - wiejskiej W. objętym wykazem ONW załącznika nr 2 rozporządzenia ONW. Tak więc po pierwsze w aktach sprawy brak dokumentu w postaci wyciągu z ewidencji gospodarstw rolnych, na którym m. in. organ opiera słuszność prezentowanych twierdzeń. Po wtóre z materiału dowodowego sprawy, przedstawionego do dyspozycji Sądu, a więc i tego, na który powołuje się organ odwoławczy, wynika tylko tyle, że sporne działki rolne leżą w gminie W., w obrębie ewidencyjnym nr [...] o nazwie W. Natomiast nie można z niego wywieść, jak to uczynił organ, że nie są położone w części wiejskiej tej gminy, tylko miejskiej, niewymienionej w wykazie ONW załącznika nr 2 rozporządzenia ONW. Dlatego Sąd wzywał organ do przedłożenia wypisów z ewidencji gruntów dotyczących działek ewidencyjnych objętych wnioskiem skarżącego oraz brakującego wyciągu z ewidencji gospodarstw rolnych. Jednak na wezwanie to organ nie odpowiedział. Zadaniem organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie więc zebranie i wykazanie stosownymi dokumentami, iż istotnie sporne działki rolne nie są położone na obszarze wiejskim gminy miejsko - wiejskiej W. ONW wymienionym w załączniku nr 2 rozporządzenia ONW. W przypadku zaś przeciwnych ustaleń wyda również rozstrzygnięcie odpowiadające treści art. 138 Kpa, ale nie § 1 pkt 1. Wobec twierdzeń skarżącego wyrażonych w skardze stosownym jest też podkreślić, iż ideą płatność ONW jest wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Płatność jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanych "ONW") działek rolnych. Obszary ONW są wymienione w załączniku Nr 2 do rozporządzenia ONW. Zatem jednym z warunków przyznania płatności ONW jest położenie działek rolnych, objętych wnioskiem o takie płatności, na danym obszarze ONW, który wymienia wspomniany załącznik Nr 2. Innymi słowy, o przyznaniu płatności ONW nie decyduje faktyczne użytkowanie działki rolnej w sposób jaki wymienia rozporządzenie ONW, nawet gdyby to użytkowanie odbywało się na obszarze, który można byłoby zaliczyć do obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania, ale położenie działki rolnej na obszarze, który został zaliczony przez ustawodawcę do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w konsekwencji wymieniony w załączniku nr 2 rozporządzenia ONW. W omawianym przypadku płatność mogła być więc przyznana tylko dla działek rolnych położonych w części wiejskiej gminy miejsko -wiejskiej W. Zatem gdy organ - przy ponownym rozpoznawaniu odwołania skarżącego - wykaże (i poczynione ustalenia poprze stosownym materiałem dowodowym), że działki B i C rzeczywiście są położone poza obszarem wiejskim gminy W., to uprawnionym stanie się twierdzenie, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] lutego 2006r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Właściwym jest bowiem stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy wbrew treści przepisu przyznano stronie uprawnienie, a takim uprawnieniem niewątpliwie jest przyznanie płatności ONW. Naruszenie prawa o rażącym charakterze występuje przede wszystkim wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym naruszenie noszące cechy rażącego, wymaga wykazana i udowodniona w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nieważność decyzji jako szczególnego rodzaju naruszenie prawa. Słusznie zaś wskazał skarżący, iż interpretacja przepisu nie może stanowić podstawy do rozważań w przedmiocie wystąpienia bądź niewystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 2.02.2006r., sygn. akt II OSK 489/05, publ. Lex 196694; wyrok WSA z 4.04.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1174/05, publ. LEX nr 205032; wyrok WSA z 30.01.2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/05, publ. Lex 206497). Zasadnym jest zarzut skarżącego podniesiony w piśmie procesowym z 23 sierpnia 2007r.), iż organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Przedstawionym działaniem naruszył więc art. 10 § 1 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu i wyda decyzję zgodnie z wytycznymi w nim zawartymi oraz zapewni stronie czynny udział w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 Kpa. Powyższe wady zaskarżonej decyzji naruszają przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz przepisy proceduralne w zakresie dowodowym (art. 7 i 77 K.p.a.). Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 152 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które złożył się wpis od skargi postanowił w pkt 2 na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.