II OSK 1109/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2351/06 w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2351/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi Bożeny F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. i J. F. od decyzji Starosty Płockiego z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] j Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej [...] "K.", na działce nr [...] w Z. gm. Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji ocenił, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wskazał, że sporna inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573) zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto organ wskazał, iż inwestycja zrealizowana zostanie na działce nr [...], która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. obejmującym tereny położone we wsi Z., uchwalonym przez Radę Gminy w Ł. w dniu [...] września 2002 r., znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO przeznaczonym pod działalność usługową - publiczną (teren oczyszczalni ścieków). Natomiast w ewidencji gruntów działka o nr [...] określona została jako użytki rolne klasy RVI i stanowi własność gminy Ł.. Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja inwestycji nie będzie więc kolidowała z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z.. Nadto Wojewoda Mazowiecki zauważył, iż inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedstawił kompletną dokumentację projektową wykonaną przez osoby zrzeszone w izbie samorządu zawodowego, które posiadają stosowne uprawnienia budowlane oraz przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo podkreślono także, że inwestycja została poddana procedurze administracyjnej wynikającej z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska zakończonej wydaniem decyzji z dnia 2 lutego 2006 r. Wójta Gminy Ł., o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażającej zgodę na realizację przedsięwzięcia (znak: [...]), która stała się prawomocna dnia 27 lutego 2006 r. Wymienione uwarunkowania środowiskowe zostały pozytywnie uzgodnione postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] oraz postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] października 2005 r. [...]. Lokalizacja stacji bazowej z wieżą antenową w Z. na działce nr [...] o wysokości całkowitej H=58,00 m npt została również pozytywnie zaopiniowana przez Dowództwo Sił Powietrznych (pismo z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...]). Ponadto organ odwoławczy podniósł, że określone w decyzji środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zostały uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu. Zgodnie z wymienionym projektem stacja bazowa została zaprojektowana w taki sposób, aby praca stacji nie powodowała występowania w miejscach przebywania ludzi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m.kw. lub o wartości składowej elektrycznej natężenia pola 7V/m. Wymienione wartości, określające zasięg obszaru oddziaływania inwestycji, będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, związanej z zabudową działek sąsiednich na wysokości powyżej 40,40 m nad poziomem terenu, w promieniu 60,30 m od stacji. Po zrealizowaniu stacji zostaną wykonane pomiary kontrolne pól elektromagnetycznych. Brak pól o ponad normatywnej wysokości warunkować będzie oddanie inwestycji do użytku. W przypadku realizacji nowych budynków bądź rozbudowy istniejących w zasięgu oddziaływania anten nadawczych, projekt zakłada zmianę warunków pracy stacji w taki sposób, aby obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż graniczne, nie obejmowały swym zasięgiem miejsc dostępnych dla ludzi. Odnosząc się do zarzutów odwołania B. i J. F. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż zarzuty te dotyczą głównie spraw rozstrzygniętych w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Zauważył, że wszystkie strony postępowania o pozwolenie na budowę stacji uczestniczyły w w/w postępowaniu, a po uprawomocnieniu się decyzja Wójta Gminy Ł. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska - stała się wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy zauważył również, że przepisy prawa dopuszczają możliwość wznoszenia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w terenie zagrożonym uciążliwościami, do jakich zalicza się, zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych - pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach, a planowany obiekt spełnia wymogi techniczno -budowlane i środowiskowe jego lokalizacji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2007 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. F.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7 i art. 10 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia i dokładnego wyjaśnienia sprawy w postępowaniu odwoławczym; - naruszenie art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnienia sprzeczności spowodowanych uchybieniami postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę; - naruszenie podstawowych zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. tj. art. 68 i art. 74 dotyczących ochrony zdrowia oraz art. 39 tej ustawy; - naruszenie zasad postępowania w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko i zdrowie oraz warunki życia ludzi tj. art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga B. F. nie jest zasadna i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją. W motywach tego rozstrzygnięcia podkreślono, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami oraz jeżeli nie został naruszony interes osób trzecich. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 wymienionej ustawy, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2004 r. IV SA 4872/02 niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2004 r., IV SA 4/02, niepubl.). Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów stwierdzono, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę powinna uwzględniać zarówno interesy inwestora jak i podmiotów, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone. Zaznaczono, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprost określa warunki jakie inwestor ma obowiązek spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie obowiązki te zostały spełnione, dlatego też za zasadną i zgodną z prawem uznał Sąd decyzję Starosty Płockiego z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia [...] Sp. z o.o. w Warszawie na budowę Stacji Bazowej [...] "K.", na działce nr [...] w Z. gm. Ł. jak i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. Wyjaśniono, że przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy stanowi, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 wymienionej ustawy). Stosownie do art. 35 ust. 1 w/w ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ sprawdza również kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, to czy projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi. W przypadku spełnienia przez inwestora w/w wymagań oraz w przypadku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy). Z akt przedmiotowej sprawy jak wskazał Sąd wynika bezspornie, że inwestor [...] Sp. z o.o. w Warszawie spełnił wszystkie wymagane prawem budowlanym obowiązki tj. przedłożył m.in. kompletny projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniesiono, iż sporna inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573) zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz, że została poddana procedurze administracyjnej wynikającej z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Procedura ta zakończyła się wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Wójta Gminy Ł. o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażającej zgodę na realizację przedsięwzięcia (znak: [...]), która stała się prawomocna dnia 27 lutego 2006 r. Wymienione uwarunkowania środowiskowe zostały pozytywnie uzgodnione postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] oraz postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] października 2005 r. [...]. Lokalizacja stacji bazowej z wieżą antenową w Z. na działce nr 157/6 o wysokości całkowitej H=58,00 m n.p.t. została także pozytywnie zaopiniowana przez Dowództwo Sił Powietrznych (pismo z [...] sierpnia 2005 r. Nr [...]). Ponadto określone w decyzji środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zostały uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu. Zgodnie z wymienionym projektem stacja bazowa została zaprojektowana w taki sposób, aby praca stacji nie powodowała występowania w miejscach przebywania ludzi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m.kw. lub o wartości składowej elektrycznej natężenia pola 7V/m. Wymienione wartości, określające zasięg obszaru oddziaływania inwestycji, będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, związanej z zabudową działek sąsiednich na wysokości powyżej 40,40 m nad poziomem terenu, w promieniu 60,30 m od stacji. Po zrealizowaniu stacji zostaną wykonane pomiary kontrolne pól elektromagnetycznych. Brak pól o ponadnormatywnej wysokości warunkować będzie oddanie inwestycji do użytku. W przypadku realizacji nowych budynków bądź rozbudowy istniejących w zasięgu oddziaływania anten nadawczych, projekt zakłada zmianę warunków pracy stacji w taki sposób, aby obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż graniczne, nie obejmował swym zasięgiem miejsc dostępnych dla ludzi. Zaznaczono także, iż lokalizacja spornej inwestycji nie będzie kolidowała z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., gdyż inwestycja zrealizowana ma zostać na działce nr 157/6, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. obejmującym tereny położone we wsi Z., uchwalonym przez Radę Gminy w Ł. w dniu [...] września 2002 r., znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO przeznaczonym pod działalność usługową - publiczną (teren oczyszczalni ścieków). Zauważono, iż określenie działalności usługowo - publicznej, która może być prowadzona na terenie oznaczonym symbolem NO w planie zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. poprzez wskazanie w nawiasie "oczyszczalni ścieków" jest jedynie przykładem działalności usługowo - publicznej jaka może być prowadzona na tym terenie. W ocenie Sądu nie można byłą więc uznać - jak wskazuje w skardze B. F. - że stacja bazowa telefonii cyfrowej będąca z całą pewnością działalnością o charakterze usługowo - publicznym - nie była uwzględniona w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy organ architektoniczno - budowlany zobligowany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. Zauważono, iż dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej [...] określony został obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmujący nieruchomości o nr [...] w miejscowości Z. gm. Ł.. Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno - budowlany pierwszej instancji pismem z dnia 16 sierpnia 2006 r. zawiadomił strony postępowania właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji na środowisko o wszczęciu postępowania w sprawie budowy stacji i pouczył je o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją techniczną oraz możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń, a także doręczył im swoje rozstrzygnięcie, czym w ocenie Sądu umożliwił i zapewnił stronom czynny udział w toczącym się postępowaniu. Z akt sprawy wynika także, że strony skorzystały z przysługującego im uprawnienia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu m.in. składając w organie pismo z dnia 25 sierpnia 2008 r. kwestionujące prowadzone postępowanie, czy też składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. W tych okolicznościach za bezzasadny uznał Sąd zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 10 k.p.a. stanowiącego, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odnosząc się do zarzutu skargi obniżenia wartości sąsiadujących ze sporną inwestycją nieruchomości Sąd wyjaśnił, iż ewentualne obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości na skutek realizacji tej inwestycji nie mogło stanowić przesłanki do odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie może także stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane inwestycją dolegliwości dla otoczenia, czy naruszenie interesów ekonomicznych osób trzecich nie mogą być kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r. , II OSK 1371/05, LEX 318327 oraz wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r. SA/Sz 1799/00, Lex Polonica nr 355095). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi jak np. że sporna inwestycja emitować będzie pole elektromagnetyczne, stwarzające zagrożenie życia i zdrowia dla ludzi mieszkających i przebywających w pobliżu stacji, stwierdzono, iż także te zarzuty dotyczą interesów faktycznych, które nie znajdują ochrony w postanowieniach art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu zasadnie stwierdził organ odwoławczy, że zarzuty te dotyczą spraw, które winny być rozstrzygane w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Zauważono też, iż z akt sprawy wynika, że wszystkie strony postępowania o pozwolenie na budowę stacji uczestniczyły w wymienionym postępowaniu i nie kwestionowały wydanej przez Wójta Gminy Ł. decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, po uprawomocnieniu się decyzja ta, zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska, stała się wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Wbrew zarzutom skargi uznano zatem, że organy obu instancji orzekając w niniejszej sprawie dokonały wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, na podstawie zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto organy te uzasadniły zgodnie z wymogami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiska wyrażone w swych rozstrzygnięciach tj. wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, czym uczyniły zadość wymaganiom określonym w art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. W tych okolicznościach nie można więc zdaniem Sądu uznać za słuszne twierdzenia strony skarżącej, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymana wymienioną decyzją, decyzja Starosty Płockiego z dnia [...] września 2006 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. F. zaskarżając go w całości zarzucam mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego; - art. 35 § 1 ust 1 oraz 2 ustawy Prawo budowlane, - art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, - art. 28 ust 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), - art. 7,10, 77,107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 141 § 4 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), - art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie, W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że co do naruszenia art. 35 § 1 ust 1 oraz 2 ustawy Prawo budowlane należy jednoznacznie stwierdzić, iż doszło do bezprawnej nadinterpretacji przez Sąd planu o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, iż organ pierwszej instancji stwierdził w decyzji z dnia 7 września 2006 r. że (cyt): " na terenie działki nr [...] w Z. gm. Ł. przeznaczonej według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pod budowę urządzeń infrastruktury tonicznej w zakresie oczyszczania ścieków". Sąd uznając, iż urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej służą do oczyszczania ścieków, nie podał w jakim zakresie to ma się odbywać. Oczywiście niemożliwe jest, aby jakąkolwiek funkcję w tym zakresie omawiane urządzenia pełniły i to podczas rozpatrywania kasacji winien NSA jednoznacznie wyjaśnić. Podniesiono , iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt. II GSK 62/08 stwierdził, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował stację bazową telefonii komórkowej jako obiekt budowlany. Wskazują na to jednoznacznie cechy tego urządzenia odpowiadające cechom "obiektu budowlanego" w świetle art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego. Wobec powyższego stanowiska zdaniem skarżącej Sąd nie podał i nie ustalił jednoznacznie, jakie inwestycje są dopuszczalne na tej konkretnej działce oraz czy na terenie działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę było również dopuszczalne wznoszenie wysokich obiektów budowlanych nie mających żadnych cech zgodnych z przeznaczeniem terenu. Sytuacja taka powoduje, iż każdy może dowolnie interpretować przepisy planu stwierdzając, iż to, co nie jest na nim zakazane, jest dozwolone. Jednakże sytuacja taka jest niedopuszczalna. Wobec powyższego zdaniem skarżącej bezspornym jest, iż inwestycja nie pełni żadnej funkcji związanej z oczyszczaniem ścieków dlatego jest niezgodna z planem. Co do naruszenia art. 28 ust. 2 oraz art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) należy stwierdzić, iż projekt budowlany nie zawiera rzeczywistego oddziaływania na inne obiekty oraz na środowisko. W decyzji nie podano parametrów technicznych planowanej stacji z jednoznacznym zsumowaniem mocy poszczególnych anten oraz z uwzględnieniem innych źródeł wytwarzających pola e-m znajdujących się sąsiedztwie stacji. Inwestor obliczenia zasięgu pól o wartościach ponadnormatywnych (nie wiadomo jakie anteny, jaka moc doprowadzona do anten) ustalił przez przyjęcie, że poziom tła elektromagnetycznego jest zerowy, co jest sprzeczne z sytuację faktyczną. Tło zerowe nie istnieje, albowiem rozwój telefonii komórkowej spowodował gwałtowny wzrost tła. Aktualnie już w Polsce występują przekroczenia norm w miejscach dostępnych dla ludności właśnie z powodu tego, iż inwestorzy nie podawali i nie uwzględniali kumulacji p-m w środowisku (co stwierdzono ostatnio w Mielcu). Wobec powyższego NSA winien jednoznacznie ustalić, czy w wyroku oraz decyzjach uwzględniono parametry techniczne stacji z dokładnym podaniem rzeczywistej planowanej mocy EIRP, czy uwzględniono inne źródła i na podstawie powyższego ustalono rzeczywiste oddziaływanie obiektu budowlanego. Co do naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ocenie skarżącej to Sąd rażąco naruszył ten przepis, albowiem do udziału w postępowaniu zostało dopuszczone Ogólnopolskie Stowarzyszenie, które złożyło pisemne wnioski podczas rozprawy. Wyrok nie zawiera informacji o tym fakcie, co stanowi sytuację niedopuszczalną. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu, iż organizacje społeczne pełniące nadzór społeczny nad postępowaniami wspomagając działania obywateli Polski, były w taki sposób ignorowane i traktowane przez organ sądowy. Wobec powyższego NSA winien jednoznacznie wskazać, czy obowiązkowe przedstawienie zarzutów wszystkich stron w wyroku jest konieczne i obowiązkowe, czy też podlega uznaniowości Sądu. Co do naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez organy administracji publicznej, co zostało zaaprobowane przez Sąd, należy bezwzględnie w postępowaniu kasacyjnym ustalić, czy wskazany w wymienionym przepisie zapis stanowiący, iż przed wydaniem decyzji organ ma obowiązek umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, został przez Sąd I instancji uwzględniony. Przepis art. 10 jest jednoznaczny i nie powinien podlegać uznaniowości organu. W związku z powyższym jak zaznaczono NSA winien sprawdzić, czy dyspozycja przepisu została wykonana i tym samym przed wydaniem decyzji strony zostały powiadomione o tym. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedziba w Rybniku wniosło o uwzględnienie wniesionej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego (wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione i uzasadnione zarzuty konkretnych norm prawa materialnego i procesowego, chyba że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W wniesionej kasacji zarzucono naruszenie art. 35 § 1 ust 1 oraz 2 ustawy Prawo budowlane ( choć poprawienie winno być art. 35 ust. 1pkt. 1 i 2 ) , art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, art. 28 ust 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), art. 7,10, 77,107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie. Mając na uwadze tak sformułowaną skargę kasacyjną, w okolicznościach tej sprawy uznać należy, iż nie w pełni odpowiada ona wymaganiom pozwalającym na merytoryczne w pełni jej rozpoznanie. Przede wszystkim przytaczając podstawy kasacyjne w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie sprecyzowano na czym w szczególności polega to naruszenia czy dotyczy błędnej ich wykładni czy też niewłaściwego zastosowania. Natomiast co już wyżej zauważono Sąd nie może domniemywać zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną. Wątpliwości tych nie rozwiewa również argumentacja skargi kasacyjnej, która w tym zakresie również nie zawiera stanowiska skarżącej. Ponadto w odniesieniu do wszystkich zarzutów naruszenia prawa procesowego nie wykazano na czym polega naruszenie przytoczonych tam norm, jak też nie wskazano, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro w petitum kasacji nie określono rodzaju i zakresu naruszenia prawa Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy uzasadnienia przedstawionego na poparcie wniesionego środka zaskarżenia. Natomiast niezależnie nawet od tego, że w kasacji brak określenia sposobu naruszenia prawa materialnego ( błędna wykładnia bądź niewłaściwe zastosowanie) w uzasadnieniu kasacji nie zamieszczono jakiegokolwiek argumentacji dotyczącej uczynionego zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 jak i art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ) co nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wobec nie spełnienia wymagań z art. 176 ustawy procesowej na przyjęcie w tym zakresie do rozpoznania i ustosunkowanie się do takiego zarzutu naruszenia prawa. Powołanie podstawy kasacyjnej nie może być gołosłowne lecz wymaga uzasadnienia czego w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust.1 pkt. 9 wskazanej ustawy Prawo budowlane nie uczyniono. Podobnie tożsamą argumentację należy odnieść do braku uzasadnienia w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego art. 7 , 77 , 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które przecież nie zawierają nadto wyjaśnienia, w jaki sposób wskazane naruszenia mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Natomiast w stosunku do pozostałych zarzutów przywołanych w kasacji, które poparte zostały niezbędną argumentację w jej motywach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawierają one usprawiedliwionych zarzutów wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. Przede wszystkim jako nieusprawiedliwiony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnoszący się do uzasadnienia wyroku. Zarzut ten w ocenie skarżącej polega na tym, iż dopuszczone do udziału w sprawie przed Sądem, Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałaniu Elektroskażeniom "Prawo do życia " z siedziba w Rzeszowie wyraziło swoje stanowisko poprzez złożenie pisemnych wniosków, o których Sąd pierwszej instancji nie wspomniał w uzasadnieniu wyroku. Przy czym skarżąca domaga się w tym zakresie przesądzenia czy obowiązkowe i konieczne jest przedstawienie zarzutów wszystkich stron w wyroku, czy też podlega to uznaniowości Sądu. Zauważyć należy, iż z dyspozycji art. 141 § 4 ustawy procesowej wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem są w tej normie wymienione składniki uzasadnienia, które powinny zostać zamieszczone w motywach wyroku. Nie ma tutaj żadnej uznaniowości ze strony Sądu, przy czym to, że przepis ten statuuje obowiązkowe składniki uzasadnienia nie prowadzi wprost do przyjęcia naruszenia prawa skutkującego uchyleniem zaskarżonego wyroku gdy brak w zaskarżonym wyroku stanowiska uczestnika postępowania jakim jest powołane Ogólnopolskie Stowarzyszenie. Samo to nie stanowi naruszenia prawa procesowego określonego w tym przepisie. Niewątpliwie uchybienie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem musi zachodzić związek przyczynowy. Tym samym należy w takiej sytuacji zauważyć, że gdyby nie było tego uchybienia to w sprawie najprawdopodobniej mógłby zapaść wyrok innej treści. Analizując skargę kasacyjną wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, związku przyczynowego pomiędzy podnoszonym naruszeniem art. 141 § 4 ustawy procesowej a zapadłym w sprawie wyrokiem. Natomiast niezależnie od powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak stanowiska uczestnika postępowania wykazanego w motywach wyroku nie stanowi naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że stanowisko to było zbieżne z tym, które prezentowała skarżąca i stanowiło jego uzupełnienie, natomiast Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wyjaśnił przesłanki takiego rozstrzygnięcia szczegółowo odnosząc się do wszystkich zarzutów strony skarżącej. Również nie stanowi usprawiedliwionego zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazywane naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy procesowej. Strona skarżąca uważa, że Sąd pierwszej instancji powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji gdyż naruszono w postępowaniu administracyjnym przepis art. 10 k.p.a. albowiem strona pozbawiona została możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organami administracji wobec nie umożliwienia jej wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiałów. Wobec takiego zarzutu podnieść należy, że hipotetyczne nawet naruszenia art. 10 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego do Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia gdyż naruszenie procedury administracyjnej w postępowaniu przed organami generuje co najwyżej w zależności jeszcze od okoliczności sprawy przyjęcie innego naruszenia przepisów postępowania o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy procesowej. Jednakże przede wszystkim w tej sprawie nie można mówić o naruszeniu normy art. 10 k.p.a. Niewątpliwie jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane jej uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności (porównaj wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05 opublikowany ONSA i WSA 2006/6/157, OSP 2007 /3/26). W rozpoznawanej sprawie skarżąca w jakikolwiek sposób nie wykazała, iż utrudniono jej poprzez wskazywane naruszenie prawa złożenie konkretnych wniosków procesowych. Wprost przeciwnie z analizy akt wynika, że w trakcie rozprawy skarżąca do protokołu oświadczyła, że naruszenia art. 10 k.p.a. upatruje w tym, że Wojewoda nie uwzględnił wszystkich wniosków strony w szczególności dotyczących zagrożenia związanego z promieniowaniem innym niż wynikające z decyzji. Z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie niezbicie zatem wynika, że miała możliwość składania wniosków procesowych a, że tych wniosków nie uwzględniono, to w żaden sposób nie stanowi naruszenia art. 10 k.p.a. W konsekwencji więc w tych okolicznościach sprawy uznać należy, że brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 §1 pkt. 2 ustawy procesowej w opisywanym zakresie. Przedstawienie nieusprawiedliwionych zarzutów naruszenia prawa procesowego w tej sprawie w tym powołanie bez jakiegokolwiek argumentacji do zarzutu dotyczącego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż nie zakwestionowano skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którymi w tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany. Natomiast w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalając skargę Bożeny F. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zatwierdzając projekt budowlany i udzielając [...] Spółce z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej [...] w Z. gm. Ł.. przyjmując w szczególności zgodność projektowanej inwestycji z prawem miejscowym a to miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a uczyniono to w postępowaniu, w którym nie naruszono reguł wynikających z k.p.a. Tym samym nie można uznać, że kolejne zarzuty naruszenia prawa materialnego mają usprawiedliwioną podstawę tym bardziej, że w istocie choć tego nie wskazano zarzuty te ( tam gdzie uzasadniono to ) dotyczą niewłaściwego zastosowania art. 35 § 1 ust.1 Prawa budowlanego ( choć poprawnie winno być art. 35 ust. 1 pkt. 1 ) oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt. 7 , § 11 ust. 2 pkt. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a brak skutecznego podważenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyroku nie pozwala już z tego powodu na skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie . Nawet niezależnie od powyższego wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie można uznać jak błędnie wskazuje to skarżąca , że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż urządzenie stacji bazowej telefonii komórkowej służy do oczyszczania ścieków. Niewątpliwie działka Nr [...], na której zlokalizowano przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania Gminy Ł[...] uchwalonym przez Radę Gminy w Ł[...] dnia [...] września 2002 r. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO przeznaczonym pod działalność publiczną (teren oczyszczalni ścieków)- usługi. To, że w planie wskazano na tym terenie konkretny obiekt (oczyszczalnię ścieków) w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wyklucza możliwości lokalizowania tam innego obiektu publicznego w zakresie szeroko rozumianych usług publicznych jak chociażby stacji telefonii komórkowej. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją nową i w planach opracowywanych przez dłuższy okres czasu nie sposób jej precyzyjnie przewidzieć. Zatem dopuszczalne jest na takim terenie realizowanie inwestycji, która nie jest sprzeczna z prawem miejscowym gdy odpowiada ona wymaganiom szeroko rozumianych usług publicznych. A z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć w tym miejscu należy, że jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu "łączności publicznej" a zatem jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( porównaj wyrok NSA z dnia 4 maja 2005 r. sygn. akt II OSK 495/05 publikowany zbiór Lex nr 202045). Tym samym stację bazową telefonii komórkowej należy zaliczyć do inwestycji publicznych mającej charakter usługowy, a więc nie można podzielić stanowiska skarżącej, że niewłaściwie zastosowano w tej sprawie przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie występuje zgodność projektu budowlanego z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym prawidłowo przesądzono w zaskarżonym wyroku, iż dopuszczalne jest realizowanie na spornym terenie również i innych inwestycji niż oczyszczalnia ścieków, jeżeli mają one tylko charakter usług publicznych tak jak stacja bazowa telefonii komórkowej. Nie zasługuje również na uwzględnienia zarzut naruszenia art. 28 ust 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) odnoszący się do tego jak wskazano , cytat " iż projekt budowlany nie zawiera rzeczywistego oddziaływania na inne obiekty oraz na środowisko". Przede wszystkim zauważyć należy, iż wydanie zaskarżonych decyzji poprzedziło postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkować zgody na realizacje przedsięwzięcia. Taką ostateczną decyzję w trybie art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska wydał dnia 2 lutego 2006 r. Wójt Gminy Ł. i wiązała ona organ architektoniczno - budowlany w tej sprawie ( art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego pozwolenia na budowę. Przede wszystkim to w tej decyzji wskazano, że parametry techniczne ( moce nadajników , azymut pracy anten , wysokości zainstalowania itp. projektowanej stacji nie mogą przekraczać wartości maksymalnych przyjętych w raporcie oddziaływania na środowisko. Następnie wskazano w tej decyzji, że po zrealizowaniu tej inwestycji należy wykonać pomiary poziomów pól elektomagnatycznych zgodnie z załącznikiem nr 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektmagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymywania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192 , poz. 1883 ). Niewątpliwie należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że określone w decyzji środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zostały uwzględnione w projekcie a zgodnie z nim zaprojektowano ją w taki sposób aby praca stacji nie powodowała występowania w miejscach przebywania ludzi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m.kw. lub o wartości składowej elektrycznej natężenia pola 7 V/m. Wymienione wartości określające zasięg oddziaływania będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi , związanej z zabudową działek sąsiednich na wysokości 40,40 m n.p.t. w promieniu 60,30 m od stacji. Zasadnie zatem Sąd wskazał, że brak pól o ponadnormatywnym oddziaływaniu warunkować będzie dopiero oddanie inwestycji do użytku. Natomiast w zatwierdzonym projekcie przedstawiono i uwzględniono wymagania wskazane przez decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia (która zawiera także charakterystykę tego przedsięwzięcia ) jak i opracowanego w tym postępowaniu raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Dlatego też nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w procedurze lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej przewidziano konieczność prognozowania rozkładu promieniowania anten przewidzianych do realizacji już na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie to powtórzono w postępowaniu zmierzającym do wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę gdzie również dokonano obliczeń rozkładu promieniowania wokół anten i wyznaczono obszar, w którym wartość mocy przekracza wartości dopuszczalne. W oparciu o te oszacowane teoretycznie wartości ubiegano się o wydanie przedmiotowego pozwolenia . Tak więc przedstawiony projekt nie mógł zawierać rzeczywistej wartości jak wskazuje skarżąca, bowiem potwierdzeniem tego ( realnie istniejącego obiektu) będzie pomiar kontrolny, który wymagany jest przed oddanie tej inwestycji do użytkowania. Tak więc na tym etapie prowadzonego postępowania zarzuty kasacji w tym zakresie nie można było uznać na usprawiedliwione. Tym samym prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany a więc określający funkcje , formę i konstrukcję obiektu i jego charakterystykę wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami co przy uwzględnieniu powyższej argumentacji nie pozwala uznać za trafne zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane jak i przywołanych w tym zarzucie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).