I OZ 728/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2007r., sygn. akt I SAB/Wa 121/07 odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia oddalić zażalenie W dniu 28 maja 2007r. W. W. na podstawie art. 227 k.p.a. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność, przewlekłość i biurokratyczne załatwienie sprawy dotyczącej rozpoznania zażalenia z dnia 19 kwietnia 2007r. na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wystąpił też z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, wskazując na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarga jest niedopuszczalna, bowiem na podstawie art. 3 i 4 wskazanej ustawy, organem właściwym do jej rozpoznania nie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Na to postanowienie W. W. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz ponawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podniesiono też prawidłowość działania Dyrektora Izby Skarbowej w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pierwsza z tych "skarg" jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli przede wszystkim decyzji administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Artykuł 3 § 2 wskazanej ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządami terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej, o czym stanowi art. 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, o których mowa w art. 3 wskazanej ustawy, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, o czym mowa w art. 227 k.p.a., gdyż postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarżący właśnie na podstawie art. 227 k.p.a. wniósł przedmiotową skargę. Zatem mając na uwadze powyższe oraz konstytucyjne prawo do sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł uznać zasadności skargi, gdyż oznaczałoby to działanie niezgodne z obowiązującymi przepisami, w związku z czym uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa uznając, że nie przysługuje skarżącemu prawo pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że na podstawie art. 17 pkt 3 k.p.a., Minister Finansów, jako organ wyższego stopnia w stosunku do Dyrektora Izby Skarbowej jest właściwy do rozpatrzenia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.