II SA/Łd 84/07

Dnia 9 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 roku przy udziale -- sprawy ze skargi M. R.-L., I. O. i I. O., E. M., E. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] i [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę M. R.-L., 2. odrzuca skargi I. O. i I. O., E. M., E. K. i Z. K. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku U. i B. S., działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na potrzeby lokalu gastronomicznego, przebudowie i rozbudowie w/w budynku oraz istniejącego budynku gastronomicznego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, przewidzianej do realizacji na działkach nr 292 i 293 przy ul. L.9 -11 w Ł.. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich – U. i A. M. oraz M. R. nie wyrażając zgody na planowaną inwestycję w obawie, że doprowadzi ona do rozszerzenia prowadzonej na działkach 292 i 293 działalności gastronomicznej i zwiększenia związanych z tym uciążliwości. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta Ł. nie wyznaczył obszaru analizowanego i nie przeprowadził w nim stosownej analizy. Mając na uwadze, iż wyniki analizy stanowią podstawę dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, za niemożliwe uznano ustalenie w sprawie niniejszej, czy planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek dobrego sąsiedztwa sformułowany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent Miasta Ł. po ponownym rozpatrzeniu wniosku U. i B. S., decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na potrzeby lokalu gastronomicznego, przebudowie i rozbudowie w/w budynku oraz istniejącego budynku gastronomicznego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, przewidzianej do realizacji na działkach nr 292 i 293 przy ul. L. 9 -11 w Ł.. Odwołania od powyższej decyzji złożyli użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich: M. R– L, I. i I. małżonkowie O., E. M., E. i Z. małżonkowie K. oraz B. i K. małżonkowie W. Odwołujący się podnieśli, że planowana inwestycja doprowadzi do rozszerzenia prowadzonej na działkach nr 292 i 293 działalności gastronomicznej, co w konsekwencji zwiększy związane z tym uciążliwości w postaci hałasu i zapachu. Zaznaczyli ponadto, że sąsiedztwo lokalu gastronomicznego zakłóci, a nawet uniemożliwi im korzystanie z przydomowych ogródków przylegających do terenu działek objętych wnioskiem inwestorów, a także wpłynie na obniżenie wartości ich nieruchomości. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 59, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez E. M., E. i Z. K. oraz B. i K. W. wobec braku przymiotu strony oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na potrzeby lokalu gastronomicznego, przebudowie i rozbudowie w/w budynku oraz istniejącego budynku gastronomicznego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, przewidzianej do realizacji na działkach nr 292 i 293 przy ul. L. 9 -11 w Ł. w odniesieniu do odwołania wniesionego przez M. R. oraz I. i I.O.. W uzasadnieniu wskazano, iż osoby wymienione w pkt 1 decyzji nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiednich w stosunku do działek o nr 292 i 293, nie przysługuje im zatem przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Skoro odwołanie wniosły osoby nie mające legitymacji procesowej do wniesienia środka zaskarżenia postępowanie odwoławcze w stosunku do nich umorzono. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podając przyczyny utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie wskazało, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona w promieniu ponad trzykrotnej szerokości działek objętych wnioskiem wykazała, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, usługowa, handlowa i produkcyjna. Funkcja usługowa występuje na działkach przy ul. L.: - nr 15 budynek usługowy (haft komputerowy), nr 17 budynek produkcyjny (opakowania foliowe i wieszaki), nr 23 budynek usługowy (dziewiarstwo maszynowe), nr 31 budynek usługowy (usługi motoryzacyjne), nr 20 budynek usługowy (lecznica weterynaryjna), nr 29 budynek usługowy (hurtownia żywności), nr 36 budynek usługowy (sprzedaż wózków widłowych), nr 46 budynek usługowy (zakład tapicerski). Planowana inwestycja stanowi więc kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym i mieści się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Parametry dla planowanej zabudowy ustalono w oparciu o cechy budynków na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej - ul. L.. Planowana inwestycja spełnia ponadto warunek tzw. dobrego sąsiedztwa sformułowany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; nowa zabudowa powstaje jako kontynuacja dotychczasowej funkcji, a jej cechy architektoniczne i urbanistyczne nawiązują do istniejącego sposobu zagospodarowania na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej - ul. L. W ocenie organu odwoławczego spełnione zostały także pozostałe warunki: dostęp do drogi publicznej (ul. L.), istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, a projekt decyzji uzyskał pozytywne uzgodnienia właściwych organów. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Prawidłowo ustalił też, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. M. R. – L., I. O., I. O., E. K., Z. K., E. M. oraz B. W. i K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazali, iż planowana rozbudowa zakładu gastronomicznego nie spełnia warunków dobrego sąsiedztwa. Zarzucili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie odniosło się do podnoszonych przez nich zastrzeżeń. Wskazali ponadto, że planowany obiekt znacznie odbiega od definicji nieuciążliwej działalności gospodarczej, gdyż organizowane są w nim huczne imprezy okolicznościowe. W sytuacji, gdy planowany obiekt ma przylegać bezpośrednio do strony rekreacyjnej ich domów wyrażają oni obawę, iż uniemożliwi im to korzystanie z tych terenów w dotychczasowy sposób. Podkreślili, że imprezy okolicznościowe charakteryzują się głośną, całonocną oprawą muzyczną, znaczną ilością spożywanego alkoholu, małą kontrolą nad zachowaniem gości oraz bardzo uciążliwą porą organizacji imprez weselnych (pora nocna i ranna z soboty na niedzielę). Nie bez znaczenia dla skarżących był również fakt, że planowana inwestycja bardzo niekorzystnie wpłynie na wartość należących do nich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do tego, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego, w wyniku której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę B. i K. małżonków W. z uwagi na niewykonanie przez nich w terminie zarządzenia wzywającego do prawidłowego podpisania skargi. Zarządzeniem z dnia [...] I. O., I. O., E. M. oraz E. K. i Z. K. wezwani zostali do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie dziesięciu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Dodatkowo I. O. i Z. K. wezwano do podpisania skargi. Wezwania doręczono skarżącym odpowiednio w dniach: I. O. - 9 lutego 2007 r., I. O. - 22 lutego 2007 r., E. i Z. małżonkom K. - 6 lutego 2007 r. E. M.- 7 lutego 2007 r. Skarżący nie złożyli odpisów skargi i nie uiścili wpisu od skargi. I. O. i Z. K. nie podpisali ponadto skargi w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga M. R. – L.nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego i dlatego skargę oddalił. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajdują się działki nr 292 i 293, położone w Ł. przy ul. L. 9-11, należące do U. i B. S. brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestorzy zobowiązani byli do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo, na podstawie art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56, dotyczące inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Jak to wynika z treści przepisu art. 59 ust. 1 w/w ustawy zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Oceniając postępowanie przeprowadzone przed organami administracyjnymi w sprawie niniejszej wskazać należy, iż w sposób szczegółowy dokonano analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Poprawnie wytyczono bowiem na kopii mapy zasadniczej granice obszaru analizowanego, obejmującego pas zabudowy położony wzdłuż ulicy L., od północy sąsiadujący z osiedlem domków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, a od południa z pasem drogowym Al. W., który obejmował trzykrotną szerokość działek należących do inwestorów. Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. We wspomnianej analizie urbanistycznej organ I instancji zbadał ponadto, czy spełnione są warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając m. in., iż działka, na której projektowana jest inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, doprowadzone media, ustalił ponadto, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. W tym miejscu zwrócić należy także uwagę na fakt, iż przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. W sprawie niniejszej organy ustaliły, iż działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są budynkami pełniącymi funkcje mieszkaniowe, usługowe, handlowe, jak i produkcyjne. Funkcję usługową, a więc taką jak objęta wnioskiem inwestorów, zlokalizowano na działkach przy ul. L. oznaczonych nr: 15 – w postaci haftu komputerowego, nr 23 - w postaci dziewiarstwa maszynowego, nr 31 - w postaci usług motoryzacyjnych, nr 20 - w postaci lecznicy weterynaryjnej, nr 29 - w postaci hurtowni żywności, nr 36 - w postaci sprzedaży wózków widłowych, nr 46 - w postaci zakładu tapicerskiego. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji zasadnie uznały, że planowana inwestycja w postaci zakładu gastronomicznego stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym i mieści w granicach zastanego na tym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Dodatkowo zwrócono uwagę na fakt, że w miejscu planowanej inwestycji prowadzona jest już obecnie przez inwestorów działalność gastronomiczna. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu, dotyczącego uciążliwości planowanej inwestycji związanej z hałasem i uciążliwa porą organizacji imprez, Sąd podzielił pogląd organu II instancji, iż decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga jedynie o zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z warunkami wymienionymi w powołanych przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd miał dodatkowo na względzie fakt, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Z powyższej zasady wynika jednoznacznie, iż prawo właściciela do dysponowania działką i dokonywania zabudowy nie jest nieograniczone i nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy może być jednak jedynie spełnienie kryteriów "dobrego sąsiedztwa", o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotu takiego nie stanowią natomiast zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki. Subiektywne bowiem przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. (podobnie.: wyrok NSA z dnia 27 października 1999, sygn. akt: IV SA 1731/97; LEX nr 48740). Strona skarżąca w sprawie niniejszej nie wskazała konkretnego przepisu ustawy, z którym, jej zdaniem, jest niezgody sposób zagospodarowania terenu ustalony w kwestionowanej decyzji. Ocena legalności dotyczyć zaś mogła tylko samej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie przyszłej i niepewnej możliwości jej wykorzystywania. W tym stanie rzeczy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., organy administracji w sposób prawidłowy stwierdziły, iż możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa, z uwagi na fakt, że w tzw. obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wraz z zabudową usługową oraz przeznaczoną na działalność produkcyjną, która pozwala na określenie właściwych parametrów, cech i wskaźników, a w miejscu planowanej realizacji zamierzenia inwestycyjnego już w chwili obecnej prowadzona jest przez inwestorów działalność gastronomiczna. Analizując kwestię umorzenia przez organ odwoławczy postępowania wszczętego na skutek odwołania wniesionego przez: E. M., E. i Z. małżonków K. oraz B. i K. małżonków W. Sąd uznał, iż była ona prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że stronami postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości (por.: wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 703/97, Lex nr 47299 oraz uchwała 5 sędziów NSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. VI SA 20/95, ONSA 1996 nr 2, s. 54). Z działkami nr 292 i 293, na których zrealizowana ma być planowana inwestycja, sąsiadują działki oznaczone nr 291, 294, 528, 529, 530, 531 i 532. Żadna z tych działek nie stanowi przedmiotu własności lub użytkowania wieczystego E. M., E. i Z. małżonków K. ani też B. i K. małżonków W.. Sąd zważył ponadto, że zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na potrzeby lokalu gastronomicznego, przebudowa i rozbudowa w/w budynku oraz istniejącego budynku gastronomicznego wraz ze zmianą konstrukcji dachu, nie spowoduje takiej uciążliwości planowanej inwestycji, która mogłaby negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, niegraniczące z tą inwestycją. W tym stanie rzeczy E. M., E. i Z. małżonkom K. oraz B. i K. małżonków W. nie przysługiwał przymiot strony w sprawie niniejszej. Wobec powyższego organ zasadnie umorzył postępowanie wobec w/w osób na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. (por.: uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. OPS 16/98, ONSA 1999 r. Nr 4, s. 119). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim sentencji Sąd orzekł o odrzuceniu skarg wniesionych przez: E. M., I. O., I. O., E. K. i Z. K.. Odnosząc się do powyższego rozstrzygnięcia na wstępie wypada wskazać, że przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek skargi, od której nie została uiszczona należna opłata. Przepis ten przewiduje również, iż w takim wypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił ją w terminie siedmiu dni. Sąd odrzuca skargę, gdy - pomimo wezwania - wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie ( art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto zgodnie z treścią art. 47 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników. W myśl natomiast art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Art. 49 § 1 przewiduje zaś, że w sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sąd odrzuca skargę, gdy jej braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W sprawie niniejszej odpisy zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu oraz usunięcia braków formalnych skarg doręczono skarżącym odpowiednio w dniach: I. O. – [...]., I. O. – [...]. , E. K. i Z. K. – [...], a E. M. – [...] Siedmiodniowy termin przeznaczony na uiszczenie wpisu od skarg oraz usunięcie ich braków formalnych upłynął więc I. O. – [...]., I. O. – [...]., E. K. i Z. K. – [...], zaś E. M. – [...]. E. i Z. małżonkowie K., I. i I. małżonkowie O. oraz E. M. nie usunęli braków skarg w terminie zakreślonym zarządzeniem. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie drugim sentencji.