III SA/Kr 437/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Wiesław Kisiel (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi L. K., M. P., S. D., M. P., A. M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej w B. I. stwierdza że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem, II. określa że zaskarżona uchwała nie może być wykonana III. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2007 r., III SA/Kr 437/07 1. Uchwałą z dnia [...], nr [...] Rada Miejska postanowiła zlikwidować Szkołę Podstawową w B. z dniem [...]. Uchwała ta podjęta została na podstawie art.18 ust.2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001, nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art.59 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004, nr 256, poz.2572 ze zm.) oraz po otrzymaniu pozytywnej opinii Kuratora Oświaty (postanowienie z dnia [...], [...] – karta nr 15) 2. Uchwała z dnia [...], nr [...] została zaskarżona do WSA w K. przez L. K., J. M., M. P., B. L., M. J., J. P., B. K., M. P., A. M., G. D., A. S., B. S. i S. D.. Na rozprawie w dniu [...] Sąd zarządził wyłączenie do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi A. S. i B. S. z uwagi na brak dowodu zawiadomienia o rozprawie oraz skargę J. M. w celu ustalenia, czy poprzedziła skargę wezwaniem o usunięcie naruszenia interesu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej z [...], nr [...], zarzucając jej naruszenie art.59 ust.2 oraz ust.2b ustawy o systemie oświaty poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez uzyskania waloru ostateczności przez postanowienie Kuratora Oświaty pozytywnie opiniującego likwidację. Strony powołały się na swe zażalenie z dnia [...] dotyczące pozytywnej opinii Kuratora, a skierowane do Ministra Edukacji i Nauki. Zarzucono również Radzie naruszenie art.19 ust.2 ustawy o związkach zawodowych poprzez nieskierowanie założeń albo projektu zaskarżonej uchwały do odpowiednich władz statutowych związku zawodowego w celu przedstawienia opinii. 3. Rada Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargi wniosła o ich odrzucenie, a alternatywnie — ich oddalenie. Skargi nie poprzedziło należyte wezwaniem do usunięcia naruszenia uprawnienia, więc skarga powinna być odrzucona. Oddalenie skargi jest uzasadnione, gdyż Rady dopełniła wszystkich wymogów formalnych likwidacji szkoły. 4. Wyrokiem z dnia [...], [...] na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., powoływanej w dalszym ciągu niniejszego uzasadnienia jako "P.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w pkt 1 wyroku odrzucił skargi J. P., B. L., M. J. i B. K. uznając, że skoro są one pracownikami szkoły nie posiadają one legitymacji skargowej, a ponadto B. K. nie wyczerpała trybu wymaganego do skutecznego wniesienia skargi. Natomiast w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art.151 P.p.s.a. WSA w K. oddalił skargi L. K., M. P., M. P., A. M., G. D. i S. D. uznając, że zaskarżona uchwała wydana została zgodnie z prawem. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżących naruszenia art.59 ust.2 oraz ust.2b ustawy o systemie oświaty poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uzyskania waloru ostateczności przez postanowienie Kuratora Oświaty pozytywnie opiniujące likwidację szkoły. W dniu [...], gdy Rada Miejska podejmowała uchwałę o likwidacji Szkoły, postanowienie Kuratora zawierające pozytywną opinię było już ostateczne. Zostało ono w dniu 15 lutego 2006 r. doręczone Radzie Miejskiej, która była jedyną stroną tego postępowania wpadkowego zmierzającego do wydania opinii przez Kuratora. Opinia nie została zaskarżona przez Radę i w rezultacie stała się ostateczna. Postępowanie o wydanie przez Kuratora opinii na temat likwidacji Szkoły jest specyficznym postępowaniem wpadkowym w procedurze likwidacji szkoły uregulowanej ustawą o systemie oświaty. Procedura likwidacji szkoły uregulowana w ustawie o systemie oświaty nie jest postępowaniem administracyjnym podlegającym regułom wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego, nie można do niej stosować np. art.28 K.p.a. dotyczącego stron tego postępowania. Ustawa o systemie oświaty zagwarantowała rodzicom udział w procedurze likwidacji szkoły, ale — tylko w granicach precyzyjnie wyznaczonych ustawą. Udział ten polega odpowiednio wczesnym zawiadomieniu przez organ prowadzący szkołę o zamiarze likwidacji szkoły. Ustawa nie zawiera natomiast wzmianki o prawie rodziców do udziału w procedurze uzyskiwania opinii Kuratora Oświaty, w trybie art.59 powołanej ustawy. Opinia Kuratora ma formę postanowienia, na które służy zażalenie (art.59 ust.2b ustawy). WSA w K. zwrócił uwagę, że przepis ten został wprowadzony do ustawy od dnia 21 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003, nr 137, poz.1304), w reakcji na wątpliwości orzecznictwa na temat charakteru prawnego opinii kuratora i jej wpływu na samodzielność samorządu terytorialnego w procedurze likwidacji szkoły. WSA w K. wskazał, że Trybunał Konstytucyjny rozważając w wyroku z dnia 8 maja 2002 r. (sygn. K 29/00, OTK-A 2002/3/30) konstytucyjność normatywnego rozwiązania przyjętego w ustawie o systemie oświaty dopuszczającego wiążącą dla samorządu rolę organu rządowego w procedurze likwidacji szkoły ocenił, że nie jest to rozwiązanie niekonstytucyjne m.in. dzięki zagwarantowaniu samorządowi możliwości zaskarżenia opinii kuratora do sądu administracyjnego w trybie art.89 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe wątpliwości co do konstytucyjności regulacji prawnej spowodowały jednak zmiany prawne, mające na celu doprecyzowanie zasad dotyczących charakteru prawnego przedmiotowej opinii Kuratora i możliwości jej zakwestionowania przez samorząd terytorialny. Ich wynikiem jest dodanie ustępu 2b do art.59 ustawy, tj. ustalenie formy postanowienia dla tej opinii oraz – możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. W ocenie składu sędziowskiego WSA w K., orzekającego w dniu [...]., rolą tego przepisu jest wyraźne wyartykułowanie prawa samorządu terytorialnego do zakwestionowania treści opinii Kuratora, najpierw przed organem wyższego stopnia, a potem przed sądem administracyjnym, co stanowi gwarancję samodzielności samorządu terytorialnego. Zatem art.59 ust.2b ustawy nie rozszerzył kręgu stron postępowania kończącego się opinią kuratora na temat zamierzonej likwidacji szkoły. Dlatego nie można przyjąć, że pozycję strony tego właśnie postępowania wpadkowego (w sprawie opinii) może uzyskać Komitet Rodzicielski, rodzice uczniów likwidowanej szkoły, czy też inne podmioty poza wnioskującym organem prowadzącym szkołę i opiniującym Kuratorem. Powyższy pogląd był już prezentowany w orzecznictwie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r., l SA/Wa 1728/04), w którym Sąd ten przyjął brak przymiotu strony rady rodziców i mieszkańców wsi ze względu na brak interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii w przedmiocie zamiaru zlikwidowania szkoły, jak również w postępowaniu sądowym w tej sprawie. Ponadto Sąd wskazał, że Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia Komitetu Rodzicielskiego na postanowienie Kuratora Oświaty złożonego w niniejszej sprawie ze względu na brak przymiotu strony Komitetu Rodzicielskiego. Z powyższych względów WSA w K. uznał, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały pozytywna opinia Kuratora Oświaty była już ostateczna, a zatem spełniony został ustawowy wymóg uzyskania pozytywnej opinii Kuratora Oświaty przed podjęciem uchwały o likwidacji szkoły. WSA w K. uznał również, nieskierowanie projektu zaskarżonej uchwały do zaopiniowania przez statutowe władze związku zawodowego nie było naruszeniem art.19 ust.2 ustawy o związkach zawodowych. Ustawa o związkach zawodowych nie wprowadza wymogu konsultowania ze związkami zawodowymi wszystkich regulacji prawnych, a jedynie — założenia i projekty aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych". Zakres pojęcia "akt prawny" jest szerszy od wcześniej istniejącego w ustawie pojęcia "ustawy i akty wykonawcze do tych ustaw", ale nie obejmuje on wszelkich aktów prawnych, a jedynie akty o charakterze generalnym (art.19 ust.1 i 2 ustawy o związkach zawodowych oraz ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych). Obowiązek opiniowania nie dotyczy aktów indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., OSK 33/05). Zaskarżona uchwała o likwidacji szkoły jest indywidualnym aktem organizacyjnym, tj. nie należy do "aktów prawnych", w rozumieniu art.19 ust.1 i 2 ustawy o związkach zawodowych. W chwili podejmowania w dniu [...] uchwały o likwidacji Szkoły, spełnione zostały wymogi formalne wynikające z ustawy o systemie oświaty. W szczególności w sposób prawidłowo powiadomiono rodziców uczniów likwidowanej szkoły o zamiarze jej likwidacji co najmniej na 6 miesięcy przed tą likwidacją (art.59 ust.1 ustawy), albowiem rodzice uczniów zostali zawiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły na ponad rok przed terminem likwidacji, najpierw wstępnie na zebraniu z rodzicami w dniu 16 lutego 2005 r. (lista uczestników zebrania: poz.4 akt sprawy), a następnie indywidualnie poprzez przesłanie informacji o zamiarze likwidacji pocztą (lista rodziców: poz.9 i kserokopia książki nadawczej poz.12 akt). Sąd za niezasadny uznał zatem podnoszony już po zamknięciu rozprawy w pismach z dnia [...] zarzut skarżących, że o zamiarze likwidacji szkoły nie byli powiadomieni A. P. i M. K. (rodzice S. K.) oraz P. G. (ojciec D. G.). W aktach sprawy znajduje się list protestacyjny rodziców przeciwko likwidacji szkoły z dnia 17 lutego 2005 r. podpisany własnoręcznie m.in. przez A. P. i P. G. (karta nr 7 akt sprawy). Wynika z tego, że już w tej dacie, a więc na ponad rok przed planowaną likwidacją szkoły A. P. i P. G. o zamiarze likwidacji szkoły wiedzieli. Potwierdzają to dodatkowo inne dokumenty zgromadzone w aktach sprawy m.in.: lista uczestników zebrania z rodzicami w dniu 16 lutego 2005 r., na której widnieje nazwisko M. K. (karta nr 4 akt sprawy) oraz dowód nadania listu poleconego dla A i M. K. na adres B. (karta nr 12). 5. Od powyższego wyroku WSA w K. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły L. K., M. P., M. P., A. M. i S. D. zaskarżając pkt 2 sentencji wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżące podniosły, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności do sprzeczności zachodzących między opinią Kuratora a opinią Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. Zdaniem skarżących błędnie ustalił Sąd, że spełniony został ustawowy wymóg z art.59 ust.2 ustawy poprzedzenia uchwały o likwidacji Szkoły Podstawowej w B. pozytywną opinią kuratora oświaty. Opinia jest wadliwa, gdyż Kurator został wprowadzony w błąd. Kuratora nie poinformowano, że w szkole w K. prowadzone jest także gimnazjum, więc organ ten nie uwzględnił pełnej liczby uczniów, którzy będą się uczyli w szkole w K. po likwidacji Szkoły Podstawowej w B. Nie przekazano mu też informacji na temat kosztów utrzymania likwidowanej szkoły w B. 6. Wyrokiem z dnia [...], [...] Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt II wyroku WSA w K., tj. w tym zakresie, w jakim Sąd I instancji oddalił skargę na uchwałę Rady Miejskiej z [...] i w tej części NSA przekazał sprawę WSA w K. do ponownego rozpoznania. NSA uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej o braku pozytywnej opinii kuratora oświaty (art.59 ust.2 ustawy o systemie oświaty). Opinia ta może być prawidłowo wyrażona jedynie po przedstawieniu kuratorowi przez organ gminy wszystkich niezbędnych danych uzasadniających likwidację szkoły oraz danych świadczących o zapewnieniu uczniom przez organ prowadzący szkołę możliwości kontynuowania nauki w innej szkole. NSA stwierdził, że organy gminy nie przedłożyły kuratorowi kompletnych danych tj. nie poinformowały tego organu, że w budynku szkoły w K. zorganizowana jest nie tylko szkoła podstawowa, lecz działa też gimnazjum. Nie jest wykluczone, że opinia Kuratora w przedmiocie likwidacji szkoły w B. byłaby inna, gdyby Kurator został poinformowany przez organ prowadzący szkołę o liczbie wszystkich uczniów, mających uczęszczać na lekcje w budynku szkolnym w K., po przejęciu dzieci z B. Powyższe naruszenie ustawy o systemie oświaty było przedmiotem jednego z zarzutów skargi kasacyjnej, do którego nie ustosunkował się wyrok sądu I instancji. Tymczasem był to zarzut istotny mogący mieć zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji NSA doszedł do wniosku, że Sąd I instancji naruszył przepis art.141 § 4 P.p.s.a. Drugim istotnym uchybieniem Sądu I instancji było uznanie za prawidłowe powiadomienie rodziców o zamiarze likwidacji Szkoły, gdy tymczasem NSA stwierdził, że organy gminy działały z naruszeniem art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty. Przepis ten nakłada na organ prowadzący szkołę obowiązek, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły rodziców uczniów. Czynność zawiadomienia chociaż nie jest czynnością prawną, lecz tzw. czynnością materialno-techniczną, pośrednio wywołuje skutki prawne, gdyż warunkuje prawidłowość procedury likwidacyjnej. Rodzice uczniów (opiekunowie prawni) jako sprawujący władzę rodzicielską (pieczę) nad dzieckiem mają interes w tym, aby dostatecznie wcześnie otrzymać informację o zamierzonej likwidacji szkoły publicznej, bowiem dotyka ona ich ważnych spraw życiowych. Dlatego informacja o zamiarze likwidacji szkoły powinna zostać imiennie skierowana do każdego z rodziców i musi do niego dotrzeć. Forma w jakiej to nastąpi nie ma istotnego znaczenia. Powiadomienie może nastąpić w każdej formie, ważne jest jednak, aby faktycznie miało miejsce. O tym, czy dany rodzic został zawiadomiony o zamiarze likwidacji szkoły nie można domniemywać np. na tej podstawie, że sprawa została nagłośniona w lokalnym społeczeństwie. Przepis art.59 ust.1 ma charakter bezwzględny w tym znaczeniu, że nie przewiduje odstępstw od zasady w nim wyrażonej, a dotyczącej obowiązku organu zawiadomienia wszystkich rodziców o zamiarze likwidacji szkoły. Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy NSA stwierdził, że podpisanie listu protestacyjnego z dnia 17 lutego 2005 r. przez P. G. nie zwalniało organu od obowiązku zawiadomienia tej osoby o zamiarze likwidacji szkoły i w żadnym wypadku nie może oznaczać, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące skuteczność procesu likwidacji szkoły. P. G. nie uczestniczył w zebraniu przeprowadzonym w dniu 16 lutego 2005 r., na którym przedstawiony był zamiar likwidacji szkoły. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego o spełnieniu przez organ względem tego rodzica obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty. Dlatego NSA stwierdził, że wyrok WSA w K. wydany w niniejszej sprawie w I instancji został podjęty z naruszeniem art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że procedura likwidacji szkoły była prawidłowa, co uzasadniło uwzględnienie zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie. Kierując się powyższymi ustaleniami Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 i art.203 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił wyrok WSA w K. [...], [...] i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: A. Sąd, któremu sprawa zastała przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art.190 zd.1 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w ponownym postępowaniu ustosunkowuje się do tych zarzutów skargi, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały prawidłowo rozpoznane przez Sąd I instancji orzekający w dniu [...]. B. Wyrokiem z dnia {...], [...], NSA dokonał wykładni art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty stwierdzając, że uchwała o likwidacji szkoły musi być poprzedzona pozytywną opinią kuratora oświaty. Tylko pełna informacja co do liczebności uczniów w K. umożliwiłaby kuratorowi wyrażenie obiektywnej opinii co do likwidacji szkoły w B. Wymóg uzyskania pozytywnej opinii kuratora oświaty, będący jednym z koniecznych warunków w procesie likwidacji szkoły, można uznać za spełniony w sytuacji przedstawienia kuratorowi wszystkich niezbędnych danych uzasadniających likwidację szkoły oraz danych świadczących o zapewnieniu uczniom przez organ prowadzący szkołę możliwości kontynuowania nauki w innej szkole. W tym drugim wypadku chodzi zatem o informacje o stworzeniu organizacyjnych warunków przyjęcia dzieci, będących uczniami likwidowanej szkoły do innej szkoły. Ponownie rozpatrując sprawę WSA w Krakowie jest związany tą wykładnią i zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, orzekającego ponownie w I instancji, jest ustalenie czy wykonane zostały przez Gminę wszelkie obowiązki związane z przedłożeniem Kuratorowi Oświaty kompletu informacji koniecznych dla prawidłowego wydania opinii w sprawie. We wniosku Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 28 lutego 2005 r. skierowanym do Kuratora Oświaty o wyrażenie pozytywnej opinii w sprawie likwidacji z dniem 31 sierpnia 2006 r. Szkoły Podstawowej w B. podano jaka będzie liczba uczniów Szkoły Podstawowej w K. po przyjęciu uczniów ze Szkoły Podstawowej w B. Równocześnie w sprawie bezsporne jest, że w budynku szkoły w K. zorganizowana jest nie tylko szkoła podstawowa, lecz działa też gimnazjum, co obligowało organ występujący z wnioskiem do poinformowania kuratora oświaty o ogólnej liczbie uczniów szkoły w K., po przeniesieniu do niej dzieci z likwidowanej szkoły. Pełnomocnik Rady Miasta i Gminy kładzie akcent na wiedzy Kuratora i na poparcie swego stanowiska przedłożył Sądowi dokumenty mające świadczyć o tym, że Kurator Oświaty wydając pozytywną opinię wiedział o istnieniu oddziału zamiejscowego Gimnazjum w D., mieszczącego się w budynku Szkoły Podstawowej w K. Przedłożona dokumentacja obejmuje: aneks nr 2 do arkusza organizacyjnego Gimnazjum w D. na rok szkolny 2006/2007 z dnia 12 marca 2007 r., jak również 11 dokumentów, zaopiniowanych pozytywnie przez S. M., starszego wizytatora Kuratorium Oświaty (aneks nr 2 do projektu organizacyjnego Gimnazjum w D. w roku szkolnym 2002/2003; projekt organizacyjny Gimnazjum w D. na rok szkolny 2002/2003; projekt organizacyjny Gimnazjum w D. na rok szkolny 2003/2004; projekt organizacyjny Gimnazjum w D. na rok szkolny 2004/2005; arkusz organizacyjny Gimnazjum w D. na rok szkolny 2005/2006; arkusz organizacyjny Gimnazjum w Do. na rok szkolny 2005/2006; aneks do arkusza organizacyjnego Gimnazjum w D. na rok szkolny 2005/2006, aneks nr 5 do arkusza organizacyjnego na rok szkolny 2005/2006 z dnia 18 kwietnia 2006; aneks do arkusza organizacyjnego Gimnazjum w D. na rok szkolny 2005/2006; arkusz organizacyjny Gimnazjum w D. na rok szkolny 2006/2007; aneks do arkusza Organizacyjnego Gimnazjum w D. na rok szkolny 2006/2007). Na podstawie otrzymanej dokumentacji sprawy Sąd uznaje za udowodnione, że Miasto i Gmina nie dostarczyło Kuratorowi równocześnie z wnioskiem o opinię kompletną informację o sytuacji lokalowej w Szkoły Podstawowej w K., a w samym wniosku — całkowicie pominęło obecność oddziału Gimnazjum w tym samym budynku szkolnym w K. Będąc związany wykładnią art.59 ustawy o systemie oświaty, jakiej w tym zakresie dokonał NSA w wyroku z dnia [...], [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że zaniechanie przez Miasto i Gminę przedłożenia Kuratorowi Oświaty pełnej informacji o wszystkich istotnych konsekwencjach planowanej likwidacji Szkoły Podstawowej w B. skutkuje wadliwością uchwały o likwidacji szkoły. C. Drugim elementem wykładni prawa dokonanej przez NSA i wiążącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie, jest ustalenie przez NSA, że art.59 ust.1 ustawy o systemie oświaty nakłada na organ prowadzący szkołę obowiązek, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły rodziców uczniów. Dlatego informacja o zamiarze likwidacji szkoły powinna zostać imiennie skierowana do każdego z rodziców i musi do niego dotrzeć. Forma w jakiej to nastąpi nie ma istotnego znaczenia. Powiadomienie może nastąpić w każdej formie, ważne jest jednak, aby faktycznie miało miejsce. O tym, czy dany rodzic został zawiadomiony o zamiarze likwidacji szkoły nie można domniemywać np. na tej podstawie, że sprawa została nagłośniona w lokalnym społeczeństwie. Przepis art.59 ust.1 ma charakter bezwzględny w tym znaczeniu, że nie przewiduje odstępstw od zasady w nim wyrażonej, a dotyczącej obowiązku organu zawiadomienia wszystkich rodziców o zamiarze likwidacji szkoły. Kierując się tą wykładnią, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził uzupełnienie przez strony postępowania dokumentacji sprawy, aby możliwa była ocena dopełnienia przez Miasto i Gminę obowiązku powiadomienia rodziców wszystkich uczniów likwidowanej Szkoły Podstawowej w B. W pierwszej kolejności należało ustalić krąg podmiotowy osób uprawnionych do otrzymania powiadomienia. Skarżący zarzucili bowiem Radzie, że podjęła zaskarżoną uchwałę pomimo braku zawiadomienia dla rodziców S. K. i D. G. W dniu 24 sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęły dwa pisemne oświadczenia. P. G. oświadczył (tom I, karta 100), że w roku szkolnym 2005/2006 syn D. G. uczęszczał do "zerówki". Natomiast A. P. i M. K. oświadczyli, że ich córka S. K. w roku szkolnym 2005/2006 uczęszczała do "zerówki". Dlatego należało ustalić czy prawidłowość zaskarżonej uchwały warunkowana była od powiadomienia również rodziców dzieci uczęszczających do "zerówki". Szkoła publiczna może być zlikwidowana ... po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólnozawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły ... rodziców uczniów (art.59 ust.1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty). Zawiadomienie rodziców jest konsekwencją obowiązku zapewnienia uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej. W niniejszej sprawie jest jednak istotne, że art.2 pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty traktuje przedszkola i szkoły jako odrębne i odmienne jednostki, których połączenie w jeden zespół nie przekreśla całkowicie odrębności organizacyjnej (art.62 ust.2 ustawy o systemie oświaty). Nie zmienia tego faktu możliwość organizowania w szkołach podstawowych oddziałów przedszkolnych (art.14a ustawy o systemie oświaty). Z jednej więc strony funkcjonują szkoły podstawowe, których struktura organizacyjna obejmuje klasy I-VI (art.61 ust.1 ustawy o systemie oświaty) i realizuje programy nauczania uwzględniający podstawę programową kształcenia ogólnego (art.7 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy o systemie oświaty). Z drugiej strony przedszkole realizuje podstawę programową wychowania przedszkolnego, określoną przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania (art.14 ust.2 ustawy o systemie oświaty). W tych ramach dziecko w wieku 6 lat jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu albo w oddziale przedszkolnym zorganizowanym w szkole podstawowej (art.14 ust.3 ustawy). Ustawodawca rozróżnia więc a) nauczanie w szkole oraz b) wychowanie przedszkolne i roczne przygotowanie przedszkolne. Jeżeli więc szkoła publiczna może być zlikwidowana ... po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania w następnym roku szkolnym nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, to w konsekwencji w nowym roku szkolnym nie jest kontynuowane roczne przygotowanie przedszkolne (t.zw. zerówka), lecz rozpoczyna się nauczanie 7-latka w szkole. W konsekwencji ważność uchwały o likwidacji szkoły podstawowej nie jest uzależniona od zawiadomienia dzieci uczęszczających do przedszkola czy oddziału przedszkolnego, gdyż dzieci te nie rozpoczęły jeszcze nauki szkolnej. Gdy w dniu [...] podejmowana była zaskarżona uchwała, S. K. i D. G. nie byli jeszcze uczniami szkoły podstawowej. Skoro nie byli oni uczniami likwidowanej Szkoły Podstawowej w B., to w konsekwencji Miasto i Gmina nie miało obowiązku powiadomienia ich rodziców o zamiarze likwidacji tej Szkoły. Dlatego nie było potrzeby badania, czy rodzice tych dzieci otrzymali zawiadomienie o planowanej likwidacji Szkoły Podstawowej w B. D. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.147 § 1 w związku z art.134, art.135 i art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536 i nr 217, poz. 1590 oraz 2007, nr 120, poz. 818 oraz 2007, nr 121, poz.831) O zwrocie kosztów postępowania przed Sądem I instancji orzeczono na podstawie art.200 P.p.s.a.