I SA/Po 194/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont(spr.) As.sąd.WSA Katarzyna Nikodem Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za m-c październik 2005 roku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/K. Nikodem /-/E. Brychcy /-/W.Zygmont Spółka A wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za miesiąc październik 2005r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniała, że w pierwotnie złożonej deklaracji VAT-7 odliczyła 60 % podatku wykazanego w fakturze z dnia 27.10.2005r. nr [...] wystawionej przez firmę B tytułem raty leasingowej za wynajem samochodu osobowego marki "Honda Civic". Użytkowany przez spółkę na podstawie umowy leasingu operacyjnego samochód był przedmiotem najmu na rzecz firmy C. Jednakże spółka uważa, że z faktury tej może odliczyć 100 % podatku, ponieważ przedmiotem jej działalności jest oddawanie samochodów w odpłatne używanie na podstawie umów najmu ( wypożyczalnia samochodów ). Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...]nr[...], odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za październik 2005r. Stwierdził, że spółka nie nabyła samochodu, a więc nie ma zastosowania art. 86 ust 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Spółka w odwołaniu domagała się uchylenia powyższej decyzji i stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty w podatku VAT. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 86 ust 7 w zw. z art. 86 ust 3 i 4 ustawy poprzez bezzasadne ograniczenie odliczenia podatku od towarów i usług związanego z wykonywaną usługą leasingu samochodu osobowego służącego dalej przedmiotowi działalności spółki, tj. wynajmowi samochodów. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie - art.207, art.233 § 1 pkt 1, art.72 §1 pkt 1, art.75 § 2 pkt 1 lit.b O.p., art.7 ust.1 pkt 2, art.7 ust.9, art.86 ust.1, art.86 ust.3, ust.4 pkt7, art.86 ust.7 ustawy o VAT - utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Uzasadniając decyzję stwierdził, że skoro spółka samochód objęła na podstawie umowy leasingu z dnia 25.10.2005r., to nie była jego nabywcą, po czym wynajęła ten samochód na kolejne okresy, tj. od 28.10. 2005r. do 27.11.2005r. oraz od 28.11.2005r. da 27.12.2005r., to faktyczny czas trwania wynajmu wynosił poniżej 6 miesięcy, a więc nie ma zastosowania art. 86 ust. 7 ustawy o VAT. W skardze spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 86 ust 3 w związku z art. 86 ust 4 i 7 ustawy o VAT wskazując, że organy obu instancji odmawiając stwierdzenia nadpłaty podatku posługują się odmiennymi argumentami. Według Urzędu Skarbowego skoro spółka nie nabyła samochodu, to przepis art. 86 ust. 3 ustawy nie ma zastosowania, natomiast w ocenie organu odwoławczego przepisu art. 86 ust. 7 ustawy nie można stosować z uwagi na krótszy niż 6 miesięcy okres wynajmu. Podstawowe znaczenie ma przeznaczenie pojazdu wyłącznie na cele wynajmu na okres co najmniej 6 miesięcy, co bezspornie w przedmiotowej sprawie miało miejsce. W dalszych okresach samochód również przeznaczony był na wynajem i faktycznie był wynajmowany. Spółka uważa, że ograniczenie wynikające z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT nie dotyczy samochodów wymienionych w ust. 4, co oznacza, że od rat leasingowych takich samochodów można odliczać 100 % podatku . pod warunkiem, że są, one przeznaczone do działalności polegającej na wynajmie w sytuacji, gdy planowany okres wynajmu wynosi co najmniej 6 miesięcy.. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przepis art. 86 ust. 4 ustawy VAT wyodrębnia grupę pojazdów samochodowych, w wypadku nabycia których istnieje możliwość odliczenia całego podatku naliczonego ( ściślej: podatkiem naliczonym jest cała kwota podatku VAT uwidoczniona na fakturze dokumentującej nabycie pojazdu), zgodnie z powszechną zasadą określoną w art. 86 ust. 2 tejże ustawy. Dlatego nie ma tu zastosowania art. 86 ust. 3 ustawy traktujący o ograniczeniu prawa do odliczenia 60 % ( nie więcej niż 6.000 zł ) w przypadku nabycia pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Szczególna zasada w tym zakresie wynika z art. 86 ust. 4 pkt 7 tej ustawy. Według tej regulacji nie ma znaczenia masa całkowita ani szczególne cechy samego pojazdu, lecz okoliczności związane z nabywcą tych pojazdów. Przepis ten wskazuje bowiem, iż powyższe ograniczenie nie dotyczy m. in. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów ( pojazdów )lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów ( pojazdów ) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody ( pojazdy ) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Przepis art. 86 ustawy nie wyklucza leasingobiorcy, który w kompleksowym rozumieniu tego przepisu , może być traktowany jako nabywca pojazdu. Nie ma racjonalnych powodów, by dyskryminować przedsiębiorców tylko z tej przyczyny, że nabyli samochód na cele działalności gospodarczej (polegającej na wynajmie) na podstawie umowy leasingu a nie za gotówkę bądź na kredyt (umowa kupna-sprzedaży). Lesingodawca ma wiedzę i akceptuje, że oddaje w leasing samochody przedsiębiorcy prowadzącemu wypożyczalnię samochodów, zatem że mogą one być zatem oddawane w najem. Wykładnia językowa jak i celowościowa przesądza, że podstawowe znaczenie dla wyłączenia ograniczenia podatku naliczonego jest przeznaczenie pojazdu do dalszego oddania w najem w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej. Podstawową więc kwestią jest, aby działalność była przez podatnika rzeczywiście prowadzona oraz aby zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 tej ustawy pojazdy były przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na wymienione w tym przepisie cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Spółka A rzeczywiście prowadzi działalność polegającą na oddawaniu samochodów w odpłatne używanie na podstawie umów najmu ( wypożyczalnia samochodów). Użytkowany przez spółkę na podstawie umowy leasingu operacyjnego samochód był przedmiotem najmu na rzecz firmy C. Umowa leasingu została zawarta na okres 36 miesięcy, a więc w celu dalszego oddania w najem co najmniej przez taki okres. Spółka twierdzi, że był przeznaczony na wynajem, co więcej, był faktycznie wynajmowany. Wprawdzie organy podatkowe wywodzą, że skoro samochód spółka wynajęła na okresy, tj. od 28.10.2005r. do 27.11.2005r. oraz od 28.11.2005r. do 27.12. 2005r. to faktyczny czas trwania wynajmu wynosił poniżej 6 miesięcy, bowiem dopiero stwierdzenie że samochód nie był faktycznie przeznaczony do wynajmu przez kolejne 6 miesięcy musiałby skutkować koniecznością dokonania korekt odliczonego podatku ze 100% bez limitu do 60% z limitem 6.000 zł. Z tych powodów na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ E. Brychcy /-/ W. Zygmont