I GSK 226/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt I SA/Go 639/07 w sprawie ze skargi P. S. A. w Ł. Oddział w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie odsetek wyrównawczych 1. Oddala skargę kasacyjną, 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz P. S.A. w Ł. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S.A. w Ł. Oddział w K. (zwanej dalej: skarżącą Spółką) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] sierpnia 2006 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2002 r. w zakresie odsetek wyrównawczych - uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy. W okresie od [...] maja 2000 r. do [...] czerwca 2001 r., działająca z upoważnienia skarżącej Spółki agencja celna dokonała zgłoszeń celnych klasyfikując sprowadzone preparaty jako leki do sprzedaży detalicznej, do kodu PCN 3004 90 99 0 Taryfy celnej ze stawką celną obniżoną 0%. Dyrektor Urzędu Celnego w R., decyzjami z [...] listopada 2001 r. uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe, zaklasyfikował sprowadzone preparaty do kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej, jako środki spożywcze, określił kwoty długu celnego z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 25% (minimum 0,22 EUR/kg) oraz nakazał uiścić niedobór cła wraz z należnymi odsetkami wyrównawczymi, liczonymi od dnia powstania długu celnego. Po rozpatrzeniu odwołań Spółki Dyrektor Izby Celnej w R. decyzjami z [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Pismem z dnia [...] czerwca 2002 r. skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tych decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego odsetek wyrównawczych. Dyrektor Izby Celnej w R. połączył powyższe sprawy do łącznego rozpoznania, a następnie decyzją z [...] października 2002 r. odmówił stwierdzenia ich nieważności w żądanym zakresie. W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 25 listopada 2005 r., sygn. akt 3/I SA/Po 141/03 po rozpoznaniu skargi Spółki uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. i poprzedzającą ją decyzję z [...] października 2002 r. uznając, że zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd uznał, że organ nie odniósł się do zarzutów skarżącej, iż nałożono na nią obowiązek uiszczenia odsetek wyrównawczych bez udowodnienia, że uzyskała ona korzyść majątkową w postaci konkretnego przysporzenia finansowego oraz bez wykazania jej świadomego działania w celu wprowadzenia w błąd organów przy klasyfikowaniu towarów w zgłoszeniach celnych, podczas gdy zdaniem skarżącej, dokonując klasyfikacji posługiwała się dokumentami, których wiarygodność nie została podważona przez organy celne (wpisy do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej – dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz opinie specjalistyczne jednostek badawczo-naukowych). Sąd ustalił, ze organ celny nie przeprowadził w tym zakresie przewidzianego w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przeciwdowodu i stwierdził, że za taki dowód nie może być uznane stanowisko organu, że nie zawsze "preparaty wymienione w urzędowej farmakopei, specyfiki farmaceutyczne itp." są klasyfikowane w Taryfie celnej jako leki z pozycji 3003 i 3004, a także, że przeciwdowodem nie są własne rozważania organu, co do składu i przeznaczenia preparatów. W ocenie Sądu, organ przytoczył jedynie treść przepisów regulujących obowiązek zapłaty odsetek wyrównawczych, nie wskazując, dlaczego zapłata cła wymierzonego decyzjami z listopada 2001 r. oznacza uzyskanie przez stronę konkretnej korzyści majątkowej. Ponadto Sąd stwierdził, że organ nie odniósł się do argumentów skarżącej dotyczących marży urzędowej obowiązującej przy obrocie lekami, obliczonej od wartości celnej powiększonej o należne cło i podatek VAT. Dyrektor Izby Celnej w R. orzekając na skutek powyższego wyroku, decyzją z [...] sierpnia 2006 r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności własnych decyzji z [...] czerwca 2002 r. W uzasadnieniu podkreślił, że niedobór cła stanowił korzyść finansową, którą skarżąca dysponowała od dnia powstania długu celnego do dnia określenia przez organ celny kwoty długu celnego w prawidłowej wysokości. Różnica między zadeklarowaną obniżoną stawką celną w wysokości 0%, a stawką celną konwencyjną w wysokości 25%, zdaniem organu, stanowi kwotę, którą skarżąca mogła wprowadzić do obrotu, co jest równoznaczne z uzyskaniem korzyści finansowej. W ocenie organu, wpis preparatów do rejestru leków nie przesądza o ich klasyfikacji celnej w rozumieniu art. 13 § 5 Kodeksu celnego. Ponadto organ wskazał, że skarżąca mogła wystąpić na podstawie art. 5 Kodeksu celnego do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W skardze na powyższą decyzję skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958), art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, art. 121 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, art. 194 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z 25 listopada 2005 r., sygn. akt 3/I SA/Po 141/03 wiążą w sprawie Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające w zakresie nałożenia na skarżącą obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych. W ocenie Sądu, organ ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów regulujących pobranie odsetek wyrównawczych, przyjmując, że niezapłacenie cła obliczonego według 25% stawki spowodowało automatycznie uzyskanie przez skarżącą korzyści majątkowej. Organ nie wyjaśnił jednak szerzej tego stanowiska i nie odniósł się do twierdzeń skarżącej, że w wyniku zadeklarowania niższej wartości celnej uzyskała ona niższy przychód ze sprzedaży sprowadzonych preparatów. Zdaniem Sądu, organ nie odniósł się również do podnoszonej przez skarżącą kwestii braku jej zawinienia w zadeklarowaniu właściwego kodu i nie uwzględnił tego, że opierała się ona na dokumentach urzędowych i specjalistycznych opiniach, na co zwrócił uwagę w wyroku WSA w P. stwierdzając, że organ celny nie odniósł się, do akcentowanej przez skarżącą kwestii znaczenia dla klasyfikacji taryfowej sprowadzonych preparatów wpisów do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, stanowiących dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz opinii specjalistycznych jednostek badawczo-naukowych. Dowody te, zdaniem skarżącej, mogły stanowić podstawę do przyjęcia, iż importowane preparaty są lekami. Sąd stwierdził, ze przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ celny nie przeprowadził w tym zakresie, przewidzianego w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przeciwdowodu. Sąd powtórzył też ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w P., że przeciwdowodem nie może być stwierdzenie, iż nie zawsze "preparaty wymienione w urzędowej farmakopei, specyfiki farmaceutyczne itp." są klasyfikowane w Taryfie celnej do leków z pozycji 3003 i 3004, ani też własne rozważania organów celnych, co do składu i przeznaczenia preparatów oraz że organy bezpodstawnie odmówiły stronie powołania biegłego. Sąd stwierdził również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera rozważań, czy skarżąca klasyfikując towary do kodu PCN 3004 90 99 0 Taryfy celnej mogła być uznana za podmiot działający w dobrej wierze mimo, że do dokonania takiej oceny był zobowiązany wyrokiem WSA w P. Dyrektor Izby Celnej w R. zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez to, że uznał, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 p.p.s.a. oraz art. 210 § 1 pkt 6, § 4 i art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, albowiem nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w P. z dnia 25 listopada 2005 r., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tymczasem organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zgodnie z wyrokiem tego Sądu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że rozpoznając ponownie sprawę - po wyroku WSA w P. - kierował się w całości oceną prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w tym wyroku. Podniósł, że dokładnie przeanalizował wszystkie przedłożone przez stronę dokumenty i wskazał w decyzji, jakie korzyści majątkowe odniosła strona. Zdaniem organu, strona zatrzymując na swoim rachunku kwotę cła odpowiadającego 25% stawce dysponowała tą kwotą. Fakt zatrzymania tej kwoty, w ocenie organu, stanowił dla strony wymierną korzyść finansową, co według organu wykazał on na stronie 9 i 10 decyzji, a co Sąd pominął rozpoznając skargę strony uznając, że organ nie wykonał wskazań zawartych w wyroku WSA w P. Organ podkreślił, że w wydanej decyzji wskazał, iż Kodeks celny w art. 233-237, jak również przepisy Ordynacji podatkowej - Dział III Rozdział 7a wskazują ułatwienia płatnicze, które są formą korzyści dla importera tak, aby mógł on dysponować środkami pieniężnymi, które należne są Skarbowi Państwa i przyznał, że nie wskazał konkretnej kwoty, jaką skarżąca Spółka wykorzystała w swojej działalności. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem Sądu, co do nieodniesienia się w zaskarżonej decyzji do kwestii braku zawinienia strony w deklarowaniu kodu PCN, wobec przedstawionego dokumentu urzędowego i specjalistycznych opinii. Zdaniem organu, wskazał on, iż wpisanie towarów do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych było warunkiem dopuszczenia preparatu do obrotu w kraju, co wynikało z ustawy z dnia 10 października 1991r. o środkach farmaceutycznych... (Dz. U. Nr 105, poz. 452 ze zm.), jak i ustawy z dnia 6 września 2001r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 126, poz. 1381 ze zm.). Organ podkreślił również, że wpis preparatu do rejestru leków nie przesądza o jego klasyfikacji celnej w myśl art. 13 § 5 Kodeksu celnego, ponieważ klasyfikację towaru określa kod taryfy celnej. Organ powołał się w tym zakresie na pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z 28 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 1444/01, zgodnie z którym świadectwo rejestracji środka farmaceutycznego lub materiału medycznego stanowi dowód wpisania do rejestru, jednakże nie zawsze może być uznane za dowód przesądzający o klasyfikacji celnej towaru w rozumieniu art. 13 § 5 Kodeksu celnego. Organ podniósł także, że wykazał, dlaczego zgłoszony towar nie mógł być zaklasyfikowany do wskazanego przez stronę kodu PCN 3004 90 99 0. Stwierdził, że wobec jasnego określenia zasad klasyfikacji towaru nie można mówić o starannym działaniu strony, ani o działaniu w dobrej wierze. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu o konieczności przeprowadzenia przeciwdowodu wobec świadectwa rejestracji leków podnosząc, iż nie kwestionował, że preparat zgłoszony przez stronę nie jest środkiem farmaceutycznym w rozumieniu przepisów Prawa farmaceutycznego. Stwierdził, że dla ustalenia właściwego kodu Taryfy celnej decydujące znaczenie mają Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej i treść Wyjaśnień do Taryfy celnej, a nie Prawo farmaceutyczne. Ponadto organ nie zgodził się z Sądem, że te same okoliczności stanowiły podstawę do wpisania zgłoszonych preparatów do rejestru środków farmaceutycznych, jak i ich klasyfikacji taryfowej. Dyrektor Izby Celnej w R. podniósł również, że skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności 7 decyzji, w stosunku do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokami o sygn. akt 3/1 SA Po 1843/03 do 1849/03 oddalił skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. S.A. w Ł. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznaczająca, iż podstawy skargi kasacyjnej determinują zakres kontroli kasacyjnej, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Dyrektor Izby Celnej w R. oparł skargę kasacyjną na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z treścią tego przepisu naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że należy wykazać, iż pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi potencjalny związek przyczynowy. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący organ zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uznanie, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 p.p.s.a. oraz art. 210 § 1 pkt 6, § 4 i art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, albowiem nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w P. z dnia 25 listopada 2005 r., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczony zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezzasadny. Dyrektor Izby Celnej w R. kwestionując w skardze kasacyjnej stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku podniósł, że w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w P. Sąd I instancji oceniając wykonanie przez Dyrektora Izby Celnej w R. wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w P. stwierdził, że organ nie wyjaśnił szerzej stanowiska, iż strona zatrzymując na swoim rachunku kwotę cła odpowiadającą 25% stawce uzyskała korzyść finansową w rozumieniu art. 222 § 4 Kodeksu celnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszeń celnych w rozpoznawanej sprawie, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W świetle tego przepisu warunkiem pobrania odsetek wyrównawczych jest wykazanie przez organ celny, że w wyniku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego dłużnik celny uzyskał korzyść finansową. Dopiero w wypadku wykazania przez organ celny faktu uzyskania korzyści finansowej przez dłużnika konieczne jest zbadanie, czy dłużnik udowodnił, że w sprawie zachodzi wyjątek wyłączający pobranie odsetek wyrównawczych, przewidziany w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958). Skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej, że brew odmiennym ustaleniom Sądu I instancji, przeanalizował wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę i wykazał na stronie 9 i 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że w wyniku zatrzymania przez stronę na swoim rachunku kwoty cła odpowiadającej 25% stawce celnej, uzyskała ona wymierną korzyść finansową. Zarzut ten nie może być uznany za uzasadniony, ponieważ organ ograniczył się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do lakonicznego stwierdzenia, że "z nadesłanej przez stronę dokumentacji finansowej dotyczącej rozliczeń handlowych jednoznacznie nie wynika, iż nie odniosła ona z tego tytułu korzyści finansowych". Poprzestając na tym stwierdzeniu organ nie odniósł się do argumentów strony dotyczących marży urzędowej, obowiązującej w obrocie lekami. Strona uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie powołała się na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 marca 2000 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowymi lekami gotowymi, surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi (Dz. U. Nr 25, poz. 302) wskazując, że stosownie do treści § 2 tego rozporządzenia dla leków wprowadzony został obowiązek stosowania marży urzędowej w wysokości 11% wartości celnej powiększonej o należne cło i podatek od towarów i usług. Strona podniosła, że stosowała marżę urzędową, ustaloną tym rozporządzeniem wskazując, że w przypadku ustalenia wartości celnej sprowadzonych towarów z zastosowaniem 25% stawki celnej marża urzędowa byłaby wyższa, co oznaczałoby uzyskanie przez nią wyższego zysku, zaś koszt zapłaconego cła zostałby przerzucony na odbiorców sprowadzonych preparatów, jako że skarżąca Spółka jest importerem nabywającym towary w celu dalszej ich odsprzedaży. Wskazując na powyższe strona podniosła, że kwota niezapłaconego cła nie stanowiła dla niej dodatkowej korzyści, a wręcz przeciwnie, przy zadeklarowaniu w zgłoszeniu celnym zerowej stawki celnej oznaczała niższy zysk, gdyż kwota uzyskanej marży była niższa. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że do tak sformułowanego zarzutu strony organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji, mimo wskazań co do dalszego postępowania w tym zakresie zawartych w wyroku WSA w P., co stanowiło także naruszenie przepisów art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Za wykonanie tych wskazań nie mogła być poczytana powołana w zaskarżonej decyzji i podtrzymana w skardze kasacyjnej argumentacja odwołująca się do przepisów art. 233 - 237 Kodeksu celnego oraz Rozdziału 7a Działu III Ordynacji podatkowej, dotyczących ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia, ani też wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w P. Zawarte w tym wyroku wskazania co do dalszego postępowania wiązały organ, a niezastosowanie się do nich, jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W sytuacji zatem, gdy Dyrektor Izby Celnej w R. nie wykonał zaleceń WSA w P. w zakresie dotyczącym faktu uzyskania przez stronę korzyści finansowej, dokonywanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, kwestionujących stanowisko Sądu I instancji w kwestii niewykonania również zaleceń WSA w P. w zakresie ustalenia istnienia w sprawie szczególnych okoliczności, wyłączających pobranie odsetek wyrównawczych stało się zbędne, gdyż przesłanka ta, jak to już wyżej wskazano, wymaga oceny dopiero wówczas, gdy organ celny wykaże, że dłużnik uzyskał korzyść finansową w wyniku przesunięcia daty powstania długu celnego, lub zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).