III SA/Lu 282/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 października 2007r. sprawy ze skargi A. i S. małżonków K. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia "[...]" nr ‘[...]" w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia dni i godzin otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych oddala skargę Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., wydaną na podstawie art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks Pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 142 ze zm.), Rada Miasta zmieniła własną uchwałę z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] w sprawie określenia dni i godzin otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych w ten sposób, że nadano nowe brzmienie § 1 w punkcie 2 podpunkcie b: "Restauracja "[...]" B. A. ul. [...] czynna od 8-ej do 24-tej". W § 2 uchwały wykonanie jej powierzono Burmistrzowi Miasta, a w następnym punkcie zobowiązano do ogłoszenia jej treści w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. A. i S. małż. K., zamieszkali w T. przy ul. [...], wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego, podnosząc, że ustalony czas pracy baru "[...]" A. B. narusza ich interes prawny przez zakłócenie spokoju, porządku i ciszy nocnej. Nadto podnieśli, że w trakcie podejmowania przedmiotowej uchwały zastosowano niewłaściwy tryb i procedurę jej podjęcia, gdyż ich protest przeciwko zmianie godzin otwarcia tego baru nie został odczytany w całości. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Rada Miasta nie uwzględnił powyższego wezwania A. i S. małż. K. do usunięcia naruszenia prawa. Organ gminy uważa, że przedłużenie godzin otwarcia baru leży w interesie młodych mieszkańców T., którzy w tej sprawie składali petycje do Rady Miasta. Małżonkowie K., decydując się na zamieszkiwanie w budynku mieszkalno-usługowym, musieli się liczyć z konsekwencjami takiego usytuowania lokalu mieszkalnego. Odpowiedź z Rady Miasta małżonkowie K. otrzymali [...] maja 2007 r. W dniu 14 czerwca 2007 r. A. i S. małż. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia ...] marca 2007 r. Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie określenia godzin otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że powyżej określona uchwała narusza prawo materialne, tj. art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy, poprzez ustalenie godzin pracy restauracji "[...]" A. B. w godzinach od 8.00 do 24.00 na zasadach dowolności, bez uwzględnienia usytuowania tego lokalu w budynku o charakterze usługowo-mieszkalnym i wpływu tego usytuowania na bezpieczeństwo oraz spokój mieszkańców tego budynku. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa. Powołany przepis stanowiący podstawę jej wydania tj. art. XII § 1 Przepisów wprowadzających Kodeks pracy nie ma charakteru regulacji wykonawczej w znaczeniu przyjętym dla rozporządzeń. Określenie czasu i dni otwarcia placówek handlowych zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności należy do zadań publicznych służących zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Nadto przepis ten jest uszczegółowieniem wyrażonej w art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej zasady wolności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie skarga na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2007 r. złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 r.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Mając na uwadze treść przywołanego wyżej przepisu, stwierdzić należy, że przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, czyli, czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym oraz stanowiskiem doktryny pojęcie "interesu prawnego" odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem. Wskazuje się na konkretny, aktualny i indywidualny interes prawny. Z kolei uprawnienie oznacza sposób, w jaki norma prawna wyznacza zachowanie adresata normy. Oznacza możliwość wyboru określonego zachowania, które nie pociąga za sobą reakcji organów państwowych w postaci sankcji. Przy tak rozumianych pojęciach uznać należy, że interes prawny obejmuje także posiadanie uprawnienia (K. Bednarzewski, P. Chmielnicki i in. "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wyd. Pr. LexisNexis, W-wa 2004, str. 581). Innymi słowy interes prawny strony to taki interes, który na zasadzie przepisu prawa może być zrealizowany przy pomocy decyzji administracyjnej czyli indywidualnego aktu administracyjnego, wpływającego na sytuację prawną tej osoby. Podstawą prawną do zaspokojenia przez organy administracji tego interesu w drodze wydania decyzji musi być więc konkretny przepis prawa administracyjnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, na którego naruszenie poprzez pośrednie działanie postanowień zaskarżonej uchwały, wskazuje skarżąca. Interes faktyczny bowiem występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia normy prawa materialnego, dotyczącej jego sytuacji prawnej. Przywołane w skardze okoliczności zakłócenia przez klientów baru spokoju i ciszy nocnej, jako świadczące o naruszeniu interesu prawnego A. i S. małż. K. świadczą o naruszeniu interesu faktycznego skarżących. Ochrony interesu faktycznego skarżący szukają u organów porządkowych i jak sami piszą w skardze otrzymują ją. Podkreślenia wymaga, że skarżący ani w pismach kierowanych do Rady Gminy poprzedzających wniesienie skargi do sądu ani skardze nie wskazali przepisu prawa materialnego, na podstawie którego mogliby żądać wydania decyzji administracyjnej, a której z kolei wydanie zgodnie z żądaniem strony uniemożliwiałoby uregulowanie zawarte w zaskarżonej uchwale. Na marginesie zauważyć jedynie można, iż ratio legis regulacji przewidzianej w art. XII ustawy z 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. nr 24, poz. 142 ze zm.) nie jest realizacja celów określonych w art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym czyli stworzenie przepisów porządkowych dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego. Określenie godzin i dni otwarcia oraz zamykania placówek handlowych i zakładów gastronomicznych nie ma też na celu ograniczenia dostępności i spożycia alkoholu, bowiem te cele są urzeczywistniane przez zastosowanie środków prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. nr 147, poz. 1231 ze zm.) w tym między innymi cofnięcia zezwolenia w przypadku powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu obrotu (art. 95 ust. 2 pkt 2 ustawy). A zatem skoro skarżący ochrony swojego interesu faktycznego wykazanego w skardze mogą żądać poprzez interwencje służb porządkowych lub przez zgłoszenie żądania cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu, a naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego nie wykazali, skarga tej treści podlega oddaleniu. Z tych też względów oraz na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.