II SA/Lu 491/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydanego w dniu 24 kwietnia 2003 r. w sprawie II SAB/Lu 50/02. I. wymierza Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 100 ( sto ) złotych; II. przyznaje [...] A. S. tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 292, 80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym VAT 52, 80 ( pięćdziesiąt dwa złote 80/100) płatne z sum budżetowych Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie). W skardze do sądu administracyjnego z dnia 10 maja 2007r. Z.W wniósł o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy lub Kierownikowi Pomocy Społecznej za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r., sygn. akt II SAB/Lu 50/02 w wysokości dziesięciokrotności średniego wynagrodzenia krajowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że wskazanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosków o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku chorobowego, usług opiekuńczych, zasiłku okresowego i zasiłku celowego, złożonych we wrześniu 2000r. i w styczniu oraz w lipcu 2002r. Organ wyjaśnił jednocześnie, że wnioski skarżącego zostały załatwione jeszcze przed wydaniem i doręczeniem (w dniu 13 czerwca 2003r.) wyroku Sądu, tj. decyzją z dnia [..]., Nr [..] o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego, co - zdaniem organu, w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2003r., sygn. akt II SAB/Lu 32/03 przesądził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę Z.W ; decyzją z dnia [..]., Nr [..] o przyznaniu specjalistycznych usług opiekuńczych; decyzjami z dnia [..]., Nr [..] i z dnia [..]., Nr OPS [..] o przyznaniu zasiłków celowych oraz decyzją z dnia [..]., Nr [..] o przyznaniu zasiłku okresowego. Organ podkreślił ponadto, że sprawa o wymierzenie grzywny Kierownikowi Pomocy Społecznej za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r. była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i zakończona postanowieniami z dnia: 28 czerwca 2005r., sygn. akt II SA/Lu 329/02 oraz z dnia 19 września 2005r., sygn. akt II SA/Lu 809/05. W piśmie procesowym z dnia 9 października 2007r. skarżący odnosząc się do odpowiedzi organu administracyjnego na skargę podtrzymał zarzuty skargi. Podkreślił, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r. dotyczył trzech wniosków: z dnia 21 i 25 września 2000r. oraz z dnia 19 stycznia 2002r., o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących innych, wcześniejszych wniosków o świadczenia z pomocy społecznej. Z tego względu, argumentacja organu, iż zostały wydane decyzje rozstrzygające te wnioski jest błędna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę legalności działania organów administracji publicznej. Skarga jest zasadna, gdyż organ pomocy społecznej nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r., sygn. akt II SAB/Lu 50/02. Wskazanym wyrokiem Sąd uwzględnił skargę Z.W na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej i zobowiązał go na podstawie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA do wydania w terminie 1 miesiąca od doręczenia odpisu wyroku orzeczeń w przedmiotowych sprawach. Skarga dotyczyła bezczynności Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającej na nierozpoznaniu wniosków: dwóch złożonych we wrześniu 2000r. i jednego z dnia 19 lipca 2002r. dotyczących zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku chorobowego, usług opiekuńczych oraz zasiłku okresowego. Do skargi na bezczynność skarżący dołączył kopię zażalenia skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W zażaleniu skarżący wyraźnie wskazał na niezałatwienie przez organ pomocy społecznej trzech wniosków: z dnia 21 i 25 września 2000r. oraz z dnia 21 stycznia 2002r. Przedmiotem wszystkich tych wniosków było żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w innych sprawach, rozpatrywanych przez organ. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wydał wprawdzie szereg decyzji załatwiających wnioski skarżącego o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, ale nie rozpoznał powyższych wniosków o wznowienie postępowania, do czego został zobowiązany wyrokiem NSA z dnia 24 kwietnia 2003r. W sprawie zachodzą zatem przesłanki wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 §1 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stwierdzić jednocześnie należy, że zachowane zostały warunki formalne wniesienia takiej skargi: Z.W. dokonał bowiem uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku pismem z dnia 4 września 2003r., a także z dnia 11 maja 2007r. Wysokość grzywny została określona z uwzględnieniem stopnia winy organu oraz w ustawowych granicach wskazanych w art. 154 § 6 ustawy. Niezasadna jest przy tym argumentacja organu, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd: wprawdzie w sprawach II SA/Lu 329/05 i II SA/Lu 809/05 skarżący domagał się ukarania organu grzywną za niewykonanie przedmiotowego wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2003r., ale wydane w tych sprawach postanowienia Sądu o umorzeniu postępowania i o odrzuceniu skargi kończyły sprawę formalnie, nie rozstrzygając jej co do istoty, dlatego orzeczenia te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Rozpoznając w niniejszym postępowaniu sprawę merytorycznie i nakładając karę grzywny na Wójta Gminy , jako organ tej Gminy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 110 ust.1, 2 i 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) to gmina realizuje przy pomocy ośrodków pomocy społecznej zadania zlecone administracji rządowej w zakresie pomocy społecznej. Kierownik ośrodka pomocy społecznej jest natomiast osobą upoważnioną do wydawania decyzji w imieniu wójta, dlatego odpowiedzialność finansową za niewykonanie wyroku sądowego ponosić może wyłącznie gmina, a kara skierowana powinna być do właściwego z mocy ustawy organu reprezentującego gminę. Z powyższych względów na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 cyt. ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., Nr 163, poz.1348 ze zm.)