I FSK 1081/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 918/07, w sprawie ze skargi I. Sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 marca 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 18 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 918/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 16 marca 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że pismami z dnia 8 czerwca 2007 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi i usunięcia braków formalnych skargi w postaci złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki - w celu potwierdzenia uprawnienia do reprezentacji spółki przez osobę, która podpisała skargę - w ciągu siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pisma te zostały odebrane 13 czerwca 2007 r. przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji spółki, zatem termin ten upływał 20 czerwca 2007r. Strona nadała pismo procesowe wraz z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego 21 czerwca 2007 r. Postanowieniem z 15 października 2007 r. Sąd I instancji zwolnił spółkę od kosztów sądowych. Mimo tego, Sąd I instancji, z powodu uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi, tj. dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i w związku z art. 46 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej u.p.p.s.a.), skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe orzeczenie w całości. Wniesiono o jego uchylenie, zwolnienie skarżącej z wniesienia wpisu od skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów postępowania, tj. - art. 3 u.p.p.s.a. poprzez powołanie w uzasadnieniu numeru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, który nie dotyczy skarżącej, - art. 50 u.p.p.s.a. poprzez uznanie, że złożona skarga nie została podpisana przez osobę uprawnioną, - art. 58 u.p.p.s.a. poprzez uznanie, że złożona skarga zawiera braki formalne. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że złożona skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu I. P. co wynika ze wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W związku z tym nie istniały przesłanki wzywania Skarżącej do udowadniania reprezentacji, a przesłanie tej informacji z jednodniowym opóźnieniem nie dyskwalifikuje uprawnienia Prezesa Zarządu do podpisania skargi. Dodatkowo wiedza potwierdzająca uprawnienie I. P. jest wiedzą notoryjną bowiem KRS jest instytucją jawną której dysponentem jest wymiar sprawiedliwości. Dodatkowo pełnomocnik zaznaczył, że w postanowieniu wskazano na numer decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, który nie dotyczy skarżącej ([...] zamiast [...]). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 3, 50 oraz 58 u.p.p.s.a. Należy zauważyć, że przytoczone przepisy składają się z kilku jednostek redakcyjnych a pełnomocnik spółki nie wskazał który konkretnie przepis z podaniem jednostki redakcyjnej został naruszony. W świetle przepisu, tj. art. 183 u.p.p.s.a. takie sformułowanie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd nie ma bowiem prawa domyślać się o przepis z którego artykułu, paragrafu lub punktu chodzi w zarzucie skargi kasacyjnej. Niemniej jednak biorąc tutaj pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej i pamiętając, że uzasadnienie podstawy kasacyjnej stanowi jej integralną część (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt FSK 2003/04, LexPolonica nr 1073322), można w istocie stwierdzić, co w sprawie jest kwestią sporną i w tle jakich przepisów stanowisko Sądu I instancji, według autora skargi kasacyjnej, jest nieprawidłowe. Należy zatem zauważyć, że w sprawie sporem jest to, czy Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a dokładnie nie przedłożono dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę podpisaną pod skargą. W tym miejscu należy podzielić ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W sprawie bowiem za stronę (spółkę z o.o. I.) skargę złożył Prezes Zarządu I. P. Z akt sądowych nie wynikało zaś czy osoba składająca ten środek zaskarżenia była do tego umocowana. Uprawnionym więc był tutaj Sąd do wezwania o przedstawienie dokumentu (np. odpisu z KRS) który potwierdzałby fakt umocowania Prezesa Zarządu do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu spółki. Obowiązek taki znajduje wyraz w przepisach prawa. Z art. 29 u.p.p.s.a. czytelnie wynika, że organ osoby prawnej do działania w jej imieniu ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Treść przywołanej regulacji wskazuje, że jedynym środkiem dowodowym mogącym posłużyć do wykazania umocowania jest dowód z dokumentu. Składana przez Prezesa Zarządu skarga była pierwszą czynnością dokonaną w imieniu skarżącej spółki. Jednak, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, z żadnego dokumentu nie wynikało, że osoba ta jest umocowana do jej reprezentowania. Nie można też tutaj przyjąć argumentacji strony, że uprawnienie do reprezentowania spółki jest wiedzą notoryjną, gdyż Krajowy Rejestr Sądowy jest jawny. Należy zaznaczyć, że sam fakt jawności Krajowego Rejestru Sądowego nie zwalnia z obowiązku jaki wynika ze wskazanego wyżej art. 29 u.p.p.s.a., a inne obowiązujące przepisy nie obligują Sądu do poszukiwania z urzędu dokumentów które zgodnie z przepisami normującymi postępowanie sądowoadministracyjne to strona winna przedłożyć. Wobec powyższego należy przyjąć, że skoro osoba wnosząca skargę nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, to słusznie Sąd I instancji po myśli przepisu, tj. art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., skargę odrzucił. Końcowo odnosząc się do wskazania autora skargi kasacyjnej na odmienny sposób oznaczenia końcówki numeru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej należy stwierdzić, że w przedmiocie sporu jaki został wywołany nie miało to istotnego znaczenia. Brak jest natomiast podstawy prawnej do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego stronie przeciwnej. W art. 209 u.p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 u.p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 u.p.p.s.a. Zatem w innych przypadkach sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Nie istnieje bowiem podstawa prawna dla takiego rodzaju rozstrzygnięcia (vide postanowienie NSA z 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FZ 12/07, LEX nr 299419). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.