I OSK 1916/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 748/07 o odrzuceniu skargi J. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...], nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. odrzucił skargę J. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] w przedmiocie reformy rolnej. W uzasadnieniu wskazał, że skarga wpłynęła po terminie. Na podstawie art. 41 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej kpa) zaskarżona decyzja została bowiem pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 1 grudnia 2006 r., z uwagi na to, że przesyłka zaadresowana na adres podany przez pełnomocnika strony wróciła z adnotacją "adresat wyprowadził się". Skarżąca złożyła natomiast skargę do Biura Poselskiego Posła na Sejm B. K., które to Biuro przekazało ją do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dnia 22 marca 2007 r. (data stempla pocztowego). Tę datę należy uznać za dzień wniesienia skargi, co prowadzi do wniosku, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. R., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 41 § 1 i § 2 kpa, poprzez uznanie, że pełnomocnik skarżącej został prawidłowo powiadomiony o przesłaniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mimo iż w aktach sprawy znajdują się m.in. pisma z 2005 r., na których widnieje prawidłowy adres pełnomocnika strony. Nie można zatem uznać, że decyzja została doręczona w sposób prawidłowy. W konsekwencji skarga winna być potraktowana jako złożona w terminie. W dniu 20 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył kopie kierowanych do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pism z 2005 r. i 2007 r., w których wskazany został nowy adres Kancelarii. Pismem z dnia 20 listopada 2007 r. skarżąca wniosła sporządzone osobiście uzupełnienie powyższego zażalenia, w którym wskazała m.in. że nie nastąpiło naruszenie przepisów o doręczeniu decyzji pełnomocnikowi, gdyż nie została ona w ogóle doręczona. Podniosła również argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi kończy postępowanie w sprawie, gdyż zamyka stronie drogę do wydania wyroku. Z tego względu złożone przez skarżącą zażalenie nie jest właściwym środkiem odwoławczym. Ponieważ jednak spełnia ono wymogi stawiane skargom kasacyjnym, przede wszystkim sporządzone zostało przez adwokata, NSA postanowił uznać wniesiony środek zaskarżenia za skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 41 § 1 kpa, w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma na dotychczasowy adres wywołuje skutek prawny (art. 41 § 2 kpa). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie można uznać, że pełnomocnik J. R., adw. A. K.-K., skutecznie poinformowała organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie o zmianie adresu. W odwołaniu od decyzji Wojewody W. z dnia [...], nr [...], wskazała adres [...], C. W aktach sprawy organu II instancji brak jakiejkolwiek korespondencji wskazującej nowy adres pełnomocnika. Korespondencję z organem II instancji prowadziło Biuro Poselskie Posła na Sejm B. K. Znajdująca się na jednym z przesłanych przez to Biuro dokumentów (oświadczenie J. P.) pieczęć adw. A. K.-K. z nowym adresem Kancelarii - [...], C., nie może zostać uznana za prawidłowe poinformowanie organu administracji o zmianie adresu. Za dopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 41 § 1 kpa nie można również uznać pism, na które powołuje się autor skargi kasacyjnej. Pisma datowane na 2007 rok nie mogą być brane pod uwagę, gdyż zostały wniesione po wydaniu zaskarżonej decyzji. Natomiast pisma z 2005 r. powołują numer decyzji Wojewody W. [...], podczas gdy decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie nosi numer [...]. Pism powołujących nieprawidłowy numer decyzji I instancji, i w żaden inny sposób nie identyfikujące sprawy administracyjnej, w której zostały wniesione, nie można uznać za właściwe poinformowanie organu o zmianie adresu w danej sprawie. W tym stanie rzeczy należy uznać, że pełnomocnik skarżącej nie wykonała obowiązku poinformowania organu administracji II instancji o zmianie adresu, w związku z czym uzasadnione było zastosowanie art. 41 § 2 kpa i pozostawienie decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 1 grudnia 2006 r. Ponieważ za datę wniesienia skargi przyjąć należy dzień skierowania jej przez Biuro Poselskie Posła na Sejm B. K. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. 22 marca 2007 r., skarga J. R., jako wniesiona po upływie 30-dniowego terminu, podlegała odrzuceniu. W związku z tym NSA uznał, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. jest prawidłowe, zaś skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na marginesie należy wyjaśnić, że Sąd nie odniósł się do argumentów przedstawionych w piśmie z dnia 20 listopada 2007 r., gdyż pismo to nie spełniało wymogów skargi kasacyjnej, przede wszystkim zostało sporządzone osobiście przez skarżącą, niebędącą osobą do tego uprawnioną. Ponadto, przedstawione w nim argumenty dotyczyły prawidłowości zaskarżonej decyzji, która na tym etapie postępowania nie jest przez Sąd badana. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.