I OZ 788/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 667/07 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. B. na pismo Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przeciwdziałania bezdomności postanawia: oddalić zażalenie L. B. złożył skargę na pismo Wojewody Ś. z dnia [...], które zawierało informację o sposobie załatwienia jego wniosku przez Radę Miasta K. w formie uchwały nr [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 667/07 oddalił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W ocenie Sądu przedmiot skargi, tj. pismo Wojewody Ś. z dnia [...] informujące o sposobie załatwienia wniosku skarżącego przez Radę Miasta K. i to w formie uchwały z dnia [...] nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W zakresie prawa pomocy okoliczność ta potraktowana być musi jako oczywista bezzasadność wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Sąd podkreślił, że nawet trudna sytuacja materialna skarżącego nie dopuszcza możliwości przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył L. B.. W treści zażalenia skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy. Skarżący wskazał, że przedmiotowa skarga dotyczy odmowy przez Wojewodę Ś. uchylenia uchwały Rady Miasta K. w przedmiocie odmowy przyznania Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K. kwoty (...) zł na oddłużenie mieszkania skarżącego w ramach lokalnego programu pomocy społecznej w celu niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania. W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie przysługuje skarga do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. wynika, że jednym z kryteriów wyznaczającym zakres kontroli sądów administracyjnych jest wydanie zaskarżonego aktu lub czynności w sprawie z zakresu administracji publicznej. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych, ponieważ przedmiotem tej skargi jest pismo Wojewody Ś. z dnia [...] informujące skarżącego o sposobie załatwienia jego wniosku przez Radę Miasta K. w formie uchwały wydanej w oparciu o art. 229 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym gminy (rada miasta) jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w art. 229 pkt 2 K.p.a. Zaskarżone pismo jest zatem zawiadomieniem o sposobie załatwienia żądania skarżącego i nie mieści się ono w przedstawionym powyżej katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Również przepisy szczególne nie przewidują sądowej kontroli w zakresie sposobu załatwienia skargi na podstawie przepisów działu VIII K.p.a. Zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Prawo pomocy nie przysługuje stronie również w razie oczywistej bezzasadności jej skargi z przyczyn procesowych, tzn. gdy jest ona niedopuszczalna, np. dlatego że upłynął termin do jej wniesienia albo skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie podstawą oddalenia wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy nie była sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącego, lecz oczywista bezzasadność wniesionej skargi. Skoro zatem skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna to jest ona również oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.