IV SA/Gl 667/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi L.B. na pismo Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przeciwdziałania bezdomności postanawia: odrzucić skargę Wnioskiem z dnia [...], skierowanym do Ministerstwa Finansów w W., L.B. kwestionował skuteczność działań Wojewody Ś., żądał wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie odmowy realizacji przez Wojewodę Ś. lokalnego programu przeciwdziałania bezdomności dla mieszkańców miasta K. w roku [...] i [...]. Wskazany powyżej adresat zwrócił wniosek do Wojewody Ś., celem jego wykorzystania przy sprawowaniu nadzoru nad Gminą K. W pisemnej odpowiedzi z dnia [...] udzielonej L.B. Wojewoda Ś. wyjaśnił, że Rada Miasta K. w dniu [...] podjęła uchwalę nr [...], w której negatywnie rozpatrzyła jego wniosek w przedmiocie braku w budżecie Gminy K. na rok [...] pieniędzy na sfinansowanie lokalnego programu pomocy społecznej przeznaczonego dla mieszkańców K. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania. Wojewoda Ś. zauważył również, że skarga L.B. z dnia [...] na działanie tegoż Wojewody w zakresie unieważnienia powołanej uchwały Rady Miasta K. została rozpoznana w trybie skargowym przewidzianym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 13/07. L.B. pismem procesowym z dnia [...] złożył skargę na opisane powyżej pismo Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] i piśmie z dnia [...] Wojewoda Ś. podniósł, że przedmiotem skargi L.B. jest sposób rozpatrzenia w trybie art. 238 K.p.a. jego wniosku z dnia [...], dotyczącego realizacji programu przeciwdziałania bezdomności dla mieszkańców K. w roku [...] i [...]. Postępowanie to zostało zakończone czynnością materialno-techniczną tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, jakim jest zaskarżone pismo. W związku z tym wnioskował o odrzucenie skargi, która jego zdaniem, jako niedopuszczalna nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 667/07 tut. Sąd oddalił wniosek L.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone ostatecznym i niezaskarżalnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OZ 788/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), zwaną dalej w skrócie P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w jego pkt 1 – 4 a (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne są właściwe do kontroli orzeczeń lub czynności w sprawach z zakresu administracji publicznej. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 - 8 P.p.s.a., występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (lub czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast treść art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Są to takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30, Lex nr 125767). Zdaniem Sądu, akt lub czynność, aby uznać je za podlegające kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać łącznie cztery warunki, to jest: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; muszą mieć charakter publicznoprawny; muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; muszą dotyczyć uprawnień indywidualnego podmiotu lub jego obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa, a więc musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Zauważyć przyjdzie, że z treści art. 221 K.p.a. wynika, iż ustawodawca zagwarantował w tej normie prawnej konstytucyjne prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych określając, iż petycje, skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej i można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą. Przepis art. 227 stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiony przez L.B. wniosek z dnia [...], uruchomił jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, LEX nr 37138). Wniosek ten jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów. Jednak nie daje on podstawy do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, jak również nie może stanowić podstawy skargi lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie L.B. uczynił pismo Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] informujące o sposobie rozpatrzenia jego wniosku przez Radę Miasta K. w formie uchwały Nr [...] z dnia [...] wydanej w oparciu o art. 229 § 3 K.p.a. Jest to zatem zawiadomienie o sposobie załatwienia wniosku, które nie mieści się w przedstawionym powyżej katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W ustawach szczególnych brak jest również uregulowań, które przewidywałby na tego rodzaju czynność, której dotyczy informacja zawarta w zaskarżonym piśmie, sądową kontrolę w oparciu o art. 3 § 3 P.p.s.a. Również przepisy szczególne nie przewidują sądowej kontroli w zakresie sposobu załatwienia skargi na podstawie przepisów Działu VIII K.p.a. Oznacza to, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków z tego Działu nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Wojewoda Ś. zauważył również, że skarga L.B. z dnia [...] na działanie tegoż Wojewody w zakresie unieważnienia powołanej uchwały Rady Miasta K. została rozpoznana w trybie skargowym przewidzianym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 13/07. W związku z tym sprawa skargi na uchwałę Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...], która negatywnie rozpatrzyła wniosek L. B. w przedmiocie braku w budżecie Gminy K. na rok [...] pieniędzy na sfinansowanie lokalnego programu pomocy społecznej przeznaczonego dla mieszkańców K. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania została już prawomocnie osądzona przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 13/07. W tej sytuacji, ponowna skarga na informację o sposobie rozpatrzenia wniosku przez Radę Miasta K. w formie tej samej uchwały Nr [...] z dnia [...], wydanej w oparciu o art. 229 § 3 K.p.a., jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy skarga w przedmiotowej sprawie, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego i dotycząca sprawy już prawomocnie osądzonej podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 160 i art. 58 § 3 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji.