II OSK 188/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II SA/GL 790/07 w zakresie odrzucenia skargi Gminy K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Gminy K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W skarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga jest niedopuszczalna i ulega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a. albowiem zaskarżone postanowienie nie ma charakteru kończącego postępowanie. Możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie nie przewiduje art. 49 b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Tym samym możliwość kwestionowania takiego aktu może mieć miejsce dopiero na etapie odwołania od decyzji kończącej postępowanie. Wskazując powyższe Sąd powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 946/06 – niepubl.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Gmina K., zaskarżając je w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 49 b ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi kasacyjnej wskazano, że w świetle doktryny przedmiotowe postanowienie może być postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Wynika to także z konstrukcji art. 49 b ust 2 Prawa Budowlanego. Postanowienie to wydawane jest na podstawie przepisu prawa materialnego w określonych ściśle warunkach i "właściwie przesądza o możliwości legalizacji nie przesądzając jednocześnie czy do niej dojdzie". Zdaniem skarżącego taki akt musi pozostać pod kontrolą sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a zaskarżone nią postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego wynika, iż niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na inne postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, niewymienione wskazanym ostatnio przepisem. Postanowienie wydawane na podstawie art. 49 b ust 2 Prawa budowlanego należy do takich postanowień, które nie mieszczą się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Podane w skardze kasacyjnej unormowanie Prawa budowlanego nie zawiera sformułowania, które świadczyłoby o zaskarżalności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. Nie można zgodzić się z tym, że postanowienie to kończy postępowanie, czy też, że rozstrzyga sprawę co do istoty. Przepis art. 49 b § 2 Prawa budowlanego jest przepisem proceduralnym na gruncie Prawa budowlanego, w ramach postępowania administracyjnego w kwestii rozbiórki. Trzeba podkreślić, iż wydawane w trybie ust. 2 podanego przepisu postanowienie ma charakter jedynie dowodowy. Wykonanie obowiązku nałożonego tym postanowieniem stanowi alternatywę dla rozbiórki nielegalnie zrealizowanego obiektu budowlanego i możliwość jego wydania ściśle sankcjonuje ustawa. Zastosowanie powyższego przepisu wiąże się wprawdzie ze stworzeniem możliwości legalizacji obiektu budowlanego, jednak traktowanie postanowienia, wydanego w oparciu o art. 49 b § 2 Prawa budowlanego jako rozstrzygające sprawę co do istoty jest nieuprawnione, na co zwrócił uwagę sam autor skargi kasacyjnej wskazując, że akt ten nie przesądza o samej legalizacji budowy. Skoro więc postanowienie powyższe nie należy do kategorii wymienionej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to skarga na nie do sądu jest niedopuszczalna. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na mocy art. 184w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a