I FZ 188/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Przedsiębiorstwa Handlowego "P." sp. z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 509/07 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego "P." sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 509/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną Przedsiębiorstwa Handlowego P. Sp. z o.o. w S. (dalej – "Spółka") w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Uzasadniając orzeczenie WSA podał, że w dniu 20 listopada 2007 r. pełnomocnik Spółki odebrał odpis wyroku z dnia 22 października 2007 r., a następnie przesyłką poleconą nadaną dnia 21 grudnia 2007 r. wniósł do WSA skargę kasacyjną, od której w tym samym dniu uiścił wpis w wysokości 721 zł. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że bezspornym jest, że w rozpoznawanej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 20 grudnia 2007 r., natomiast skargę kasacyjną wniesiono dopiero 21 grudnia 2007 r., czego konsekwencją było jej odrzucenie na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego E. G. – złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarga kasacyjna została przez WSA bezzasadnie odrzucona. Powołano art. 67 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Autor zażalenia stwierdził, że w niniejszej sprawie, a także w innych sprawach rozpatrywanych przez WSA w Gliwicach, pełnomocnikiem strony został ustanowiony r. pr. E. G., co obliguje WSA w Gliwicach do doręczania mu pism w postępowaniu sądowym. Podniesiono, że WSA doręczał wszelkie pisma r. pr. E. G., m. in. odpowiedzi na skargi, zawiadomienia o terminach rozpraw i inne. Po wydaniu w dniu 22 października 2007 r. przez WSA wyroku r. pr. E. G. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wraz z uzasadnieniem. Następnie zaś z ostrożności procesowej, z uwagi na brak, mimo wystosowanych wniosków, wyroku z uzasadnieniem w przedmiotowej sprawie pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną, jednocześnie kierując do WSA pismo o wskazanie terminu, w jakim zostaną wysłane wyroki w sprawach III SA/Gl 509/07 oraz III SA/Gl 510/07. W odpowiedzi WSA w Gliwicach wskazał, że w sprawie ustanowionych zostało dwóch pełnomocników, a Sąd wyroki wraz z uzasadnieniami doręczył na podstawie art. 76 § 3 p.p.s.a. E. G. podniósł następnie, że niezrozumiały dla niego pozostaje sposób postępowania WSA w Gliwicach w postaci doręczania mu do czasu wydania wyroku wszelkich pism, a po wydaniu wyroku i złożeniu stosownych wniosków innemu pełnomocnikowi. Sytuacja ta, zdaniem pełnomocnika, rodzi poważne wątpliwości tym bardziej, że również wyroki w innych sprawach Spółki Sąd zawsze doręczał E. G. Pełnomocnik podniósł, że takie postępowanie budzi poważne wątpliwości co do dokonywania czynności doręczania przez WSA w Gliwicach. W związku z tym WSA skargę kasacyjną odrzucił bezzasadnie, bowiem wobec niedoręczenia r. pr. E. G. wyroków z uzasadnieniem, pomimo złożonych stosownych wniosków, nie rozpoczęło się naliczanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. W rozpatrywanej sprawie zostało przez Spółkę umocowanych dwóch pełnomocników procesowych – r. pr. E. G. (k. 10 akt) oraz r. pr. A. S. (k. 12 akt). Pełnomocnictwa te mają identyczny zakres ("do reprezentowania Spółki w postępowaniu sądowym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2006 r."), zostały wystawione tego samego dnia (30 stycznia 2007 r.). Również te same osoby – Prezes Zarządu Spółki mgr inż. K. W. oraz V-ce Prezes Zarządu Spółki W. D. – podpisały się pod tymi pełnomocnictwami. Pełnomocnictwa zostały prawidłowo opłacone. Obaj pełnomocnicy składali w imieniu Spółki różne pisma w sprawie (przykładowo – r. pr. E. G. skargę z dnia 30 stycznia 2007 r., r. pr. A. S. wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów z dnia 21 września 2007 r.). Również obaj pełnomocnicy byli obecni na rozprawie w WSA w Gliwicach w dniu 18 października 2007 r. (o terminie zawiadomiony był r. pr. E. G.). Następnie, niezależnie od siebie, pełnomocnicy złożyli wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 października 2007 r. (wniosek E. G. wraz z informacją o zmianie adresu Kancelarii wpłynął do WSA 25 października 2007 r., zaś wniosek A. S. wraz z dowodem uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł dnia 5 listopada 2007 r.). Oba wnioski zostały złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 141 § 2 p.p.s.a. Ponieważ do wniosku E. G. nie dołączono dowodu uiszczenia opłaty kancelaryjnej, Zastępca Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gliwicach wydał zarządzenie z dnia 29 października 2007 r., w punkcie drugim zarządzające wezwanie E. G. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. Następnie, zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. anulowano pkt 2 zarządzenia z 29 października 2007 r. i zarządzono doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem r. pr. A. S., który stosowną opłatę uiścił bez wzywania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że A. S. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał dnia 20 listopada 2007 r. (k. 106 akt). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 20 grudnia 2007 r. Tymczasem skarga kasacyjna (sporządzona przez r. pr. E. G.) została nadana dnia 21 grudnia 2007 r. (k. 128 akt). W opinii tutejszego Sądu WSA w Gliwicach prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako wniesionej po terminie. Sąd pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 67 § 5 p.p.s.a., doręczył odpis wyroku wraz z uzasadnieniem ustanowionemu pełnomocnikowi strony. Autor zażalenia zdaje się nie zauważać faktu, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo zostało udzielone przez Spółkę dwóm pełnomocnikom. Tymczasem zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a., jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Wbrew przedstawionym w uzasadnieniu zażalenia argumentom, w takiej sytuacji WSA w Gliwicach nie był zobligowany do doręczania pism właśnie E. G. W tym miejscu należy podkreślić, że jeżeli strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. wyboru dokonuje sąd (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 197). Wybór przy pierwszym doręczeniu nie jest wiążący, możliwe jest więc doręczenie pism każdorazowo innemu pełnomocnikowi (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, str. 179). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka miała miejsce, jako że strona na żadnym etapie postępowania nie wskazała, któremu z pełnomocników należy dokonywać doręczeń. Zatem to WSA w Gliwicach miał prawo zdecydować, któremu z nich doręczyć uzasadnienie orzeczenia. W związku z powyższym należy uznać, Sąd pierwszej instancji prawidłowo doręczył wyrok wraz z uzasadnieniem r. pr. A. S., który miał stosowne pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki, złożył w terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz prawidłowo go opłacił zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r., Nr 221, poz. 2192), bez konieczności wzywania go do dokonania tej czynności przez Sąd. Wskazana w zażaleniu okoliczność, że w innych sprawach Spółki odpisy wyroków WSA i wszelkie pisma zostały doręczone E. G. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.