VII SA/Wa 1161/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 104 i 107 Kpa oraz art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 ze zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej - nie stwierdził choroby zawodowej u B. J.. W uzasadnieniu wskazał, że obserwacja w kierunku pylicy krzemowej płuc wymienionej w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) wypadła negatywnie. B. J. podczas pracy w Fabryce W. oraz W. narażony był na pył krzemowy, to jednak badania przeprowadzone w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] nie ujawniły zmian, które pozwoliłyby na rozpoznanie pylicy krzemowej płuc. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie znalazł podstaw do stwierdzenia u w/w choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3, w zw. z art. 127, 105 § 1, 107 § 1 i 3 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. J. - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie istnienia choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia, żona pracownika zmarłego przed wszczęciem tego postępowania nie jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, gdyż nie ma ona interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczyłoby to postępowanie albo w oparciu o który mogłaby żądać wszczęcia tego postępowania. Jak wynika z poczynionych ustaleń, Z. J. była informowana o przebiegu toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u jej zmarłego męża. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2001r. w sprawie o sygn. akt I SA 2595/99 organ II instancji stwierdził, że samo uczestniczenie osoby fizycznej w postępowaniu administracyjnym - samo przez się - nie czyni z niej strony. Zgodnie z brzmieniem art. 127 §1 Kpa odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji służy tylko stronie. Ponadto organ II instancji wskazał, że członkom rodziny pracownika zmarłego wskutek choroby zawodowej przysługuje jednorazowe odszkodowanie lub renta rodzinna na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych. Możliwe jest także dochodzenie roszczeń w postępowaniu cywilnym. Jednakże roszczeń tych osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów mogą dochodzić tylko przed sądem powszechnym lub innym organem administracji i w tych postępowaniach będą miały status strony. Brak decyzji właściwego inspektora sanitarnego o stwierdzeniu choroby zawodowej lub wydanie decyzji nie stwierdzającej takiej choroby nie zamyka uprawnionym drogi do dochodzenia przysługujących im praw. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 1979r., sygn. akt III PRN 50/79 organy powołane do rozpatrywania sporów o roszczenia pracowników ze stosunku pracy są właściwe do rozpoznania wniosku pracownika o odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej, choćby nawet właściwy organ państwowej inspekcji sanitarnej nie stwierdził u pracownika choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z. J., wnosząc o jej uwzględnienie. W załączeniu przedstawiła dokumenty, które jej zdaniem mogą świadczyć o wystąpieniu choroby zawodowej u jej zmarłego męża. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] umarzając postępowanie odwoławcze - naruszył art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Tak więc na podstawie w/w przepisu postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, w przypadku gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. Jak trafnie wskazuje się w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Wydanie 6, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 602) - art. 138 § 1 pkt 3 Kpa nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 Kpa, np. ustalenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie na podstawie art. 127 § 1 Kpa - nie jest stroną w sprawie. W związku z powyższym, organ orzekający, który nie uznał danego podmiotu za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa, rozpatrując środek odwoławczy powinien wydać decyzję, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, umarzającą postępowanie dotyczące odwołania, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 575/2006, publ. Rzeczpospolita 2006/261 str. C2, LexPolonica nr 419633 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 942/2005, publ. ONSAiWSA 2007/2 poz. 50, LexPolonica nr 1303340). W przedmiotowej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że Z. J. - żona zmarłego B. J., w stosunku do którego prowadzone było postępowanie w sprawie choroby zawodowej - nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, ponieważ nie ma ona interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczyłoby przedmiotowe postępowanie albo w oparciu, o który mogłaby żądać wszczęcia tego postępowania. O tym, kto jest stroną w postępowaniu administracyjnym decyduje art. 28 Kpa. Zgodnie z w/w przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek musi wynikać z przepisów prawa (najczęściej) materialnego. Tak więc źródłem interesu prawnego, o którym mowa art. 28 Kpa może być m.in. prawo cywilne jak i prawo pracy. Organ administracyjny ustalając interes prawny osoby występującej z żądaniem, w pierwszej kolejności powinien ustalić przepisy prawa materialnego, które będą decydowały o przyznaniu, bądź - nie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie organ II instancji błędnie wskazał, że w świetle art. 28 Kpa Z. J. nie ma przymiotu strony w postępowaniu wszczętym po śmierci jej męża, dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem organu brak decyzji administracyjnej właściwego organu inspekcji sanitarnej dotyczącej choroby zawodowej nie zamyka drogi skarżącej do dochodzenia praw odszkodowawczych przez skarżącą. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 1979r., sygn. akt III PRN 50/79 (publ. LEX nr 14510). Należy wskazać, że organ II instancji błędnie powołał się na w/w wyrok Sądu Najwyższego. Wyrok ten został wydany w okresie kiedy na terenie Polski nie funkcjonowało sądownictwo administracyjne. Zostało ono powołane (na nowo, bowiem w okresie międzywojennym na terenach Rzeczypospolitej funkcjonował Najwyższy Trybunał Administracyjny) na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, która zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy weszła w życie z dniem 1 września 1980r., z wyjątkiem:- art. 11 pkt 85 - w zakresie dotyczącym postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych, - art. 11 pkt 90 - w zakresie zobowiązań podatkowych i innych świadczeń pieniężnych, do których mają zastosowanie przepisy o podatkach, oraz - art. 16 ust. 1. W czasie przed powołaniem sądów administracyjnych to sądy powszechne orzekały w przedmiocie istnienia bądź nie - choroby zawodowej. Wówczas brak stosownej decyzji administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej nie zamykało drogi do dochodzenia praw odszkodowawczych z tytułu choroby zawodowej przed sądami powszechnymi. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym w sprawach o roszczenia odszkodowawcze związane z chorobami zawodowymi, orzekają sądy powszechne, które uwzględniają w ramach ustaleń faktycznych uprzednio wydane decyzje pozytywne, czy też negatywne organów inspekcji sanitarnej (por. J. Iwulski, artykuł nr publ. 6617 Monitor Prawniczy 1995/3/69). Decyzje te jednak nie wiążą sądu powszechnego rozpoznającego sprawę o roszczenie z tytułu choroby zawodowej. Sąd powszechny nie może rozpoznać zagadnienia wstępnego jakim jest istnienie choroby zawodowej w sprawie o roszczenie odszkodowawcze lub inne świadczenie bez uprzedniej decyzji właściwego inspektora sanitarnego (por. B. Gudowska, artykuł publ. PiZS 2003/4/15 - t.1). Tak więc, wbrew twierdzeniom organu II instancji warunkiem koniecznym do dochodzenia praw odszkodowawczych przez podmiot uprawniony jest uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji właściwego organu inspekcji sanitarnej w przedmiocie choroby zawodowej. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w dniu [...] czerwca 2006r., a więc po śmierci B. J.. Następnie od decyzji organu I instancji wniosła odwołanie żona zmarłego, której organ odwoławczy odmówił przymiotu strony ze względu na brak interesu prawnego i umorzył postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Zgodnie z art. 2371 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy, dalej: Kp (tekst jedn. Dz. U. 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownikowi, który zachorował na chorobę zawodową określoną w wykazie, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 2, przysługują świadczenia z ubezpieczenia społecznego, określone w odrębnych przepisach. Powyższy przepis w zakresie przysługujących świadczeń z ubezpieczenia społecznego w tytułu choroby zawodowej zawiera odesłanie do przepisów odrębnych, które zawarto w ustawie z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673). Przepisy tej ustawy określają komu i w jakim zakresie przysługują określone świadczenia z tytułu choroby zawodowej, a więc stanowią materialno-prawną przesłankę do ustalenia istnienia bądź - nie interesu prawnego określonego podmiotu występującego w sprawie administracyjnej dotyczącej choroby zawodowej, jako strona w rozumieniu art. 28 Kpa. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 5, 8 i 9 w/w ustawy z tytułu choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia, a mianowicie "jednorazowe odszkodowanie" - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty; "renta rodzinna" - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej; oraz "dodatek do renty rodzinnej" - dla sieroty zupełnej. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek choroby zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje również w razie śmierci wskutek choroby zawodowej rencisty, który był uprawniony do renty z ubezpieczenia wypadkowego. W ustępie 2 w/w przepisu wskazuje się członków rodziny zmarłego uprawnionymi do jednorazowego odszkodowania, którymi są: małżonek, z zastrzeżeniem, że nie orzeczono pomiędzy małżonkami separacji; dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, w tym również w ramach rodziny zastępczej, spełniające w dniu śmierci ubezpieczonego lub rencisty warunki uzyskania renty rodzinnej; rodzice, osoby przysposabiające, macocha oraz ojczym, jeżeli w dniu śmierci ubezpieczonego lub rencisty prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli ubezpieczony lub rencista bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania albo jeżeli ustalone zostało wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów z jego strony. Tak więc przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych jednoznacznie wskazują na powstanie praw odszkodowawczych po stronie określonych w ustawie podmiotów w związku ze śmiercią pracownika w wyniku choroby zawodowej. W związku z powyższy organ II instancji błędnie odmówił Z. J. interesu prawnego, bowiem - jak wynika z art. 6 ust. 1 i 13 ust. 1 w/w ustawy - żonie zmarłego w skutek choroby zawodowej męża przysługują określone prawa odszkodowawcze. Celem realizacji powyższych praw jest uprzednie przeprowadzenie postępowania administracyjnego celem uzyskania ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Brak takiej decyzji jest przeszkodą do orzeczenia praw odszkodowawczych przez sąd powszechny. Dlatego należy uznać, że Z. J. posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu, a więc jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. Ponadto, wbrew stanowisku organu II instancji wyrażonej w zaskarżonej decyzji, śmierć pracownika nie jest przeszkodą do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, ponieważ ze stwierdzeniem takiej choroby wiążą się nie tylko określone prawa pracownika, ale i innych uprawnionych podmiotów, w tym jego żonie właśnie w przypadku śmierci pracownika. Okoliczność, że podejrzewana o chorobę zawodową osoba zmarła, nie zwalnia organu inspekcji sanitarnej od obowiązku działania na podstawie orzeczenia lekarskiego właściwej jednostki, natomiast do niej będzie należała ocena czy - w świetle wiedzy medycznej - dostępny w sprawie materiał dowodowy uzasadnia rozpoznanie lub nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, czy też w ogóle nie pozwala na zajęcie stanowiska. W przypadku braku stosownego orzeczenia lekarskiego postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej jest niedopuszczalne i podlega umorzeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 1997r., sygn. akt I SA 902/96, publ. Prawo Pracy 1997/11/42 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1983r., sygn. akt II SA 2082/82, publ. ONSA 1983/1/8). Tak więc wyczerpanie trybu administracyjnego i ewentualnie sądowoadministracyjnego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej ma wpływ na późniejsze postępowanie cywilnoprawne w sprawie powództwa o odszkodowanie, dlatego w niniejszej sprawie musi zapaść ostateczna decyzja, na podstawie której uprawniony podmiot może realizować swoje prawa. Zgodnie z wymogiem określonym w art. 235 § 2 Kp Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] otrzymał zgłoszenie z dnia 23 czerwca 2006r. dotyczące podejrzenia choroby zawodowej u zmarłego B. J.. Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem", w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. W pkt 3 w/w wykazu w podpunkcie 1 pylica krzemowa - ustawodawca nie określił terminu w jakim można dokonać w/w zgłoszenia. Ponadto przepisy w/w rozporządzenia nie zawierają w tym przedmiocie żadnych ograniczeń związanych faktem śmierci pracownika lub byłego pracownika. Następnie właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, na podstawie § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Jednostką orzeczniczą I stopnia w sprawie chorób zawodowych są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Natomiast jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w w/w jednostkach orzeczniczych I stopnia, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr [...], w którym stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej B. J.. Na podstawie § 7 ust. 1 jedynie pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek o ponowne badanie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia, zatrudniającej lekarza, gdy wydał orzeczenie. Jak wynika z akt sprawy z wnioskiem o ponowne badanie wystąpiła żona B. J. - Z. J.. W tym miejscu należy wskazać, że złożenie przez Z. J. w/w wniosku oraz rozpoznanie go przez jednostkę orzeczniczą II stopnia narusza § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, ponieważ brak było wniosku pracownika o przeprowadzenie ponownego badania. Jednakże powyższe uchybienie proceduralne nie miało wpływu na treść decyzji z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...]. W przedmiotowej sprawie właściwy organ państwowej inspekcji sanitarnej winien orzec jedynie w oparciu o orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej I stopnia - [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]. Zatem skoro w przedmiotowej sprawie bezspornie organ państwowej inspekcji sanitarnej posiadał stosowne orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej I, to zgodnie z § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u B. J. organ I instancji winien wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Od takiej decyzji stronie postępowania na podstawie § 8 ust. 2 przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, jako organu II instancji. W związku z powyższym, że Z. J. ma interes prawy w niniejszej sprawie, a więc jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, to jej odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] zgodnie z w/w przepisami prawa winno zostać rozpoznane przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Ponadto należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 1998r., sygn. akt I SA 1318/98 (publ. LEX nr 45832) w podobnej sprawie, tzn. śmierci pracownika przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej - nie miał żadnych wątpliwości, że uprawnioną do złożenia wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej po śmierci męża jest żona zmarłego pracownika. A więc skoro żona zmarłego pracownika jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa postępowania w sprawie choroby zawodowej, to również przysługuje jej prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.