I SA/Rz 671/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 25 października 2007r. sprawy ze skargi spółki z o.o. "A- z siedzibą w S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2006r., nr [...], II. określa, że decyzja i postanowienie wymienione w punkcie I nie może być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki z o.o. "A" z siedzibą w S.W. kwotę 440 /słownie: czterysta czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. zarządza na rzecz skarżącej spółki z o.o. "A" z siedzibą w S. W. zwrot nadpłaconego wpisu od skargi w kwocie 300 /słownie: trzysta/ złotych. Wyroku z dnia 25 października 2007 r. W dniu (..) września 2006 r. "A" sp. z o.o. - zwana dalej Spółką, wystąpiła do Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. z 2000r. Dz.U. nr 54, poz. 654 ze zm. zwanej dalej: ustawą o PDOP). Spółka wskazała, iż posiadając status średniego przedsiębiorcy prowadzi działalność gospodarczą na terenie j Specjalnej Strefy Ekonomicznej (zwanej dalej: SSE) w oparciu o zezwolenie z dnia 3.10.2000 r. W czerwcu 2004 r. udziałowiec Spółki zbył 100% udziałów na rzecz innych powiązanych podmiotów z Grupy A. Skutkiem powyższej zmiany własnościowej Spółka powzięła wątpliwość z związku z treścią przepisu art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz.U. Nr 183, poz. 1840 ze zm. zwanej dalej ustawą zmieniającą), co do zakresu przysługującego jej zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych oraz obowiązku składania deklaracji w 2006 r. Zdaniem Skarżącej na skutek zmian własnościowych spółka nie utraciła statusu średniego przedsiębiorcy w rozumieniu rozporządzeń unijnych i na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP począwszy od stycznia 2005 r. może korzystać ze zwolnienia podatkowego. Postanowieniem z dnia (..) października 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego znak: (..), uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W wyniku zażalenia Skarżącej, sprawa rozpoznawana była przez Dyrektora Izby Skarbowej który decyzją z dnia (..) czerwca 2007 r. znak: (..)odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu odwoławczego podniesione przez Spółkę zarzuty nie uzasadniają przyjęcia niezgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującym prawem. Wskazano, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia interpretacji przepisu art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i przyjął, że skutkiem zmiany stosunków własnościowych spółki poprzez sprzedaż 100% udziałów utraciła ona całkowicie prawo do zwolnień podatkowych, w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Wyjaśniono, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, z zastrzeżeniem ust. 6, średni przedsiębiorca, który posiada zwolnienie uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001r. zachowuje do dnia 31 grudnia 2010 r. prawo do zwolnień podatkowych na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 123, poz. 600 ze zm. zwanej dalej: ustawą o SSE), w jej brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Jednakże w przypadku zbycia 100 % udziałów, zgodnie z art. 5 ust. 6 powołanej ustawy średni przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych na zasadach określonych w art.12, począwszy od roku następnego po roku, w którym nastąpiło zbycie tych udziałów. Wskazano, iż przedsiębiorca prowadzący działalność na terenie strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia sprzed 2001 r. mógł wybrać zwolnienie na tzw. starych zasadach przewidzianych w art.12 ustawy o SSE lub na zasadach przewidzianych w przepisach art.7 do 9 ustawy zmieniającej i Funduszu Strefowego. Jednakże warunkiem skorzystania z Funduszu Strefowego było dokonanie zmiany posiadanego zezwolenia w trybie przewidzianym w art. 6 ustawy zmieniającej. Spółka korzystała z zezwolenia wydanego 3 października 2000 r., nie zmieniła zezwolenia i nie korzystała z Funduszu Strefowego, zatem w momencie zbycia 100% udziałów zgodnie z art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej utraciła prawo do zwolnień podatkowych na tzw. starych zasadach. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji Spółki, że jako średni przedsiębiorca, który korzystał ze zwolnień podatkowych na zasadach przewidzianych w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych i utracił to prawo na skutek zbycia 100% udziałów, ma prawo do pomocy publicznej na zasadach obowiązujących przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po dniu 31 grudnia 2000 r. Zdaniem organu, fakt zbycia 100% udziałów średniego przedsiębiorcy, powoduje całkowitą utratę prawa do zwolnienia, ani bowiem ustawa o SSE w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r., ani Traktat Akcesyjny, nie przewiduje dla średnich przedsiębiorców możliwości korzystania z innego systemu zwolnień podatkowych. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Spółki wyrażonego w treści zażalenia a popartego ekspertyzami prawnymi. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych organ odwoławczy podniósł, iż są one bezpodstawne, gdyż zaskarżone decyzje oraz ich uzasadnienia zawierają wszystkie przewidziane prawem elementy. Natomiast zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP organ odwoławczy uznał za niezasadny wskazując, iż utrata zwolnień podatkowych nastąpiła na skutek zdarzenia faktycznego zależnego od woli strony, nie była więc skutkiem działania ustawodawcy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Spółka w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze: 1. naruszenie prawa materialnego tj.: przepisu art. 17 ust.1 pkt 34 ustawy o PDOP w związku z przepisem art.16 ust.1 i art.19 ust.3 ustawy o SSE w związku z przepisem art.5 ust. 1 i ust. 6 cyt. wyżej ustawy zmieniającej oraz przepisu art.2, art.32 oraz art.217 Konstytucji RP, 2. przepisów postępowania tj.: art.210 § 1 pkt 6 w związku z art.210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpień 1997r. ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr 8 poz. 60 ze zm. zwanej dalej jako: Ordynacja podatkowa) oraz art.14b § 5 w związku z art.14a § 3 Ordynacji podatkowej, art.217 § 2 oraz 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż wobec sprzedaży 100% udziałów Spółki nie kwestionuje ona faktu utraty prawa do korzystania z pomocy publicznej na preferencyjnych zasadach określonych w art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej, jednakże uważa, iż z uwagi na posiadanie ważnego zezwolenia strefowego będącego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP w związku z ustawą o SSE podstawą do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, nie traci ona prawa do zwolnień całkowicie. Zdaniem Skarżącej, wykładnia literalna, systemowa i celowościowa przepisu art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej, prowadzi do wniosku, iż przewidziana w nim utrata prawa do zwolnień podatkowych odnosi się do zwolnień, o których mowa w art. 5 ust.1 tej ustawy. Natomiast ani z powołanego przepisu, ani z innych przepisów ustawy zmieniającej, nie wynika, że w przypadku zmian właścicielskich przedsiębiorca traci jakiekolwiek inne zwolnienia, bądź zwolnienia w ogóle. Podkreślono, iż z uwagi na to, że ustawa zmieniająca regulowała jedynie zasady udzielania pomocy publicznej, które były niezgodne z normami wspólnotowymi, zastosowanie art. 5 ust. 6 tej ustawy mogło spowodować utratę tylko pomocy na zasadach preferencyjnych, a zatem nie było możliwe całkowite odebranie Spółce możliwości korzystania z pomocy publicznej. Wywiedziono, iż z uwagi na fakt posiadania ważnych zezwoleń strefowych Spółka ma prawo do zwolnień podatkowych na ogólnych zasadach i począwszy od 1 stycznia 2005 r. może korzystać ze zwolnienia podatkowego w ramach intensywności pomocy publicznej przewidzianej dla danego regionu (nowe zasady), a zatem do Spółki nadal ma zastosowanie zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 17 ust.1 pkt 34 ustawy o PDOP. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP Skarżąca podniosła, iż interpretacja spornych przepisów dokonana przez organ podatkowy jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności, gdyż jest ona niewspółmiernie surowa w stosunku do celów, jakim miało służyć wprowadzenie tych przepisów, oraz z zasadą praw nabytych i interesów w toku, bowiem prowadzi ona do wniosku, iż w przepisach szczególnych uprzywilejowujących "starych" inwestorów istnieje przepis bardziej restrykcyjny, niż w przepisach ogólnych. Ponadto wywiedziono, iż wykładnia art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji narusza także zasadę równości oraz szczególnej ochrony małych i średnich przedsiębiorstw, ponieważ w myśl przepisów strefowych duży inwestor może swobodnie zbywać udziały bez konsekwencji dla posiadanego zezwolenia strefowego, co stawia małych i średnich przedsiębiorców w gorszej sytuacji. Z kolei zarzut naruszenia art.217 Konstytucji RP uzasadniono tym, iż organ podatkowy dokonał wykładni contra legem, nakładając na Skarżącą obowiązek podatkowy, który nie wynika z ustawy. Zarzut naruszenia zaskarżonymi rozstrzygnięciami przepisów procesowych Skarżąca uzasadniła brakiem zadośćuczynienia zasadzie przekonywania oraz formalnym wymogom przewidzianym w przepisie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej zarówno w części dotyczącej stanu faktycznego jak i w zakresie dokonanej analizy prawnej, oraz odmową zmiany postanowienia organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) określanej dalej p.p.s.a, kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu organy podatkowe dopuściły się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej w oparciu o zezwolenie z dnia 3 października 2000 r. posiadając status średniego przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów wspólnotowych i jednocześnie - z uwagi na otrzymanie zezwolenia przed dniem 1 stycznia 2001 r. - status tzw. starego przedsiębiorcy. Bezsporna w przedmiotowej sprawie jest również okoliczność, iż po dniu 1 maja 2004 r. Spółka jako średni przedsiębiorca utrzymała możliwość korzystania z pomocy publicznej na dotychczasowych zasadach do końca 2010 roku, jednakże zbywając w czerwcu 2004 r. 100% swych udziałów Spółka w myśl art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej, utraciła prawo do zwolnień podatkowych na starych zasadach. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy na skutek dokonania zmian własnościowych, Spółka utraciła prawo do korzystania jedynie ze zwolnień podatkowych na starych, preferencyjnych zasadach, czy też utraciła prawo do pomocy publicznej w całości. Dla rozstrzygnięcia przedstawionej kwestii konieczne jest odwołanie się w pierwszej kolejności do zasad dotyczących korzystania przez podatników ze zwolnień podatkowych związanych z prowadzeniem działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej unormowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych i w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych oraz w ustawie zmieniającej. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia strefowego, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zasady i warunki prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej reguluje ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm.). Na gruncie powyższej ustawy można wyróżnić dwie grupy przedsiębiorców: "starych przedsiębiorców", którzy uzyskali zezwolenia przed 1 stycznia 2001 r., korzystający z pomocy publicznej na preferencyjnych zasadach w postaci nielimitowanych zwolnień podatkowych oraz przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po tej dacie i korzystają z pomocy publicznej limitowanej, uzależnionej od poniesionych wydatków inwestycyjnych. Powyższa regulacja została zmodyfikowana przez ustawę z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 117, poz. 1228 ze zm., zgodnie, z którą przedsiębiorcy, którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed dniem jej wejścia w życie (1 styczna 2001 r.) zachowali przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o SSE, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Przepis ten gwarantował prawo korzystania do zwolnień podatkowych w zakresie obowiązującym do końca 2000 roku. Następnie, w dniu wejścia Polski do Unii Europejskiej (dalej: UE) weszła w życie ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (cytowana jako "ustawa zmieniająca"), która uchyliła art. 5 ustawy nowelizującej z 16 listopada 2000 r., powodując, iż przedsiębiorcy korzystający z zezwolenia od 1 stycznia 2001 r., stracili prawo do pełnego zwolnienia z podatku dochodowego na dotychczasowych zasadach. Wyjątkowo potraktowano tylko tych spośród starych przedsiębiorców, którzy w dniu akcesji Polski do UE posiadali status średniego bądź małego przedsiębiorcy. Średni inwestorzy zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej zachowali prawo do korzystania z pomocy publicznej na starych, preferencyjnych zasadach do końca 2010 roku. (Od 1 maja 2004 r. obowiązuje nowa regulacja dotycząca prawa do zwolnień podatników, którzy uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w strefie przed dniem 1 stycznia 2001 r., w której zakres zwolnienia zależy od statusu przedsiębiorcy). Możliwość korzystania przez starych, średnich przedsiębiorców z dotychczasowych, korzystniejszych zasad pomocy publicznej została obwarowana przez ustawę zmieniającą pewnymi warunkami. Na mocy, bowiem art. 5 ust. 6 tej ustawy "przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych, o których mowa w ust. 1", (który stanowi o preferencyjnych warunkach udzielania pomocy publicznej małym i średnim przedsiębiorcom) począwszy od roku obrotowego następującego po roku, w którym nastąpiło jedno z opisanych w przepisie zdarzeń m.in. zostało zbytych 100 % udziałów średniego przedsiębiorcy. W świetle powołanego powyżej przepisu art.17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP podatnik korzysta ze zwolnienia dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art.16 ust. 1 ustawy o SSE. Ust. 5 tego przepisu reguluje kwestię utraty prawa do zwolnienia podatkowego, stanowiąc, iż następuje ono w razie cofnięcia zezwolenia strefowego. Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o SSE, zezwolenie może być cofnięte, jeżeli przedsiębiorca: zaprzestał prowadzenia działalności, na która posiadał zezwolenie, rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu lub nie usunął uchybień stwierdzonych w toku kontroli w wyznaczonym terminie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż sprzedaż udziałów w Spółce, spowodowała konsekwencje, o których mowa w art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy zmieniającej, zgodnie, z którym w związku ze zbyciem udziałów, począwszy od roku następującego po roku, w którym miało miejsce zbycie tj. od 1 stycznia 2005 r. Spółka utraciła prawo do zwolnień podatkowych określonych w art. 5 ust. 1. Zdaniem Sądu, Skarżąca ma rację twierdząc, iż z brzmienia tego przepisu wynika wyraźnie, że przedsiębiorca traci prawo do zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 5 ust.1 i tylko do tych zwolnień. Z art. 5 ust. 6 nie wynika, bowiem, iż przedsiębiorca ten traci jakiekolwiek inne zwolnienia, bądź zwolnienia w ogóle. Sąd orzekający podziela stanowisko przedstawione przez Skarżącą w uzasadnieniu skargi, iż w świetle wykładni językowej powołany przepis art. 5 ust. 6 nie pozostawia wątpliwości, iż chodzi w nim o utratę prawa do zwolnień określonych w ust. 1, a więc zwolnień na starych, preferencyjnych zasadach, w postaci pomocy nielimitowanej wysokością poniesionych wydatków inwestycyjnych. W ocenie Sądu interpretacja przedmiotowego przepisu dokonana przez organy podatkowe, że Spółka całkowicie traci prawo do zwolnienia podatkowego jest nieuprawniona, nie ma oparcia nie tylko w omawianym przepisie, ale i w całej ustawie zmieniającej, ustawie o SSE i ustawie o PDOP. Przepis art. 5 ust. 6 ustawy zmieniającej nie daje żadnej podstawy do twierdzenia, że sankcją za zbycie udziałów jest całkowita utrata prawa do zwolnień podatkowych. Jak już wspomniano, przepis ten stanowi o utarcie prawa do zwolnień podatkowych określonych w art.5 ust.1, a nie o utracie zezwolenia strefowego. Przepisy strefowe przewidują tylko jedną sytuację, w której inwestor traci całkowicie prawo do zwolnienia z podatku dochodowego. Jest to zgodnie z art.17 ust.5 ustawy o PDOP cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych w cytowanych wyżej przepisach określa kiedy może nastąpić cofnięcie zezwolenia. Skarżącej nie dotyczą okoliczności wskazane w tych przepisach, ma ona ważne zezwolenie strefowe i w ocenie Sądu ma prawo do korzystania z zezwoleń podatkowych limitowanych, gdyż utraciła jedynie prawo do korzystania z pomocy na zasadach preferencyjnych. Tym samym w ocenie Sądu, organy podatkowe naruszyły reguły wykładni językowej, gdyż zastosowana przez nie interpretacja spornych przepisów daje wynik szerszy (rozszerzający) niż ich znaczenie literalne. Przepis art.5 ust. 6 ustawy zmieniającej jest wyjątkiem, który należy interpretować ściśle, tym bardziej, że zawiera on sankcję, z zatem nie można z niego wywodzić skutku, o którym ten przepis nie mówi. Przystąpienie do UE spowodowało konieczność dostosowania reżimu specjalnych stref ekonomicznych do prawa WE. Zmiany określone przez Załącznik XII do Traktatu Akcesyjnego zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego ustawą zmieniającą. W pkt 5 Załącznika XII Polska uzyskała prawo do utrzymania dotychczasowych zwolnień podatkowych dla małych i średnich przedsiębiorców. Utrata prawa do zwolnienia następowałaby tylko w sytuacji w której w wyniku fuzji nabycia lub innych podobnych przekształceń beneficjent pomocy utracił taki status. Dokument ten zawiera jedynie przesłanki utraty prawa do pomocy publicznej udzielanej na preferencyjnych zasadach obejmujących starych; średnich i małych przedsiębiorców, a więc na zasadach co do zasady niezgodnych z prawem unijnym. Załącznik XII nie stanowi w ogóle o prawie do korzystania z pomocy publicznej. Nie taki jest bowiem jego zakres przedmiotowy. W ocenie Sądu jeżeli Załącznik XII do Traktatu Akcesyjnego mówi o pozbawieniu prawa do zwolnień to dotyczy to tej kwoty, która przekracza maksymalny dopuszczalny pułap pomocy publicznej, nie zaś pozbawienia prawa do zwolnień w całości nawet w tym zakresie w jakim dopuszczalne jest w świetle prawa wspólnotowego korzystnie z nich. Trudno byłoby zakładać aby jego celem było nałożenie na polskich przedsiębiorców surowszych restrykcji niż te, które mają zastosowanie do przedsiębiorców działających w "starych" państwach UE. Z tego względu, w ocenie Sądu, dokument ten, zawiera jedynie przesłanki utraty prawa do pomocy publicznej udzielanej na preferencyjnych zasadach, które przekraczają dopuszczalny poziom pomocy publicznej określonej przez prawo wspólnotowe tj. pomocy limitowanej od 2001 r., nie zaś pozbawienia prawa do zwolnień w całości. Należy też podkreślić, że art. 6 ustawy zmieniającej stanowi, że przedsiębiorca który uzyskał zezwolenie przed 1 stycznia 2001r. może wystąpić z wnioskiem o zmianę warunków udzielenia zwolnień podatkowych na określone w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Skoro ustawodawca przewiedział możliwość korzystania przez starych, średnich przedsiębiorców z nowych zasad udzielania pomocy publicznej to w ocenie Sądu niedopuszczalne jest twierdzenie, że taki przedsiębiorca jest uprawniony albo do korzystania ze zwolnień podatkowych na preferencyjnych zasadach albo w ogóle jest pozbawiony prawa do pomocy publicznej. Reasumując w ocenie Sądu taka interpretacja omawianych przepisów narusza prawo materialne przez błędną ich wykładnię jak i narusza zasadę z art. 2 Konstytucji RP. Mając na względzie wszystkie powołane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Zakres w jakim uchylona decyzja i postanowienie nie mogą być wykonane określono w oparciu o art.152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 p.p.s.a.