I OSK 702/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Jolanta Sikorska ( spr.) NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 560/07 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w R. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy S. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie sygn. akt II SA/Rz 560/07 ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ropczycach na uchwałę Rady Miejskiej w Sędziszowie Małopolskim z dnia 29 marca 2005r. nr XXI/200/05 w przedmiocie uchwalenia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy Sędziszów Małopolski wyrokiem z dnia 25 października 2007r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podał, że wyżej opisaną uchwałą Rada Miejska w Sędziszowie Małopolskim uchwaliła regulamin udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy Sędziszów Małopolski. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Rejonowy w Ropczycach, podnosząc w niej zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 90f ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. Nr 256 z 2004r., poz. 2572 ze zm.) polegające na przyjęciu w § 7 uchwały reguły, że wniosek o przyznanie stypendium szkolnego winien zawierać opinię dyrektora szkoły dotyczącą pożądanej formy pomocy materialnej i zasadności jej udzielenia, podczas gdy opinia dyrektora, o której stanowi art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty jest stanowiskiem innego organu w rozumieniu art. 106 k.p.a. i powinna być wyrażona w formie postanowienia na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., a o jej wydanie powinien wystąpić po wszczęciu postępowania wójt, czego potwierdzeniem jest treść art. 90n ust. 4 ustawy o systemie oświaty, który nie wylicza opinii dyrektora jako obligatoryjnego elementu wniosku o przyznanie pomocy. Nadto Prokurator wskazał na naruszenie przez zaskarżoną uchwałę art. 90m ust. 1 ustawy o systemie oświaty przez określenie w § 8 ust. 1 i § 13 ust. 1 organu właściwego do wydania decyzji w sprawie przyznania stypendium i wskazania dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli Gminy Sędziszów Małopolski jako właściwego do załatwienia tych spraw, bez wcześniejszego opublikowania uchwały upoważniającej ten podmiot do działania w zastępstwie wójta, pomimo że upoważnienie takie jest przepisem prawa miejscowego i powinno podlegać publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Wskazując powyższe Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Jak wskazał dalej Sąd I instancji, w odpowiedzi na skargę Gmina Sędziszów Małopolski wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wskazując na podstawę odrzucenia podniosła, że w skardze został oznaczony podmiot nieistniejący jako ten, którego uchwała została zakwestionowana. Konkretyzując ten zarzut skarżąca Gmina podniosła, że Rada Miejska Sędziszowa Małopolskiego jest organem Gminy Sędziszów Małopolski i tylko Gmina może być stroną postępowania, nie zaś jej organ. Odnosząc się do zarzutów skargi podała, że upoważnienie dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli Gminy Sędziszów Małopolski nie jest przepisem prawa miejscowego, zatem nie było obowiązku publikowania uchwały Rady zawierającej takie upoważnienie w dzienniku urzędowym województwa. Upoważnienie jest aktem indywidualnym, przez co nie spełnia wymogów stawianych przepisom prawa miejscowego. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi podniosła, że § 8 ust. 1 i § 13 ust. 1 zaskarżonej uchwały nie naruszają prawa i w tym zakresie skarga powinna być oddalona. Przepisy te mają bowiem tylko charakter informacyjny, gdyż wskazują kto i na jakiej podstawie prowadzi postępowanie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu naruszenia przez § 7 ust. 2 uchwały przepisów prawa, zwłaszcza art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Opinia dyrektora szkoły, na którą wskazuje przepis, zdaniem tego Sądu nie jest opinią wyrażoną w trybie art. 106 k.p.a. Dyrektor szkoły nie jest organem współdziałającym na tej podstawie prawnej. Wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że wymagane treścią § 7 uchwały współdziałanie dyrektora szkoły w postaci złożenia stosownej opinii jest elementem postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie udzielenia pomocy. Jego istota sprowadza się do potwierdzenia niektórych danych zawartych w wniosku o udzielenie pomocy socjalnej dla ucznia. Sąd ten wskazał, że jego pogląd w tym zakresie wypływa z treści art. 90 n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, w którym to przepisie wskazano kilka podmiotów, które mogą być uprawnione do wyrażenia opinii w postępowaniu o przyznanie pomocy materialnej dla ucznia. Pośród tych podmiotów dyrektor szkoły mógłby być traktowany jako organ w rozumieniu art. 106 k.p.a., jeżeli przepisy wyraźnie wskazywałyby na konieczność współdziałania takiego organu w całym postępowaniu. Zdaniem Sądu I instancji takiego nakazu ustawa nie zawiera, a zaskarżona uchwała nie wychodzi poza dyspozycję art. 90 n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Mając powyższe na uwadze Sąd ten na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w Ropczycach, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi. Powołując się na przepis art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. podniósł w niej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. 2004, nr 256, poz. 2572 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że dyrektor szkoły, jako podmiot opiniodawczy w toku postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pomocy, nie jest organem, o którym mowa w art. 106 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że dyrektor szkoły jest organem, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty stanowi podstawę do zwrócenia się przez organ właściwy w zakresie podjęcia decyzji o udzieleniu pomocy w trybie art. 106 § 1 k.p.a. do właściwego dyrektora szkoły o wydanie opinii. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca nie podzieliła wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądu Sądu I instancji, że dyrektor szkoły nie jest organem współdziałającym na podstawie art. 106 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie udzielenia uczniowi pomocy materialnej o charakterze socjalnym, a jego opinia jest jedynie elementem postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie udzielenia takiej pomocy, co w ocenie tego Sądu uzasadnia treść art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Zdaniem skarżącej, taka wykładnia wskazanego przepisu prawa nie może być podzielona. Art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty wyraźnie bowiem stanowi, że świadczenia pomocy materialnej o charakterze socjalnym przyznawane są po zasięgnięciu opinii odpowiednio dyrektora szkoły, kolegium nauczycielskiego, nauczycielskiego kolegium języków obcych, kolegium pracowników służb społecznych lub ośrodka, o którym mowa w art. 90b ust. 3 pkt 2 ustawy. Z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika zatem, że przyznanie świadczenia musi być poprzedzone uzyskaniem stosownej opinii, przy czym przepis ten wskazuje taksatywnie podmioty, które mogą takiej opinii udzielić. Brak opinii uniemożliwia podjęcie decyzji. Wydanie decyzji może zatem nastąpić wyłącznie po uzyskaniu opinii. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepis ten posługuje się sformułowaniem "...odpowiednio dyrektora szkoły, kolegium nauczycielskiego, nauczycielskiego kolegium języków obcych, kolegium pracowników służb społecznych lub ośrodka, o którym mowa w art. 90b ust. 3 pkt 2 ustawy". Nie powinno budzić wątpliwości, że w ten sposób ustawodawca wyraził zasadę, że opinię władny jest wystawić jedynie ten podmiot, w strukturze którego odbywa się kształcenie osoby, która stara się o pomoc materialną. Za taką interpretacją przemawia przede wszystkim określenie "odpowiednio", które odwołuje się do zakresu działania danego podmiotu. Odmienna interpretacja pozbawiona byłaby sensu - skoro ustawa o systemie oświaty przewiduje kształcenie w ramach różnych struktur (m.in. szkoła, kolegium nauczycielskie), to zrozumiałym jest, że opinię o osobie uczącej się wydać może jedynie ten podmiot, w ramach którego prowadzone jest kształcenie (nauka). Stąd też nieuprawnione jest twierdzenie Sądu I instancji, że art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty wymienia wiele podmiotów, dlatego też dyrektor szkoły nie może być traktowany, jako organ w rozumieniu art. 106 k.p.a. Wskazany przepis ustawy o systemie oświaty niewątpliwie wymienia wiele podmiotów, ale czyni to nie po to, aby każdy z tych organów mógł wydać opinię w każdym przypadku, lecz po to, aby przesądzić jaki organ właściwy jest do wyrażenia opinii w odniesieniu do konkretnej osoby. Stąd też ilość podmiotów wskazanych w tym przepisie w żadnej mierze nie rzutuje na ocenę, czy dyrektor szkoły jest, czy nie jest organem współdziałającym w rozumieniu art. 106 k.p.a. Dyrektor szkoły jest takim organem, gdy wniosek o pomoc materialną o charakterze socjalnym dotyczy ucznia jego szkoły. Jest bowiem jedynym podmiotem władnym z mocy ustawy wystawić opinię, o której mowa w art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty w odniesieniu do ucznia swej szkoły, a bez tej opinii sprawa nie może być rozstrzygnięta. Żaden inny podmiot w odniesieniu do ucznia danej szkoły takiej możliwości nie posiada. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości wystawienia opinii w rozumieniu art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty odnośnie do danego ucznia (słuchacza) przez więcej niż jeden podmiot. Przepis art. 106 k.p.a. odwołuje się do przepisu prawa materialnego, wymagającego wydania opinii przed podjęciem decyzji w przedmiocie świadczenia. Skoro art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty stanowi, że decyzja jest wydawana po zasięgnięciu opinii, nie powinno ulegać wątpliwości, że art. 106 k.p.a. musi mieć w tym przypadku zastosowanie. To przepis prawa materialnego rozstrzyga, czy w danej sprawie wystąpić musi współdziałanie między odpowiednimi organami, wymagając np. wydania przez organ współdziałający opinii (wyrok NSA z 5 lipca 2001r., IV SA 323/99, LEX nr 79343). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 1998r., II SA 356/98, LEX nr 41654, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (w tym w postaci wydania opinii), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zwrócenie się do organu "opiniującego" należy do obowiązku organu właściwego do wydania decyzji (art. 106 § 2 k.p.a.). Nie można tym obowiązkiem obciążyć strony postępowania administracyjnego. Istota współdziałania w formie opinii sprowadza się do obowiązku współdziałania przed podjęciem działania w celu umożliwienia przedstawienia przez organ lub inną jednostkę opinii w sprawie. Niezasięgnięcie opinii jest istotnym naruszeniem prawa. W konsekwencji wobec wyraźnej treści wskazanego przepisu ustawy o systemie oświaty, który wymaga wydania opinii przed podjęciem decyzji o przyznaniu pomocy materialnej o charakterze socjalnym, należy przyjąć, że organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie pomocy materialnej o charakterze socjalnym musi o taką opinię wystąpić po wszczęciu stosownego postępowania. Wyraźnie bowiem art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty uzależnia wydanie decyzji od wyrażenia opinii przez dyrektora szkoły (w przypadku, gdy wniosek o pomoc materialną dotyczy ucznia kierowanej przez niego szkoły), przy czym nie wymaga on, aby była to opinia pozytywna. Ustawa wymaga uzyskania przed podjęciem przedmiotowej decyzji opinii, nie zaś określonego jej charakteru. Organ właściwy do wydania przedmiotowej decyzji nie może "przerzucić" obowiązku uzyskania opinii na zainteresowanego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa podlegała rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Prokurator Rejonowy w Ropczycach oparł skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty polegającą na przyjęciu, że dyrektor szkoły, jako podmiot opiniodawczy w toku postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pomocy, nie jest organem, o którym mowa w art. 106 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu- zdaniem autora skargi kasacyjnej - prowadzi do wniosku, że dyrektor szkoły jest organem, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty stanowi podstawę do zwrócenia się przez organ właściwy w zakresie podjęcia decyzji o udzieleniu pomocy w trybie art. 106 § 1 k.p.a. do właściwego dyrektora szkoły o wydanie opinii. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne. Przepis art. 106 k.p.a. jest procesową regulacją materialnoprawnej instytucji współdziałania organów administracji. Ma ono miejsce wówczas, gdy przepis szczególny nakazuje rozstrzygnięcie sprawy po uprzednim uzyskaniu stanowiska (założeń, opinii, zgody, wskazówek, itp.) innego organu niż organ rozstrzygający sprawę. Dochodzi do niego wtedy, gdy pewien problem - z przyczyn o charakterze prawnym - nie może być rozwiązany przez jeden podmiot administracji. Rozwiązanie tego problemu nie mieści się w pełni w zakresie działania jednego podmiotu, lecz należy do zakresu działania dwóch lub kilku podmiotów, traktowanych łącznie. Współdziałanie zatem występuje wówczas, gdy w jednej sprawie następuje przecinanie się zakresów działania dwóch lub kilku podmiotów. W takim przypadku zasięgnięcie stanowiska innego organu stanowi istotną część postępowania wyjaśniającego, której pominięcie (o ile nie zostanie konwalidowane w toku postępowania odwoławczego) stanowi przyczynę wznowienia postępowania - por. np. wyrok NSA z 29.12.1986r. sygn. II SA 1035/86, ONSA 1986, z. 2, poz. 72. Nie ulega wątpliwości, że art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty jest przepisem, który wprowadza obowiązek współpracy organów administracji w sprawach świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym. Skoro tak, to w toku rozpoznawania wniosków o przyznanie takiej pomocy obowiązuje tryb określony w art. 106 k.p.a. Zgodnie z tym uregulowaniem o zajęcie stanowiska (w tym wypadku o wydanie opinii) występuje organ załatwiający sprawę. Przy tym, występując o zajęcie stanowiska, jest on zobowiązany zawiadomić o tym stronę. Wyrażenie stanowiska powinno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 tygodni, chyba że przepis szczególny przewiduje inny termin. Organ zajmujący stanowisko może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jeżeli uzna to za stosowne. W takim wypadku obowiązany jest zawiadomić strony i umożliwić im aktywny udział w tym postępowaniu. Dodać należy, że stanowisko to nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego - por. wyrok NSA z 20.11.1997r. sygn. V SA 2699/96, ONSA 1998 z. 4, poz. 123. Mówiąc innymi słowy, organ współdziałający nie może w zajętym stanowisku wyjść poza granice swej właściwości. Wreszcie, zajęcie stanowiska następuje w formie postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego Prokuratora, że omówiony powyżej tryb postępowania administracyjnego w sprawach świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym jest obligatoryjny. Przy tym, jako tryb wprowadzony w drodze ustawy, nie może być on modyfikowany przepisami prawa niższego rzędu. Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że § 7 ust. 2 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Sędziszowie Małopolskim z dnia 20 marca 2005r. nr XXI/200/05 jest dotknięty istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Z tych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego w niej przepisu prawa materialnego uznać należy za zasadny. Zasadność poniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego powodowała jednak konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie z uwagi na to, że Prokurator Rejonowy zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi, a stan faktyczny sprawy nie został przez Sąd I instancji w sposób jednoznaczny ustalony. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Prokurator Rejonowy w Ropczycach zakwestionował bowiem § 7 ust. 2 zaskarżonej uchwały jako istotnie naruszający art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty oraz § 8 ust. 1 i § 13 ust. 1 zaskarżonej uchwały jako istotnie naruszające art. 90m ust. 1 owej ustawy i domagał się w skardze stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych przepisów uchwały. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalił wprawdzie powyższy zakres zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Sędziszowie z dnia 29 marca 2005r. Nr XXI/200/2005, lecz swoim rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku objął jedynie zarzut dotyczący naruszenia przez przepis § 7 ust. 2 zaskarżonej uchwały przepisu art. 90n ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Powyższe uchybienie procesowe stanowiące naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dawało podstawę do przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że stan faktyczny sprawy nie został przez Sąd I instancji ustalony w sposób jednoznaczny, co czyniło niemożliwym wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia na podstawie art. 188 p.p.s.a., lecz powodowało konieczność uchylenia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Zważyć należy, że przepis art. 188 p.p.s.a. daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi w sytuacji, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Taka jednak sytuacja w okolicznościach faktycznych sprawy nie wystąpiła. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, mając na względzie to, co powiedziano wyżej odnośnie meritum sprawy, obejmie swoim orzeczeniem całość wniesionej do tego Sądu skargi. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.