IV SA/Wa 1641/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2007 r. sprawy ze skargi R. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie opłaty za usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. o zezwoleniu R. na wycięcie 145 sztuk drzew z terenu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oraz o ustaleniu opłaty za usunięcie tych drzew w kwocie 464.633,80 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż sprawa zezwolenia skarżącej na wycięcie drzew była już uprzednio przedmiotem wydanych decyzji administracyjnych, m.in. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r., która została jednak uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 3541/03, który wskazał przede wszystkim na brak zwolnienia od uiszczenia opłaty za wycięcie drzew tzw. "samosiejek", tj. drzew wyrosłych bez udziału człowieka. Sąd zobowiązał zatem organ orzekający do wyjaśnienia tej okoliczności, które spośród drzew są tzw. samosiejkami. Sąd wskazał również na konieczność ustalenia, wobec drzew, które zasadzone zostały przez człowieka, na jakie cele przeznaczona była nieruchomość w planie miejscowym w chwili zasadzenia drzew, co ma bezpośredni wpływ na dopuszczalność ustalenia opłaty za ich wycięcie, na podstawie art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 , ze zm.). W konsekwencji powołanego wyroku Sądu z dnia 16 lipca 2004 r., sprawa zezwolenia na wycięcie drzew była przedmiotem ponownych postępowań prowadzonych przez organy obu instancji, i kilkukrotnie wydawanych przez nich decyzji. Sprawa zezwolenia na wycięcie drzew została w końcu rozstrzygnięta decyzją Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r., który powtórzył swoje ustalenia zawarte w poprzedniej swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. o prawnej niemożliwości zwolnienia z opłat za wycięcie drzew tzw. "samosiejek". Natomiast fakt, że drzewa te są samosiejkami, wynika z protokołu oględzin drzew i inwentaryzacji zieleni wg stanu na dzień 12 grudnia 2002 r. wykonanej przez W. W. - biegłego z listy wojewody ds. ochrony przyrody. W szczególności biegły stwierdził, iż działka objęta opracowaniem posiada powierzchnię ok. 2,5 ha oraz, że występujące na niej drzewa były nierównomiernie rozmieszczone na całym terenie, rosły niekiedy w bardzo bliskich odległościach od siebie, chaotycznie, bez żadnego planu i znajdowały się miejsca mniej lub więcej zadrzewione lub całkowicie pozbawione zadrzewień. Opis zawiera stwierdzenie, jak również wynika to z opisów drzew w wykazie inwentaryzacyjnym, iż występowało tu niewiele starszych egzemplarzy drzew, że były to młode samosiewy, najczęściej dębów, w mniejszej ilości brzóz, jak również drzewa owocowe. Brak jest jakichkolwiek zapisów, iż były tu wcześniej dokonywane nasadzenia, nie ma takich zapisów także w protokole oględzin oraz w wydanym zezwoleniu na usunięcie drzew. Poza tym, nie wskazuje również na to rozmieszczenie drzew udokumentowane na mapie. Ponadto, drzewa które rosną w okolicy osiedla są samosiewami i w tym rejonie nie prowadzono planowanych nasadzeń drzew. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji. Wskazało przy tym, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r., Nr 99, poz. 1079 ze zm.), a nie przepisy nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880, ze zm.), gdyż po wyroku WSA z dnia 16 lipca 2004 r., sprawa, jakkolwiek wcześniej rozstrzygnięta już ostateczną decyzją Kolegium, wróciła - po uchyleniu tej decyzji Kolegium - do stadium sprzed ostatecznego rozstrzygnięcia. Zatem zarzuty odwołania oparte na przepisach nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., należało, jako niezasadne, oddalić. Organ odwoławczy stwierdził również, że średnice poszczególnych drzew, których dotyczy zezwolenie na ich wycięcie, podane w aktach sprawy (np. Inwentaryzacja zieleni na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W.), w tym w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji (Specyfikacja do decyzji nr [...] ) wskazują na to, że wiek przedmiotowych drzew przekracza 5 lat, zatem zarzuty odwołania wskazujące na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, należało również oddalić jako niezasadne. Podkreślono przy tym, że zobowiązanie skarżącej do przesadzenia drzew lub zastąpienia ich innymi drzewami – w trybie art. 47e ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody – w inne miejsce, i tak nie zwalniało z obowiązku uiszczenia opłaty w tym względzie na podstawie art. 47f powołanej ustawy z dnia 16 października 1991 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. R. zarzuciła naruszenie art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r., skoro przed datą wejścia w życie nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na wycięcie drzew było zakończone ostateczną decyzją SKO w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r.; naruszenie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. poprzez bezpodstawne nałożenie opłaty za usuniecie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w planie miejscowym na cele budowlane; ewentualne naruszenie art. 83 ust. 3 oraz art. 84 ust. 4-5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. poprzez brak rozważenia możliwości posadzenia innych drzew w miejsce objętych zezwoleniem na ich wycięcie i odroczenia z tego powodu opłaty za ich usuniecie; naruszenie art. 107 §3 kpa poprzez niewskazanie jakie było przeznaczenie nieruchomości w czasie posadzenia lub wyrośnięcia drzew; naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez brak jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotowe drzewa zostały posadzone czy tez samoistnie wyrosły. W uzasadnieniu skargi wskazano na argumentację mającą przemawiać za uwzględnieniem skargi. W szczególności stwierdzono, że w dacie ponownego orzekania przez organ pierwszej instancji kwestię udzielania zezwoleń na wycięcie drzew i krzewów, a także opłat za ich usunięcie regulowała ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 158 cytowanej ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną. Zgodnie z definicją zawartą w art. 16 §1 kpa, decyzją ostateczną jest decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzjami ostatecznymi są między innymi decyzje wydane w drugiej instancji. Mając więc na uwadze, że w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ drugiej instancji w dniu [...] sierpnia 2003 r. (tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody) wydało już w tej sprawie decyzję ostateczną nr [...], od której stronom nie służyło odwołanie w administracyjnym toku instancji, to organ administracyjny ponownie rozpoznający sprawę powinien był zastosować przepisy obowiązującej w dacie orzekania ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie przewidują pobierania opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub które wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane. Dlatego też organ administracji powinien był przede wszystkim dokonać ustaleń, co do przeznaczenia nieruchomości w czasie posadzenia lub wyrośnięcia drzew i zebrać w tym zakresie materiał dowodowy. Organy orzekające pominęły jednak tę istotną dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię daty i podstawy przeznaczenia terenu w planach zagospodarowania przestrzennego w okresie posadzenia lub wyrośnięcia drzew. Tymczasem, przedmiotowa nieruchomość, co najmniej od 1982r., była przeznaczona w planach zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane o funkcji mieszkalno-usługowej, co było podstawą wydania przez Burmistrza Gminy W. decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. ustalającej dla R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z powierzchnią handlową w części parteru i z garażem podziemnym przy ul. [...] na dz. nr [...]. Wbrew wskazaniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z dnia 16 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 3541/03, organ pierwszej instancji ograniczył postępowanie wyjaśniające do "posiadanej dokumentacji zgromadzonej w toku rozprawy w 2002 r. oraz aktualnej wizji terenowej i oceny drzew, które zostały przeznaczone do adaptacji i rosną obecnie na obszarze zrealizowanego osiedla i w jego okolicy." W rzeczywistości zaś organ ponownie rozpoznający sprawę ograniczył swój wywód do stwierdzenia, że skoro orzekając w 2002 r. nie miał wątpliwości, iż opłaty należy naliczyć, to sporne drzewa bez wątpienia były "samosiejkami", co w konsekwencji - zdaniem organu - wyczerpuje potrzebę prowadzenia dalszych ustaleń. Z tym jednoznacznym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić biorąc pod uwagę chociażby fakt, że - jak wynika z uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., powtórzonego także w zaskarżonej decyzji organu I instancji - "na części terenu znajdowały się ogródki działkowe", których użytkownicy mogli przecież dokonywać nasadzeń drzew także innych niż owocowe. Uzasadniałoby to nierównomierne rozmieszczenie drzew na całej powierzchni nieruchomości, w szczególności bliskie odległości pomiędzy poszczególnymi drzewami, na które organ się powołuje, a które mogły być posadzone w ogródkach działkowych o niewielkiej powierzchni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, przytaczając motywy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić. Sprawa zezwolenia na wycięcie drzew i poniesienia z tego tytułu stosownej opłaty przez skarżącą była przedmiotem kilkukrotnego już orzekania przez organy obu instancji, jak również przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartej w wyroku z dnia 16 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 3541/03 oraz oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 192/05 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku z dnia 16 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zastosowany w sprawie przepis art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody nie uprawnia do zwolnienia z poniesienia stosownej opłaty za wycięcie drzew wyrosłych w sposób samoistny czyli tzw. "samosiejek". Organy orzekające zobowiązane są przy tym ustalić przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym w chwili posadzenia drzew i krzewów, dla oceny dopuszczalności zwolnienia z opłaty za ich wycięcie, gdy stwierdzą, iż określone drzewa i krzewy zostały posadzone. Przedstawioną ocenę prawną podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 192/05. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną jest wyłączone tylko w przypadku zmiany stanu prawnego, na tle którego została ona sformułowana oraz w przypadku ustalenia przez organy orzekające nowych okoliczności faktycznych w sprawie, nieznanych uprzednio sądowi administracyjnemu przy wydawaniu orzeczenia, a mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W pierwszej zatem kolejności należy rozważyć, podniesiony także w skardze, zarzut, czy organy orzekające w sprawie zastosowały właściwą ustawę o ochronie przyrody, ponieważ w chwili wszczęcia postępowania o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew (pismem skarżącej z dnia 31 października 2002 r.) obowiązywała ustawa o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 , ze zm.), natomiast w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, tj. w dniu [...] czerwca 2007 r. obowiązywała (i nadal obowiązuje) ustawa o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 92, poz. 880, ze zm.). Jest to istotne dla ustalenia dalszego związania oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartą w omawianym wyżej wyroku z dnia 16 lipca 2004 r., skoro ocena ta sformułowana została wobec decyzji wydanej w czasie obowiązywania jeszcze ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W cytowanym przepisie ustawodawca rozstrzygnął o stosowaniu wobec spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody dotychczasowych przepisów, obowiązujących w tym względzie, tj. przed wejściem w życie powołanej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., jeżeli dana sprawa nie została zakończona ostateczną decyzją. Z omawianego przepisu nie wynika jednoznacznie, aby dotyczył on tylko tych spraw, w których nie zostały wydane ostateczne decyzje przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. tj. przed dniem 1 maja 2004 r. (art. 162 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.), zwłaszcza gdy ostateczność decyzji w sprawie należy rozważać, jak w niniejszej sprawie, w kontekście skutków prawnych uchylenia takiej decyzji wyrokiem sądu administracyjnego z przekazaniem sprawy organowi administracji do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 3541/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił bowiem ówczesną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydaną w przedmiotowej sprawie, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego i dokonania jego oceny prawnej. W wyniku takiego rozstrzygnięcia Sądu, sprawa o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew, wszczęta wnioskiem skarżącej z dnia 31 października 2002 r., złożonym w czasie obowiązywania ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r., przekazana została do ponownego rozpatrzenia, skutkiem czego nie stała się sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją. Skoro zaś postępowanie w celu jej rozstrzygnięcia zostało wszczęte w czasie obowiązywania ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r., która poprzedzała ustawę o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r., to w świetle omawianego art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., do ponownego rozpatrzenia tej sprawy przez organy administracji, jako nadal nierozstrzygniętej ostateczną decyzją, należało zastosować przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. Trafnie więc organy orzekające w sprawie zastosowały przy jej ponownym rozpatrywaniu przepisy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. Zarzuty skarżącej o naruszeniu art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. i w konsekwencji pozostałych jej przepisów dotyczących opłat za wycięcie drzew, nie mogły być zatem uwzględnione. Skutkiem zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. jest natomiast dalsze związanie organów orzekających oceną prawną Sądu zawartą w wyroku z dnia 16 lipca 2004 r., którą jest związany także Sąd obecnie orzekający. W tym kontekście, organy orzekające nie w pełni zastosowały się do wskazanej oceny prawnej, ponieważ nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, czy wszystkie spośród drzew objętych zezwoleniem na ich wycięcie wyrosły w sposób samoistny, jako tzw. "samosiejki", przy uwzględnieniu okoliczności, że przynajmniej część obszaru objętego przedmiotowym postępowaniem o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew, była w przeszłości zajęta pod ogródki działkowe, która to okoliczność znana jest organom orzekającym przynajmniej już od wydania pierwszej w sprawie decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., w której stwierdzono m.in., że na działce rośnie ponad 200 sztuk drzew, głównie dębów i brzóz oraz kilkanaście drzew owocowych, gdyż na części terenu dawniej znajdowały się ogródki działkowe. Zestawiając to ustalenie z treścią opracowania pn.: "Inwentaryzacja zieleni na terenie nieruchomości przy ul. [...] z W." wg stanu na dzień 12 października 2002 r., wykonanego przez W. W. - biegłego z listy wojewody d/s ochrony przyrody, w której stwierdzono m.in., że na działce występuje dużo samosiewów dębu i niewiele brzozy, obowiązkiem organów orzekających było ustalenie, czy wszystkie drzewa stanowiły samosiewy, czy też tylko niektóre z nich. Opłata za wycięcie drzew ustalona bowiem została w przedmiotowej sprawie, stosownie do regulacji zawartych w ustawie o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r., od każdej sztuki drzewa, na którego wycięcie udzielono zezwolenia. Nie bez znaczenia jest zatem to, ile spośród tych drzew było samosiewami, wobec których nie stosuje się zwolnienia z poniesienia omawianej opłaty (na co wskazał już Sąd w wyroku z dnia 16 lipca 2004 r.), a ile spośród tych drzew zostało zasadzonych przez człowieka, aby względem nich ustalić przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym w czasie ich zasadzenia, co miałoby z kolei wpływ na zwolnienie z uiszczenia wobec tych drzew opłaty za ich wycięcie na podstawie udzielonego zezwolenia. Dla oceny znaczenia w niniejszej sprawie okoliczności zajęcia w przeszłości przedmiotowej nieruchomości pod ogródki działkowe i w konsekwencji jej wpływu na ustalenie, które spośród drzew wyrosły samoistnie, a które mogły być zasadzone przez człowieka może mieć także wpływ stwierdzona dotychczas przez organy orzekające okoliczność o nierównomiernym rozmieszczeniu drzew na całym terenie, niekiedy w bardzo bliskich odległościach od siebie, chaotycznie, bez żadnego planu. Nie przesądzając wagi znaczenia tych okoliczności, organy orzekające powinny jednak poddać je łącznej ocenie w ramach art. 80 kpa, aby po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, z zastosowaniem wszelkich środków dowodowych, przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, jakie okażą się niezbędne, dokonać należycie uzasadnionej oceny dopuszczalności ustalenia wobec skarżącej opłaty za wycięcie drzew na podstawie udzielonego zezwolenia. Wymierzenie omawianej opłaty stanowi wyraz władczego działania organów administracji publicznej wobec danego podmiotu, gdzie władztwo to ograniczone jest niewątpliwym stwierdzeniem spełnienia wszystkich prawnie określonych warunków, od których zależy dopuszczalność wymierzenia tej opłaty i to w określonej wysokości. Jako zaś zobowiązanie dla danego podmiotu, wymierzenie tej opłaty nie może być wynikiem niejednoznacznych lub niepełnych ustaleń organów, zwłaszcza w tym zakresie, w jakim ustawodawca przewidział zwolnienie z jej poniesienia. W tym kontekście, niepełne zastosowanie się organów orzekających w niniejszej sprawie do oceny prawnej zawartej w wyroku Sądu z dnia 16 lipca 2004 r., miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, skoro mogło rzutować na wysokość ustalonego zobowiązania z tytułu opłaty za wycięcie drzew. Tym samym, stanowi to naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób uzasadniający uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku Sądu z dnia 16 lipca 2004 r. poprzez ustalenie stanu faktycznego w sposób zgodny z art. 7, art. 77 §1 i art. 80 kpa dla prawidłowej oceny zastosowania w sprawie art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r o ochronie przyrody. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono wobec braku wniosku w tym względzie.