I FSK 257/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia WSA del. Małgorzata Długosz-Szyjko, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K., B. K.-P., B. K. - C. K. Spółka jawna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 415/07 w sprawie ze skargi A. K., B. K.-P., B. K. - C. K. Spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K., B. K.-P., B. K. - C. K. Spółka jawna na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 29 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 415/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. K., B. K.-P., B. K. - C. K. Spółka Jawna (dalej "Spółka, podatnik") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 15 lutego 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z 20 lipca 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. określił Spółce z tytułu podatku od towarów i usług: kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy za miesiące od stycznia do sierpnia 2002 r., kwotę zwrotu różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień 2002 r., a także kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następny miesiąc za październik, listopad i grudzień 2002 r. Ponadto organ ustalił za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z 15 lutego 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i ponownie określił Spółce powyższe kwoty za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r., nadto ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za grudzień 2002 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2002 r. Organ odwoławczy wskazał, że podatnik w złożonych deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2002 r. wykazał sprzedaż towarów na wartość 4.237.961 zł. Tymczasem w opinii organu w 2002 r. miała miejsce większa produkcja wyrobów, których sprzedaż nie została wykazana przez podatnika; powyższe dowodzi, że Spółka prowadziła w 2002 r. księgi podatkowe, w tym rejestry VAT, w sposób nierzetelny, wobec czego dokonano oszacowania podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT wykazany przez podatnika obrót ustalony na podstawie wystawionych faktur VAT oraz paragonów z kas fiskalnych i ujętych w ewidencji prowadzonej dla potrzeb rozliczenia tego podatku, powiększając ten obrót o wartość obrotu z tytułu oszacowanej wielkości sprzedaży pieczywa i przekazania darowizn. Organ odwoławczy uznał, że słusznie przyjęto dla opodatkowania sprzedaży pieczywa i przekazania darowizn stawkę podatku 7 %, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zasadnie też, zdaniem organu odwoławczego, obrót ze sprzedaży oszacowano na podstawie zużycia mąki i przyjętego wskaźnika wydajności dla chleba 135% oraz pozostałych wskaźników podanych przez Spółkę, ustalając wielkość sprzedaży na 1.881.670,26 kg wyrobów, ustalono ilość niezaewidencjonowanej produkcji wynikającej z nadwyżki mąki, przyjęto wskazaną przez podatnika średnią ważoną cenę chleba zwykłego i w konsekwencji ustalono obrót uzyskany z niezaewidencjonowanej sprzedaży w wysokości 226.231,01 zł (w sprawie nie była kwestionowana przyjęta przez organ pierwszej instancji wielkość sprzedaży). Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw, by kwestionować przyjęty przez organ pierwszej instancji wskaźnik wydajności dla chleba zwykłego. Za słuszną uznał także ocenę, że podatnik nie udowodnił strat mąki w ilości 8.000 kg z tytułu zakażenia ciastek i ciasta salmonellą. Poprawnie również, w opinii organu odwoławczego, organ pierwszoinstancyjny uznał ubytki mąki na poziomie 2%, a nie, jak wskazywał podatnik, 5,5%. Organ odwoławczy podzielił też ocenę Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że brak jest podstaw do uwzględnienia promocyjnej sprzedaży pieczywa o wyższej gramaturze w cenie pieczywa o niższej gramaturze. Nadto organ drugiej instancji za zasadne uznał nieuwzględnienie w rozliczeniu za 2002 r. zużycia 14.213 kg mąki przypadającego na pieczywo spożyte przez pracowników i uczniów piekarni. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo ustalona została ilość przeterminowanego pieczywa przekazanego przez podatnika nieodpłatnie rolnikom i instytucjom charytatywnym, przy czym Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował przyjętą przez organ pierwszej instancji cenę 1 kg pieczywa przekazywanego na paszę dla zwierząt. Organ odwoławczy uznał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ze względu na brak danych niezbędnych do ustalenia rzeczywistej wielkości obrotu słusznie dokonał oszacowania podstawy opodatkowania (na podstawie art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej), uznając, iż w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania żadna z metod szacowania z art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy uznał także, że przyjęta przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej metoda szacowania pozwala najpełniej odtworzyć rzeczywisty przebieg działań i zdarzeń istotnych z punktu widzenia prawnopodatkowego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe, uwzględniając przy tym odmienną od organu pierwszej instancji ocenę darowizn przeterminowanego pieczywa. Kwotę dodatkowego zobowiązania za grudzień 2002 r. organ odwoławczy ustalił w oparciu o art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2002 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie uznając, że w świetle art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W skardze do WSA podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia niemożności zastosowania metod szacowania podstawy opodatkowania wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, skutkujący w konsekwencji obrazą reguł postępowania podatkowego formułowanych w art. 124 i 210 § 4 powołanej ustawy oraz rażące naruszenie zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 199 Ordynacji podatkowej, polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób powierzchowny, tendencyjny, niebudzący zaufania do organów podatkowych, z pominięciem dokładnego wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, bez uwzględnienia wyjaśnień i wniosków dowodowych składanych przez podatnika. WSA w Gdańsku stwierdził, że nie narusza ona ani prawa materialnego, ani procesowego w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. W pierwszej kolejności Sąd uznał, że nie sposób podzielić zarzutu naruszenia przepisu art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia niemożliwości zastosowania metod szacowania z art. 23 § 3 powołanej ustawy, skutkujący obrazą reguł postępowania sformułowanych w art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W opinii Sądu organ pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił powody odstąpienia od zastosowania szacowania z art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Wybór metody szacowania spoza katalogu metod określonych ww. przepisem organ podatkowy pierwszej instancji wsparł rzeczową i wyczerpującą argumentacją. Organ odwoławczy natomiast, mimo nie opisania, z jakich powodów nie zastosowano metod przewidzianych art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, poddał ocenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczące wyboru metody szacowania. Tym samym zrealizował założenie dwuinstancyjnego postępowania, tj. ponownie rozstrzygnął i rozpatrzył sprawę podatkową, która była przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego. Zastosowanie przyjętej przez organ metody, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń; jest ona zgodna z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, została też oparta na realnych założeniach, zaś przyjęte w niej dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Zdaniem Sądu również przyjęcie przez organy podatkowe norm produkcyjnych na wskazanym poziomie nie budzi zastrzeżeń, wskaźnik wydajności ustalono bowiem w oparciu o dostarczoną przez podatnika recepturę wypieku. Porównano też wskazaną przez podatnika w wyjaśnieniach wydajność z wydajnością innych zakładów produkcyjnych tej samej branży działających na lokalnym rynku. Z porównania wynika, że organy przyjęły niższe normy wypieku niż normy wydajności wykazywane przez inne piekarnie działające na rynku lokalnym. Sąd zauważył, że proces wypieku pieczywa nie jest na tyle skomplikowany, by mogły występować tak istotne różnice w wysokości wypieku, jak podnosiła Spółka. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby zakład pracował w skrajnie trudnych warunkach, a podnoszone okoliczności - awaryjność pieca i wartość ubytków nie uzasadniają aż tak znacznego obniżenia norm wydajności. Ponadto Sąd wskazał, że przyjęte przez organ podatkowy normy nie odbiegają od norm określonych w opiniach biegłych. Następnie, odnosząc się do kwestii określenia wysokości ubytków produkcyjnych i poprodukcyjnych, Sąd wskazał, że w myśl zasady wyrażonej w art. 193 Ordynacji podatkowej księgi podatkowe mają odzwierciedlać stan rzeczywisty, dlatego powstanie straty w towarach handlowych lub w materiałach powinno zostać uwidocznione w księgach podatkowych. Wskazane jest więc bieżące dokumentowanie powstałych naturalnych ubytków, natomiast w przypadku pozostałych rodzajów strat w towarach handlowych i materiałach jest to niezbędne (tymczasem w dacie zaistnienia zdarzeń Spółka nie sporządziła żadnego dokumentu potwierdzającego zaistnienie zdarzenia losowego - zalania pomieszczeń). Sąd zauważył, że podatnik nie może innymi środkami dowodowymi wykazywać, że zdarzenia losowe w istocie miały miejsce (stąd zarzuty co do tendencyjnego pomijania wyjaśnień strony i dowodów z zeznań świadków nie mogą być uznane za słuszne). WSA stwierdził, że podatnik nie udowodnił znacznych ubytków powstałych w procesie rozładunku i magazynowania, przekraczających przeciętne ubytki ustalone przez organ na poziomie 2%. Ponadto, zdaniem Sądu, organ podatkowy ustalił w niniejszej sprawie stan faktyczny w sposób obiektywny, określając wysokość ubytków z uwzględnieniem naturalnych właściwości towaru (mąki) i przyjmując optymalny ich poziom w oparciu o dane porównawcze z innych piekarni, opinie biegłych i literaturę fachową. Uczynił więc zadość wymogom art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro podatnik poprzez swoje zaniechanie w zakresie bieżącego dokumentowania zdarzeń gospodarczych wykluczył możliwość wykazywania w toku postępowania ich rzeczywistego zaistnienia, to nie może czynić organom podatkowym zarzutu obrazy przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego i musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności. Sąd wskazał, że powyższe wywody zachowują pełną aktualność w kwestii udowodnienia faktu prowadzenia akcji promocyjnych, dokumentowania przeceny towarów oraz przekazywania części towaru do spożycia pracownikom i uczniom. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi Spółki. Powyższe orzeczenie zostało w całości zaskarżone skargą kasacyjną Spółki, która wyrokowi WSA zarzuciła mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na pominięciu odniesienia się przez WSA w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów skargi na decyzję Izby Skarbowej, w tym do zarzutu prowadzenia postępowania w sposób szczególnie przewlekły (naruszający zasadę wyrażoną w art. 121 § 1 i art. 125 Ordynacji podatkowej), a zwłaszcza do zarzutu bezzasadnego niedopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów (naruszającego reguły procedury prawnopodatkowej wyrażone w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej), a także na powołaniu się przez Sąd na argumentację organu pierwszoinstancyjnego przy odpieraniu zarzutu oczywiście niewystarczającego umotywowania niemożności zastosowania metod oszacowania podstawy opodatkowania wymienionych w treści art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy orzeczenie tego organu zostało uchylone zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, który wydając decyzję wymiarową nie zawarł w jej treści sporządzonego we własnym zakresie należytego uzasadnienia przyczyn odstąpienia od metod szacunkowych określonych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo rażącego naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania prawnopodatkowego, tj. art. 124, art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej - w toku prowadzonej prawie 3 lata procedury. Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania uwzględniających koszty zastępstwa prawnego według obowiązujących norm. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, wnioskując o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymóg określenia podstaw kasacji z ich uzasadnieniem obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej ogólne zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony. Istotne ponadto jest, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa, czyli nie ustala konsekwencji prawnych wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Jego rolą jest sprawowanie kontroli nad działalnością organów administracji, pod względem jej zgodności z prawem. Powyższe uwagi należy odpowiednio odnieść do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarcza zatem samo powołanie w skardze kasacyjnej przepisu administracyjnego prawa materialnego. Konieczne jest wykazanie, że sąd nie wykonał prawidłowo kontroli czynności organu. Polega to na ocenie, czy organ wydając rozstrzygnięcie nie naruszył przepisów prawa obowiązującego w dacie orzekania. Należyte sformułowanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne ma istotne znaczenie, ponieważ wyznaczają one granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Sądu pierwszej instancji wydany z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a. Podstawowym zarzutem sformułowanym w skardze kasacyjnej jest naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Pierwszy z wyżej powołanych przepisów określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku, drugi zaś - uściśla przedmiot orzekania, a mianowicie stwierdza, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekał w sprawie dot. decyzji wydanej przez Izbę Skarbową w G., której przedmiotem było ustalenie podatku od towarów i usług. W wyniku wniesionej na tę decyzji skargi Sąd pierwszej instancji zbadał tę decyzję pod kątem sformułowanych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu wyroku zgodnie z regułami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu podatkowego jak również podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zatem zaskarżone orzeczenie wszystkie te wymogi spełnia. I do tego ogranicza się kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach tego zarzutu (por. wyrok z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 408/05). Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować tylko te okoliczności faktyczne (i to jedynie istotne dla rozstrzygnięcia), które były przedmiotem rozważań organów podatkowych. Sąd nie jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń faktycznych i dokonywania oceny dowodów. Stąd też w uzasadnieniu wyroku opisanie sprawy obejmuje w tym zakresie skrótowe przedstawienie ustaleń i ocen organów administracji publicznej, na podstawie, których Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu. Również - jeśli chodzi o przepisy prawne - Sąd zobowiązany jest odnieść się jedynie do tych, które miały lub powinny mieć w sprawie zastosowanie. Jeżeli Sąd, wychodząc poza zarzuty skargi, nie stwierdził naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, nie miał obowiązku zamieszczać w uzasadnieniu wyroku stosownej informacji. Brak stwierdzenia, że w toku postępowania podatkowego organ administracji publicznej popełnił istotne uchybienia oznacza, że w ocenie Sądu takich uchybień nie było. W rozpatrywanej sprawie strona w skardze skierowanej do Sądu pierwszej instancji powołując się na przepisy art. 121 § 1, 122,187 § 1 i 199 Ordynacji podatkowej zarzuciła organom podatkowym prowadzenie postępowania w sposób powierzchowny, tendencyjny, nie budzący zaufania do organów, z pominięciem wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, bez uwzględnienia wyjaśnień i wniosków dowodowych składanych przez podatnika. Z całości rozważań Sądu wynika, że zarzuty te nie znalazły akceptacji w ocenie Sądu. Wbrew poglądowi skarżącej sprawa została przez organy podatkowe wyjaśniona w sposób pozwalający na jej rozstrzygnięcie. Zarzut przewlekłości postępowania podnoszony przez Skarżącą na etapie skargi kasacyjnej nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie, zwłaszcza, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Strona skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej w tym zakresie uprawnień zwalczenia opieszałości organu prowadzącego postępowanie, wynikających z art. 141 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy jednocześnie, że nawet jeśli postępowanie prowadzone było długo, to zarzut ten nie stanowi naruszenia prawa w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej dotyczącym bezzasadnego niedopuszczenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą, Sąd pierwszej instancji odniósł się do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdzając, czego Strona skarżąca nie kwestionuje, że "zdarzenia losowe, które w istocie miały miejsce" nie mogą być udowodnione innymi środkami dowodowymi (które wnioskowała Skarżąca), jak tylko dokumentami sporządzonymi przez podatnika w dacie jego zaistnienia, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że tym samym "zarzuty, co do tendencyjnego pomijania wyjaśnień strony, dowodów z zeznań świadków nie mogą być uznane za słuszne". Prowadzenie ksiąg podatkowych zgodnie z treścią art. 193 Ordynacji podatkowej w sposób odzwierciedlający stan rzeczywisty, dokumentujący źródła niedoborów i strat jest jedynym dokumentem potwierdzającym zdarzenie, a Skarżąca nie dokumentując zdarzeń gospodarczych i losowych na bieżąco sama pozbawiła się możliwości wykazania ich w toku prowadzonej kontroli. Takie argumenty Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu wyroku, zatem kolejny zarzut skargi kasacyjnej pozbawiony jest zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonał oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wyboru metody szacowania, którą zastosował organ podatkowy. W uzasadnieniu wyroku kontrolującym decyzję Izby Skarbowej w G. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie. Wręcz przeciwnie podkreślono, że wybór metody szacowania w sytuacji braku rzetelnie prowadzonych ksiąg podatkowych, został dokonany przez organ podatkowy pierwszej instancji w sposób nie budzący zastrzeżeń, a organ podatkowy drugiej instancji ponownie rozstrzygając i rozpatrując sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania metod przewidzianych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Powołanie w uzasadnieniu argumentacji organu pierwszej instancji, co do wyboru metody szacowania nie narusza przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się chybiony. Nie można się również zgodzić z kolejnym zarzutem, podniesionym w skardze kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Powyższy przepis stanowi, że uwzględniając skargę na decyzję sąd ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł w całości materiału dowodowego sprawy uchybień proceduralnych w postępowaniu podatkowym tj. naruszenia art. 23 § 4, 121 § 1, 122, 187 § 1, 199 Ordynacji podatkowej, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji stanowiło podstawę do uchylenia decyzji. Konkludując, argumentacja przytoczona w skardze kasacyjnej nie daje podstaw do uznania, aby zasadnym był zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.