I FSK 408/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędziowie NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Krzysztof Stanik, Protokolant Ewa Głowacka, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Spółki Cywilnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 355/04 w sprawie ze skargi Spółki Cywilnej A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przedłużenia dokonania zwrotu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Spółki Cywilnej A. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 408/05 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 355/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.P.H.U. A. spółka cywilna Zakład Pracy Chronionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] , nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w dniu 25 sierpnia 2003 r. spółka cywilna złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w R., wraz z deklaracją podatkową za lipiec 2003 r., wniosek o zwrot w trybie art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r., Nr 11, poz. 50 ze zm.), części nadwyżki podatku należnego nad naliczonym podlegającej wpłacie. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R., postanowieniem z dnia [...], Nr [...], przedłużył termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku nad naliczonym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za lipiec 2003 r. w kwocie 112.700 zł, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Od tego postanowienia podatnik złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niepodanie w postanowieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że organ I instancji miał wątpliwości, co do prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r., a tym samym istniała podstawa do przedłużenia terminu zwrotu podatku za przedmiotowy miesiąc. Organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie art. 21 ust. 6 powoływanej ustawy następuje w formie postanowienia, które jako rozstrzygające o istocie sprawy podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku, z czym musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jednakże zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji zgromadził materiał prawidłowo, w związku, z czym nie można uznać, że jego rozstrzygnięcie jest dowolne. Zdaniem organu odwoławczego, przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku należnego nad naliczonym w trybie art. 14a ustawy o VAT, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zasadności dokonania tego zwrotu, było zgodne z art. 21 ust. 6 powoływanej ustawy, zatem zaskarżone postanowienie nie naruszało art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ponadto organ II instancji podniósł, iż przedłużenie terminu do zwrotu podatku jest kwestią odrębną w stosunku do prawa zwrotu i jego wysokości. Z kolei postanowienie wydane na podstawie art. 21 ust. 6 zdanie drugie cytowanej ustawy odpowiada ogólnej przesłance z art. 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej, rozstrzyga o istocie sprawy dotyczącej przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Jest to odrębna, mająca samodzielny byt prawny sprawa w sensie materialnym i procesowym. Wobec powyższego, w opinii organu, bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, że wszczęto kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie i złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie skarżącej uzasadnienia rozstrzygnięć obu organów sporządzono z naruszeniem art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej treść uzasadnienia powinna być zgodna z wymaganiami stawianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na odesłanie zawarte w art. 219. Strona skarżąca podniosła, iż organ powinien uzasadnić nie tylko celowość przedłużenia ustawowego terminu zwrotu podatku, lecz także, jakie czynności są jeszcze wymagane do sprawdzenia zasadności tego zwrotu oraz orientacyjny czas trwania tych czynności. Podniosła także, iż utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie wadliwego postanowienia organu I instancji bez ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w zażaleniu zarzutów oraz bez usunięcia popełnionych naruszeń prawa jest niezgodne z prawem oraz wskazała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzające jej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie podzielił stanowiska strony skarżącej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podniósł, iż art. 274b Ordynacji podatkowej jest przepisem proceduralnym, którego nie można rozpatrywać w niniejszej sprawie w oderwaniu od przepisu ustawy o podatku od towarów i usług to jest art. 21 ust. 6, mającego w przypadku przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT charakter przepisu szczególnego. Przepis art. 274b Ordynacji podatkowej dotyczy bowiem przedłużenia terminu zwrotu jakiegokolwiek podatku, podczas gdy art. 21 ust. 6 ustawy o VAT dotyczy wyłącznie zwrotów określonych tą ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż artykuł 21 ust. 6 ustawy o VAT, stanowiąc o możliwości przedłużenia terminu zwrotu, posługuje się w odróżnieniu od normy zawartej w art. 274b Ordynacji podatkowej pojęciem postępowania wyjaśniającego. Pojęcie to nie jest zdefiniowane w ustawie, stąd rozumieć je należy w znaczeniu potocznym jako wszelkie podejmowane przez organ czynności w celu wyjaśnienia, uzyskania informacji. Postępowanie wyjaśniające prowadzone jest, więc zarówno w ramach czynności sprawdzających, postępowania podatkowego czy kontroli podatkowej. Oznacza to, iż jedynym ograniczeniem możliwości przedłużenia terminu zwrotu należności z ustawy o VAT, poza koniecznością wystąpienia pozytywnej przesłanki określonej tym przepisem, jest upływ wynikającego z ustawy terminu zwrotu. Nie pozbawia natomiast organów podatkowych możliwości skorzystania z tej instytucji wszczęcie postępowania kontrolnego czy podatkowego. Przesłanką do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy zakładu pracy chronionej kwoty wykazanej we wniosku o zwrot jest wykazanie przez urząd skarbowy, iż powziął on wątpliwości, co do zasadności zwrotu, które wymagają sprawdzenia. W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe wykazały w niniejszej sprawie, iż okoliczności takie spełniające przesłankę określoną art. 21 ust. 6 ustawy o VAT miały miejsce. Sąd I instancji nie podzielił również stanowiska Skarżącej, że obowiązkiem organów podatkowych było wskazanie w wydanym postanowieniu, jakie czynności wyjaśniające podjęte zostaną dla sprawdzenia zasadności przedmiotowego zwrotu oraz określenie czasu trwania tych czynności przez podanie konkretnej daty. Niezasadne są także w ocenie Sadu I instancji zarzuty dotyczące naruszenia art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne dokonanego rozstrzygnięcia. Sąd nie uznał również zasadności argumentów skarżącej, iż na organach spoczywał obowiązek dokonania zwrotu w ustawowym terminie, a dopiero w następnej kolejności w postępowaniu podatkowym organ mógł określić zwrot w innej wysokości. Są to, bowiem dwie odrębne instytucje przewidziane ustawą. Możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku zabezpiecza interes fiskalny państwa w ten sposób, iż pozwala na weryfikację zasadności zwrotu przed jego dokonaniem w celu zapobieżenia wypłacania z budżetu państwa nienależnych zwrotów i ponoszenia przez państwo skutków bezskuteczności egzekucji. Na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wpłynęła skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W swoim środku zaskarżenia skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w postaci art. 21 ust. 4a w związku z art. 14a ust. 1. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.) mające istotny wpływ na wynik prawy, a mianowicie: art. 141 § 4 cytowanej ustawy przez nie podanie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2004 r. wyjaśnień dotyczących podstawy prawnej rozstrzygnięcia; art. 217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, iż uzasadnienia postanowień organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne; art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, iż skarżącym nie przysługuje zwrot podatku VAT w terminie oznaczonym w art. 14 a ust 6 cyt. ustawy tj. w terminie 25 dni; art. 274 b powyższej ustawy z uwagi na brak zasadności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż podniesione w tym środku odwoławczym zarzuty nie są trafne. Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270) skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym ściśle sformalizowanym. Przejawia się to w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwojakich podstawach, a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest elementem konstrukcyjnym tego środka zaskarżenia (zob. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., GSK 38/04, Mon. Prawn. 2004, nr 13, s. 584; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 55). Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zatem zakres kognicji Sądu rozpoznającego skargę kasacyjną wyznaczają precyzyjnie sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na podstawach, określonych w art. 174 p.p.s.a. i uzasadnione w treści skargi (zob. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., FSK 20/04; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 148/04; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 86/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 37). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Nie ma bowiem analogii między dwuinstancyjnym postępowaniem przed sądami administracyjnymi, a administracyjnym postępowaniem odwoławczym (zob. postanowienie z dnia 15 marca 2004 r., FSK 258/04, Prz. Podat. 2004, nr 7, poz. 53). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor powołał się na obie podstawy, określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Odnośnie pierwszej podstawy kasacyjnej, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w postaci art. 21 ust. 4a w związku z art. 14a ust. 1. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojakiej postaci. Po pierwsze, przez błędną wykładnię. Po drugie, przez niewłaściwe zastosowanie. Autor skargi, zarzucając naruszenie wyżej wskazanych przepisów, nie powołał się na żaden z powyższych typów naruszeń norm prawa materialnego. Zresztą te dwa typy naruszeń prawa materialnego, określone w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wzajemnie się wykluczają. Jak powszechnie się przyjmuje, błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego. Natomiast druga postać naruszenia prawa materialnego, a mianowicie niewłaściwe zastosowanie może polegać bądź na wadliwym wyborze normy prawnej, bądź mylnej subsumcji. Wadliwy wybór normy prawnej, określany jako pogwałcenie prawa w ścisłym znaczeniu (terror contra ius in thesi larum) polega na zastosowaniu normy nieistniejącej lub na przyjęciu, że brak jest przepisu, podczas gdy on w rzeczywistości istnieje. Jest to dość rzadko występująca postać błędu, zachodząca najczęściej w okresie zmian legislacyjnych i przy stosowaniu przepisów intertemporalnych. Natomiast błąd w subsumcji polega na wadliwym podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawny i wadliwym określeniu skutków prawnych wynikających z tego przepisu. Skarga kasacyjna nie zawiera wskazania, która postać naruszenia prawa materialnego miała miejsce. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.ps.a. nie jest zobowiązany ani uprawniony do precyzowania, uzupełniania lub domyślania się w zakresie powołanych przez wnoszącego skargę kasacyjną podstaw kasacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2004 r., FSK 1208/04). Uwzględniając powyższe oraz to, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, należało uznać powyższy zarzut za niezasadny. Ponadto należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 4a ustawy o podatku od towarów i usług. Treść tego zarzutu nie została sprostowana, jako oczywista omyłka pisarska w późniejszym piśmie procesowym ani w toku rozprawy kasacyjnej. W związku z tym należy podkreślić, że przepis art. 21 nie zawierał ust. 4a. Stan taki miał miejsce przez cały okres obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Zatem należy uznać, że w istocie strona zaskarżyła nieistniejącą faktycznie normę prawną. Przytoczenie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego nieznanego ustawie dyskwalifikuje taki zarzut. Warto również wskazać, że w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisu art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do treści tej normy prawnej prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust. 2-6a. Dopiero przepis art. 14a ust. 6a tej ustawy, nie kwestionowany przez autora skargi kasacyjnej, reguluj kwestie ewentualnego przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli zasadność zwrotu wymaga sprawdzenia. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor środka odwoławczego podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 217 § 2, 120 oraz 274b Ordynacji podatkowej, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa to należy podkreślić, że w judykaturze ugruntowany jest pogląd, że z faktu, iż skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi może być jedynie naruszenie przez ten sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (tak np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04). Nie mogą natomiast stanowić podstawy skargi kasacyjnej przepisy stosowane przez organ podatkowy, przy wydawaniu decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r., FSK 108/04; wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r., FSK 81/04; wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 12). Zatem zarzut oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Skoro zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 217 § 1, 120, 274 b) Ordynacji podatkowej odnosiły się wyłącznie do postępowania administracyjnego, a skarżący nie powiązał tych zarzutów z naruszeniem przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ich badanie wykraczało poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyznaczony przez art. 183 § 1 p.p.s.a. Pozostaje więc do merytorycznej oceny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Również nie jest on uzasadniony. Autor rozpoznawanego środka odwoławczego dopatruje się naruszenie tego przepisu w nie podaniu w uzasadnieniu wyroku wyjaśnień dotyczących podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi zaś wskazuje, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń wskazanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa katalog elementów koniecznych, które musi zawierać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z tą normą prawną uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Szczególne znaczenie w każdym uzasadnieniu wyroku posiada wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Właściwe pisemne motywy orzeczenia pozwalają stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto umożliwiają dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Warto podkreślić, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję. Analizując pisemne motywy zaskarżonego wyroku, Sąd uznał, że spełnia ono wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwsze instancji zawarł w uzasadnieniu podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił ją w dostateczny sposób. Ustosunkowano się również do twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, zawarta w skardze kasacyjnej, nie może się sprowadzać do zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Natomiast na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku nie zawiera podstawy rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ in fine i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm).