II SA/Go 700/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem [...], działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uznało zażalenie D.B na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Postanowienie zapadło przy następujących ustaleniach faktycznych. W dniu 5 lipca 2007 r. D.B wniosła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. wniosek o przyznanie pomocy w zakresie przyznania wykwalifikowanej sprzątaczki w celu gruntownego sprzątnięcia mieszkania wraz ze środkami na ten cel. W toku objętego wnioskiem postępowania administracyjnego organ I instancji zawiadomił skarżącą o przesunięciu terminu rozstrzygnięcia wyznaczając jednocześnie nowy termin i podając przyczyny jego przesunięcia. W wyniku powyższego pismem z dnia 13 sierpnia 2007 r. D.B wniosła zażalenie na przewlekłość, opieszałość i bezczynność organu I instancji. W uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że zażalenie D.B nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie organ I instancji, działając zgodnie z treścią art. 36 kpa, zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, o przyczynach zwłoki oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy. W świetle powyższego zdaniem organu brak jest podstaw do uznania, aby organ I instancji wykazał się w trakcie prowadzonego postępowania bezczynnością lub dopuścił się przewlekłości w działaniu. Jak podkreślił organ, sam fakt toczenia się od szeregu miesięcy postępowania nie świadczy jeszcze o bezczynności organu. SKO podkreśliło, iż organ I instancji po złożeniu wniosku prowadził stosowne postępowanie, prawidłowo zawiadomił stronę o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, a zatem nie dopuścił się bezczynności. D.B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 10 września 2007 r. W treści skargi podniosła, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponownie podkreślając zastrzeżenia co do jakości, szybkości i rzetelności pracy pracowników organów I i II instancji. Skarżąca podała ponadto, iż niezrozumiałe jest dla niej przedłużanie prowadzonego przez organ I instancji postępowania i uzupełnianie go nowymi środkami dowodowymi, gdy tymczasem przyznanie pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie jest niezbędne, a odmowa pomocy stanowi trwałe niebezpieczeństwo zagrożenia dla jej zdrowia i wyrządza jej szkodę. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia jednocześnie podkreślając, iż niedopuszczalne jest wniesienie środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność organu przewidzianego w art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze Zn.), dalej nazywaną ppsa, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przyczyną niedopuszczalności jest między innymi sytuacja, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie D.B wniosła skargę na postanowienie wydane przez organ administracyjny w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa. Wskazać należy, iż jest to szczególny tryb postępowania na gruncie procedury administracyjnej z uwagi na fakt, że zażalenie inicjujące owe postępowanie nie jest wnoszone na postanowienie, lecz na zachowanie lub bezczynność organu I instancji. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grypy wydawanych w toku postępowania administracyjnego – tak jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w trakcie postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Katalog rozstrzygnięć (decyzji lub innych aktów prawnych) lub działań organów administracji publicznej, które podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest zamknięty i enumeratywnie określony w treści art. 3 § 2 ppsa. W odniesieniu do ,,postanowienia" art. 3 § 2 ppsa stanowi, iż sąd administracyjny rozpoznaje jedynie skargę wniesioną na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05. Stąd też na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. §