II SA/Wr 395/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA - Alicja Palus (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2007r. sprawy ze skargi E. W. i M. W. - A s.c. Z.P.CH w Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oddala skargę Rada Gminy Ś. uchwałą z dnia [...]. Nr [...](Dz.Urz. Dolnośl. Nr 70, poz. 115) podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. Nr 142 z 2001r. poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.) uchwaliła regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków. W poszczególnych rozdziałach tego aktu rada gminy Ś. ustaliła przepisy ogólne (rozdz. 1) i postanowienia końcowe (rozdz. 10) oraz określiła : minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz obowiązki odbiorców warunkujące jego utrzymanie (rozdz. 2), szczegółowe warunki i tryb zawierania oraz rozwiązywania umów z odbiorcami (rozdz. 3), sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach (rozdz. 4), warunki przyłączania do sieci (rozdz. 5), techniczne warunki określające możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych (rozdz. 6), sposób dokonywania odbioru przez Przedsiębiorstwo wykonanego przyłącza (rozdz. 7), standardy obsługi odbiorców usług oraz sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości lub odpowiednich parametrów świadczonych usług (rozdz. 8), warunki dostawy wody na cele przeciwpożarowe (rozdz. 9). W § 28 omawianej uchwały zawierającym się w rozdziale 5 określającym warunki przyłączenia do sieci rada gminy Ś. przyjęła m.in., że: "warunki przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej wydawane osobie ubiegającej się o przyłączenie do sieci mogą za zgodą tej osoby obejmować nie tylko warunki wybudowania przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego, ale również warunki wybudowania przez przyszłego Odbiorcę ze środków własnych urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych". (ust. 1) Natomiast w ustępie 2 wskazanego powyżej przepisu postanowiła, że: "w przypadku określonym w ust. 1 Przedsiębiorstwo i osoba ubiegająca się o przyłączenie przed wydaniem "Warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej" są zobowiązane do zawarcia umowy regulującej tryb i zasady odpłatnego przejęcia przez Przedsiębiorstwo urządzeń wybudowanych przez przyszłego Odbiorcę ze środków własnych". E. W. i M. W. wspólnicy spółki cywilnej "Martin & Mateo" Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w Ś. ul. Szarych Szeregów 6 uznając, iż zapis zawarty w § 28 ust. 2 uchwały Rady Gminy Ś. z dnia 21 lutego 2006r. Nr L/503/2006 w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków narusza prawo wezwali radę gminy Ś. pismem z dnia 14 maja 2007r. do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym E. W. i M. W. powołując się na przepis art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym wskazali, że zapis § 28 ust. 2 przedmiotowej uchwały uzależniający otrzymanie warunków technicznych przyłączenia budowanych przez prywatnych inwestorów sieci wodno-kanalizacyjnych od zawarcia umowy z przedsiębiorstwem wodociągowym o przekazanie tychże sieci jest rażąco sprzeczny z art. 15 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. z zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który warunkuje uzyskanie zgody na wpięcie do istniejącej sieci jedynie od spełnienia przez inwestora warunków technicznych oraz faktycznych możliwości przyłączenia. Rada Gminy Ś. pismem z dnia [...]., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poinformowała, że wezwanie uznane zostało na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej Rady Gminy za bezzasadne i nie ma podstaw do przedstawienia go na sesji Rady Gminy Ś. . W dniu [...]. E. W. i M. W. "Martin & Mateo" s.c. Z.P.CH reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli - za pośrednictwem Rady Gminy Ś. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zwrócili się o stwierdzenie nieważności § 28 ust. 2 uchwały Rady Gminy Ś. z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków jaki niezgodnego z art. 15 ust. 4 i art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 poz. 747). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podała, że skarżący są właścicielami osiedla domków jednorodzinnych "A." położonego w miejscowości W.D. w gminie Ś. . Nieruchomość, na której usytuowane jest osiedle nabyli od gminy Ś. i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie tej gminy podjęli działania inwestycyjne mające na celu budowę infrastruktury dla potrzeb przyszłych nabywców działek budowlanych (sieć wodociągowa, elektryczna). W dacie składania skargi na osiedlu jest już zbudowana cała sieć wodociągowa, z której część była przekazana przez skarżących nieodpłatnie gminie Ś. , część odpłatnie, na mocy ugody sądowej Świdnickiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji a co do pozostałej części trwają negocjacje dotyczące odpłatnego przekazania temu przedsiębiorstwu sieci na mocy art. 31 ustawy z dnia 7.06.2001r.w związku z art. 49 Kodeksu Cywilnego. Skarżący w związku z dokonywanymi przez nich inwestycjami w zakresie dostarczenia wody na wspomniane osiedle mieli problemy z podłączeniem sieci wodociągowej do sieci przedsiębiorstwa B. z uwagi na fakt, iż to ostatnie zawsze uzależniało podłączenie prywatnie zbudowanej sieci do własnej od nieodpłatnego przekazania inwestycji gminie Ś. . Dlatego też pierwszy odcinek sieci wodociągowej został przekazany gminie przez spółkę bezpłatnie ale następny już nie (sprawa z powództwa skarżącej zakończyła się ugodą sądową). Obecnie skarżący nie mogą rozpocząć budowy sieci kanalizacyjnej ,ponieważ przedsiębiorstwo B. uzależnia wskazanie warunków technicznych i miejsca wpięcia do gminnej sieci kanalizacyjnej oraz zapewnienia odbioru ścieków od podpisania umowy dot. przekazania przyszłej sieci. Brak pisemnego określenia warunków technicznych wpięcia oraz zapewnienia uniemożliwia uzyskanie przez spółkę pozwolenia na rozpoczęcie zadania. Propozycja umowy przedłożona przez ŚPWiK jest w istocie umową o nieodpłatne przekazanie przyszłej sieci wodociągowej, na co z oczywistych względów skarżący nie chcą przystać. Skarżący uważają, iż unormowanie zawarte w zaskarżanych przepisach w istocie jest sprzeczne z art. 15 ust.4 i art. 19 ust.2 pkt. 4 Ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ,który pozwala odmówić inwestorowi wpięcia do sieci ogólnodostępnej tylko w przypadku ,gdy brak jest możliwości technicznych warunków przyłączenia. W zakończeniu skargi pełnomocnik skarżących zarzuciła, że redakcja § 28 ust. 2 zaskarżonej uchwały, pozornie zgodna z wskazywaną wcześniej ustawą obliguje prywatnego inwestora do podpisania umowy z przedsiębiorstwem wodociągowym na warunkach przez nie narzuconych, a przedsiębiorstwo to jest monopolistą w zakresie świadczenia usług wodno-kanalizacyjnych na terenie Miasta i Gminy Ś. . W efekcie skarżący nie chcąc przekazać nieodpłatnie zbudowanej przez siebie sieci przedsiębiorstwu wodociągowemu nie mogą w ogóle rozpocząć inwestycji. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 16 lipca 2007r. Rada Gminy Ś. , reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie skarżących. W ocenie pełnomocnika rady gminy zaskarżone przepisy uchwały nie pozostają w sprzeczności, skutkującej nieważnością z art. 15 ust. 4 i art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ani nie naruszają indywidualnego interesu lub uprawnień skarżących. Uzasadniając stanowisko prezentowane w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazała, że warunkiem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest istnienie legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, wyrażającej się w istnieniu nie tylko indywidualnego interesu prawnego skarżącego, ale także w istnieniu naruszenia tego interesu prawnego, co jest związane z naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który stanowi jego źródło. Wykazanie istnienia interesu prawnego lub uprawnienia, a także warunku formalnego wniesienia skargi tj. naruszenia istniejącego po stronie skarżących interesu prawnego lub uprawnienia należy do obowiązków skarżącego i jest przesłanką dopuszczalności skargi , której spełnienie otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Złożona skarga wymogów tych nie spełnia. W odniesieniu do przedmiotu regulacji zaskarżonego przepisu i źródeł jego ustanowienia, wyjaśniam, że przywołane przez skarżących przepisy prawa materialnego tj. obowiązek przedsiębiorstwa do przyłączenia do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o przyłączenie na warunkach określonych w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, przy konieczności istnienia technicznej możliwości świadczenia usług, nie został naruszony zaskarżonym przepisem regulaminu, odnoszącym się do trybu postępowania w przypadku nie istnienia technicznej możliwości świadczenia usług (brak sieci kanalizacyjnej do której można przyłączyć nieruchomość) i wskazującym procedurę uzgodnienia wybudowania przez przyszłego odbiorcę z własnych środków urządzeń kanalizacyjnych, jeżeli taki wniosek złoży. Budowa urządzeń kanalizacyjnych jest uprawnieniem właściciela nieruchomości. Natomiast przepis art. 19 ustawy nakłada obowiązek wprowadzenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków (w odpowiedniej formie i niezbędnym zakresie) określającego prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Samoistnie nie stanowi źródła uprawnienia żądania przyłączenia do sieci. Obowiązujące prawo nakłada na gminę lub przedsiębiorstwo obowiązek odpłatnego przejęcia istniejących urządzeń kanalizacyjnych gdy spełniają one odpowiednie parametry techniczne, jednak zachowano swobodę kształtowania treści umowy w odniesieniu do tytułu prawnego, na podstawie którego określone urządzenia stanowiące element sieci będą eksploatowane. Zaskarżony przepis regulaminu odnosi się do warunków kształtowania stosunków pomiędzy przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym, a przyszłym odbiorcą usług na etapie planowania dobrowolnego wykonania urządzeń wodociągowych. Podpisanie umowy regulującej tryb i zasady odpłatnego przejęcia urządzeń przez przedsiębiorstwo jest wzmocnieniem uprawnień przyszłego odbiorcy. W świetle zaskarżonego przepisu strony zachowują pełną swobodę co do podjęcia przedsięwzięcia i co do kształtowania treści umowy, co potwierdzają dalsze przepisy regulaminu. Zaskarżony przepis uchwały dotyczy interesów wszystkich osób ubiegających się o przyłączenie do sieci (przyszłych odbiorców), które wyrażają wolę wybudowania urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, jednak ich nie narusza, swoboda kształtowania treści umów w zakresie usług o publicznym charakterze, powoduje, że osoby pozostają w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, jak byli wcześniej. Dobrowolne wybudowanie urządzeń kanalizacyjnych i warunki ich przyłączenia do sieci, w świetle zaskarżonego przepisu, są kształtowane na zasadzie swobody umów ograniczonej jedynie charakterem usług o publicznym charakterze. Zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest podstawowym zadaniem ustawowym samorządu terytorialnego, a jednym z instrumentów kontroli i kształtowania zasad tworzenia warunków zapewnienia ciągłości dostaw, odpowiedniej ilości i jakości wody, sprawnego i niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów, jest regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, którego treść z mocy prawa kształtuje uprawnienia i obowiązki przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych działających w gminie oraz odbiorców usług. Dobrowolne podejmowanie działalności w zakresie usług o publicznym charakterze, w szczególności mających wpłynąć na wartość i atrakcyjność posiadanych nieruchomości, zawsze wiąże się z koniecznością ponoszenia nakładów, z których zaistnienie korzyści materialnych nie jest pewne i rozłożone w czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na uchwały zaskarżone na podstawie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, wcześniej powoływanej. Uchwała zaskarżona w trybie wskazanego powyżej przepisu była przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych nie znalazł podstaw dla uwzględnienia skargi co uprawniało Sąd do zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 151, wskazanej poprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego o oddaleniu skargi. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W warunkach obowiązującej regulacji Sąd był zobligowany przede wszystkim do ustalenia, czy skarga spełnia wymagania formalne tzn. czy została wniesiona w terminie, czy jej wniesienie poprzedzone było bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz czy zaskarżony akt należy do sfery administracji publicznej. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżenie kwestionowanej uchwały nastąpiło z zachowaniem wymaganego terminu, a skarżący przed dokonaniem tej czynności wezwali - bezskutecznie - Radę Gminy Ś. do usunięcia naruszenia prawa. Nie może też budzić wątpliwości - wobec przedmiotu normowanego uchwałą, że zaskarżony akt należy do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Spełnienie wymogów formalnych skutkowało uprawnieniem Sądu do dokonania oceny legitymacji skarżących do zaskarżenia opisanej w petitum skargi uchwały. Należy zatem zwrócić uwagę, że konstrukcja przywołanego poprzednio przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ustala w sposób szczególny kryteria legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w normowanym przypadku. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi w trybie wskazywanego powyżej przepisu może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (np. wyrok NSA z dnia 3 września 2004r., sygn. akt OSK 47/04, ONSA i NSA 2005/1/2). Wprowadzone przez ustawodawcę w hipotezie omawianego przepisu pojęcie "interesu prawnego" w nauce prawa odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem. Wskazuje się przy tym na konkretny, aktualny i indywidualny interes prawny /por. Wielka encyklopedia prawa pod red. E. Smoktunowicz/. Z kolei przez uprawnienie rozumiany jest sposób, w jaki norma prawna wyznacza zachowanie adresata normy; w przeciwieństwie do obowiązku oznacza możliwość wyboru określonego zachowania. Uprawnienie zatem to prawem przyznana "możność działania". /np. P. Chmielnicki w : Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2004/. W literaturze przedmiotu powszechnie akceptowany jest też pogląd, że pojęcie interesu prawnego obejmuje także posiadanie uprawnienia, a odrębne traktowanie tych pojęć byłoby błędne /np. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999/. Istotne przy tym jest, że źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna /akt normatywny/ albo jednostkowa i konkretna /decyzja stosowania prawa/, a do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszenia. W związku z tym w skardze należy wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia w dacie wniesienia skargi, a nie przyszłości, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Interes prawny skarżącego wskazany z art. 110 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W ocenie Sądu należy też zwrócić uwagę na dodatkowy aspekt legitymacji skargowej związany z czynnością podejmowaną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wskazany przez Sąd Najwyższy wyroku z dnia 7 marca 2003r. /sygn. akt III RN 42/02/; OSNP 2004/7/114/, w którego treści Sąd ten stwierdził, że "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną / a nie wyłącznie faktyczną/ sytuację, a zaskarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza /czyli pozbawia lub ogranicza/ właśnie jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej ... . Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy w korzystaniu przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym." Zważyć też należy, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis /skargi powszechnej/ i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia /por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r., sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005r. Nr 7-8/. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą Rady Gminy Ś. Nr L/508/06 z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zdaniem Sądu zarówno treść § 28 ust. 1 powołanej powyżej uchwały jak i relewantnego przepisu ust. 2 nie dają podstaw dla uznania, że można je odczytywać i stosować jako instrument naruszający interes prawny lub uprawnienie podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci. Obydwa unormowania zawierają element dobrowolności w postaci zgody co do zakresu "warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej" oraz umowy, która z istoty swojej jest formą statuowania oświadczeń wolnej woli stron. Należy też zwrócić uwagę, że zapis kwestionowanego prawa skarżących § 28 ust. 2 powoływanej uchwały w swojej treści uwzględnia aktualną wykładnię przepisu art. 44 i art. 49 kodeksu cywilnego dokonaną przez Sąd Najwyższy w sprawowanym orzecznictwie, uznającą - przy akceptacji zasady superficies solo cedit, przejęcie przez przedsiębiorstwo urządzeń wybudowanych przez przyszłego odbiorcę usług może nastąpić także na podstawie stosunku obligacyjnego np. umowy użyczenia lub dzierżawy, przy którym właściciel nieruchomości na której wybudowano przyłącze wodociągowe lub urządzenie zachowuje prawo własności tych przyłączy lub urządzeń. (Potwierdza to treść § 2 ust. 1 pkt 1 formularza umowy załączonego do skargi - k.21) W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżących argumentacja wskazuje jedynie na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie ich interesu faktycznego, który nie został uwzględniony w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ta sytuacja wyłącza możliwość żądania wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu w części wskazanej w skardze poprzez stwierdzenie nieważności z wykorzystaniem skargi wnoszonej w warunkach art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art. 151 powołanej poprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. H.B. 20.12.2007r.