II OSK 242/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 220/07 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt VI S.A./Wa 220/07, po rozpoznaniu skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] października 2006 r. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. K. K. od 1979 r. posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich. Zawiadomieniem z dnia 12 sierpnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z otrzymaną informacją o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o czyn art.178 a § 2 k.k. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej K. K. do czasu rozstrzygnięcia sprawy o czyn z art. 178 a § 2 k.k. i wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez organy wymiaru sprawiedliwości wobec strony. W dniu 10 maja 2006 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu wpłynął prawomocny wyrok z dnia 27 marca 2006 r. nadesłany przez Sąd Rejonowy w Świdnicy, wydany w sprawie sygn. akt [...], na mocy którego K. K. został uznany za winnego tego, że w dniu 10 maja 2005 r. w R. w województwie dolnośląskim, znajdował się o stanie nietrzeźwości (0,68 wys. alkoholu na dm³ wydychanego powietrza) i kierował rowerem po drodze publicznej tj. popełnienie występku z art. 178 a § 2 k.k. i za to na podstawie ww. przepisu został skazany na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności i zobowiązany na podstawie art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 2 k.k. Sąd wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo skarżącemu zawiesił na okres próby 2 lat. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku a na podstawie art. 49 § 2 k.k. zobowiązano oskarżonego do wpłacenia na rzecz Fundacji Św. Krzysztofa Pomocy Dzieciom Poszkodowanym w Wypadkach Samochodowych we Wrocławiu świadczenia pieniężnego w kwocie 50 złotych na cel bezpośrednio związany z udzieleniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych. W związku z prawomocnym zakończeniem sprawy karnej Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 maja 2006 r. na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w celach łowieckich K. K.. Następnie decyzją z dnia 6 lipca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) cofnął K. K. pozwolenie na posiadanie brani palnej myśliwskiej wydanej w celach łowieckich w ilości 2 sztuk. Powyższą decyzję zaskarżył K. K. do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu podał, iż organ pierwszej instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu albowiem pismo z pouczeniem o przysługujących mu prawach otrzymał w dniu 10 lipca 2006 r., natomiast decyzja została wydana wcześniej bo w dniu 6 lipca 2006 r. Ponadto wyjaśnił, ze decyzja jest dla niego niesprawiedliwa, gdyż myśliwym jest od 27 lat i nigdy nie naruszył prawa. Czyn jakiego się dopuścił nie miał żadnego związku z bronią. Organ nie uwzględnił okoliczności, że strona miała zaledwie 0,68 promila alkoholu w wydychanym powietrzu oraz, że prowadziła rower, jadąc po bocznej drodze w wiosce. Poza tym organ nie zasięgnął o stronie opinii z Koła Łowieckiego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, powołując się na art. 132 § 1 k.p.a. i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 6 lipca 2006 r. w całości z uwagi na nienależyte wyjaśnienie sprawy i niezagwarantowanie stronie realizacji przysługujących jej praw. W toku dalszego postępowania administracyjnego organ zwrócił się do Posterunku Policji w Dobromierzu o przeprowadzenie wywiadu dotyczącego K. K. a także do Koła Łowieckiego "[...]" w Jaworze o przesłanie opinii o stronie. Wywiad środowiskowy wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu w dniu 4 września 2006 r., zaś opinia z koła łowieckiego w dniu 14 września 2006 r. Ponadto organ zasięgnął informacji z Krajowego Rejestru Karnego odnośnie osoby K. K.. Po przeprowadzeniu postępowania organ zapoznał stronę z materiałem dowodowym, zebranym w sprawie i decyzją z dnia [...] października 2006 r. L.dz. [...] powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął pozwolenie K. K. na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wydanej w celu łowieckim w ilości 2 sztuk. Organ uzasadnił swoją decyzję tym, iż skoro K. K. dopuścił się umyślnego naruszenia obowiązującego porządku prawnego, będąc pod wpływem alkoholu, przez co stworzył zagrożenie zdrowia i życia dla siebie i innych użytkowników dróg nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości. Wpływu na zmianę decyzji nie może mieć dobra opinia oraz fakt wieloletniego posiadania broni i właściwe warunki jej użytkowania i przechowywania. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła, że decyzja jest dla niego niesprawiedliwa. Nie może być mowy o jakiejkolwiek obawie nieprzestrzegania prawa w przyszłości przez odwołującego się, albowiem do tej pory był niekarany, posiada pozytywną opinię środowiskową oraz z Koła Łowieckiego. Skazanie go było incydentem w jego życiu. Posiada broń od 27 lat i jest to wystarczający argument, co do bezprzedmiotowości wysuwanych wobec niego obaw. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zaskarżona decyzja jest zasadna, a argumenty strony zawarte w odwołaniu nie tworzą podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Zdaniem organu odwoławczego pozwolenie na posiadanie broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoby, którym ono przysługuje powinni przestrzegać prawa. Faktem jest, że katalog przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko komunikacji, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie człowieka nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dlatego też organ był zobligowany w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy do cofnięcia stronie posiadanego pozwolenia na broń. Na decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia. W skardze powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r. ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnie wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wykładnia powyższego przepisu wskazuje, że jedynie w przypadku przestępstw w nim wskazanych, organ Policji zwolniony jest od badania, czy wobec danej osoby istnieje uzasadniona obawa użycia przez nią broni niezgodnie z przepisami w przyszłości. W pozostałych przypadkach istnieje obowiązek badania czy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Użycie przez ustawodawcę wyrażeń nieostrych w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 obliguje Sąd jak zaznaczono do rozważenia, czy dokonana przez organ Policji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobodnej interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy. Podkreślono , iż niesporne jest, że skarżący został skazany za to, że w dniu 10 maja 2005 r. w R. w województwie dolnośląskim, znajdował się w stanie nietrzeźwości (0,68 mg alkoholu na dm³ wydychanego powietrza) i prowadził rower po drodze publicznej tj. za czyn z art. 178 a § 2 k.k. Przestępstwo to nie należy do katalogu przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tak więc organ Policji był zobligowany do zbadania, czy istnieje obawa, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Z powyższego obowiązku organy Policji nie wywiązały się o tyle, że nie zbadały okoliczności popełnienia przestępstwa. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze podnosi, iż stopień jego nietrzeźwości nie był znaczny i że jechał rowerem po wiejskiej drodze o niskim natężeniu ruchu pojazdów. Powyższe twierdzenia powinny być zweryfikowane przez organ, gdyż ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym organ nie uwzględnił takich okoliczności jak dotychczasowa niekaralność skarżącego, dobra opinia środowiskowa oraz z koła łowieckiego. Niewyjaśnienie wszystkich powyższych okoliczności jak podkreślono uzasadnia tezę, iż organy Policji naruszyły art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., co przemawia za uchyleniem zaskarżonych decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komendant Główny Policji wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178 a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 11, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie zbadały w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy i nie uzasadniły w sposób wyczerpujący wydanych decyzji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji , pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych przepisów wynika jak wskazano, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń choćby za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 wskazanej ustawy nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia. Dokonując natomiast dalszej analizy art. 15 ust. pkt 6 ustaw o broni i amunicji stwierdzono, że przepis ten jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca nie przyjął więc zamkniętego katalogu tych przesłanek. Mogą to zatem być inne okoliczności, w tym także innego rodzaju czyny karalne, wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym. Tym samym ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub choćby podejrzenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw, nie zastrzegając jednocześnie, podobnie jak w stosunku do wskazanych przez siebie, iż nie może to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych nawet jeden raz. Z tego względu fakt, że posiadacz pozwolenia na broń mógł dopuścić się przestępstwa skierowanego przeciwko innym dobrom niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u o broni i amunicji, nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia mu pozwolenia na broń na powyższej podstawie. Dla zastosowania ww. przepisu istotna jest natomiast okoliczność, czy skazanie lub nawet podejrzenie popełnienia określonego czynu zabronionego daje podstawę do przyjęcia, że istnieje - w rozumieniu przedmiotowego przepisu - uzasadniona obawa, że on może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozważania zdaniem skarżącego prowadzą do wniosku, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma zastosowanie również w przypadku popełnienia przez posiadacza broni czynu z art. 178 a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Zauważono, że wprawdzie ww. czyn zabroniony umieszczony jest w rozdziale XXI Kodeksu karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" i wymierzony jest bezpośrednio przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, niemniej jednak nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego i itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwa ludzi, a skala tych przestępstw i wysoki stopień szkodliwości społecznej wymaga zupełnie nowego podejścia do osób ich się dopuszczających. Sprawca umyślnego przestępstwa z art. 178 a § 2 Kodeksu karnego, a za takie skarżący został skazany, świadomie bowiem godzi się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi. Nie sposób zatem nie przyjąć stanowiska, że popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k., mającego charakter umyślny, choć nie mieści się w kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę ,o której mowa w tym przepisie. Nie może mieć tutaj także znaczenia fakt, że popełnione przestępstwo nie miało związku z posiadaną bronią, albowiem ustawodawca warunku takiego nie ustalił. Skarżący dopuszczając się w/w czynu zabronionego jak wskazano nie daje gwarancji , że posiadanej broni nie będzie używać w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym i faktu tego nie mogą zmienić pozytywne opinie o skarżącym z macierzystego koła łowieckiego, ani też postępowanie skazanego przed popełnieniem przez niego czynu zabronionego. Jednocześnie, przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, iż w przypadku popełnienia przez posiadacza pozwolenia na broń czynu zabronionego z art. 178 a § 2 k.k. konieczne jest zbadanie okoliczności popełnienia tego przestępstwa, uznano za chybiony. Tym samym, zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, stwierdzając, że organy Policji nie wywiązały się z obowiązku przewidzianego w tych przepisach k.p.a., nie badając okoliczności popełnienia przestępstwa przez posiadacza broni. Skoro bowiem, ustawodawca ściśle związał stan obawy z samym faktem popełnienia przestępstwa m.in. przeciwko życiu lub zdrowiu, a niewątpliwie tym dobrom pośrednio zagraża także czyn przewidziany w art. 178 a § 2 k.k., to nie mogą mieć znaczenia dla wykazania stanu rzeczonej obawy takie okoliczności, jak stopień nietrzeźwości sprawcy i rodzaj drogi, po jakiej porusza się on pojazdem. Decydujące znaczenie dla sprawy ma już bowiem sam fakt, że dopuścił się on tego rodzaju czynu i stworzył zagrożenie dla innych uczestników ruchu, a w konsekwencji wykazał się lekkomyślnością, która niweczy gwarancję, jakiej wymagać należy od posiadacza broni, że w takim samym stanie świadomości nie użyje jej w celach sprzecznych z prawem. Natomiast okoliczności, w jakich K. K. dopuścił się przestępstwa wynikają z treści prawomocnego wyroku skazującego go za nie. Zaznaczono przy tym , że zgodnie z art. 11 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zarzut Sądu pierwszej instancji, że organy Policji nie zbadały okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa w świetle powyższego jest zatem zupełnie niezrozumiały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, iż organy Policji naruszyły dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zweryfikowały argumentów skarżącego, że popełnił przestępstwo przy nieznacznym stopniu nietrzeźwości i poruszał się po wiejskiej drodze o niskim natężeniu ruchu pojazdów, nie wskazując jednocześnie - w myśl art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na czym w świetle powyższego wyroku Sądu Karnego weryfikacja ta winna polegać, de facto dopuścił się naruszenia tak dyspozycji art. 11, jak i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konkludując podkreślono, iż organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, bowiem godzącego również w życie i zdrowie ludzkie, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Wykazano też , iż Komendant Główny Policji dopuścił i wziął pod uwagę wszystkie dowody zebrane w sprawie, w tym także pozytywną opinię koła łowieckiego, do którego należy K. K., fakt jego wcześniejszej niekaralności oraz okoliczność prawidłowego przechowywania broni, dokonując ich wszechstronnej oceny, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...] października 2006 r. W wyczerpującym uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał wyraźnie, iż okoliczności te, nie podważają jednak ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują go z obrotu prawnego. Wyrok ten natomiast podważa wiarygodność posiadacza broni, co do bezpiecznego jej posiadania i używania przez tę osobę i tym samym rodzi obawę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania . W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Zarzut naruszenia prawa materialnego odniesiono w kasacji do błędnej wykładni art. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustaw z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm. ) polegającej na przyjęciu , że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 2 Kodeksu karnego nie zachodzi uzasadniona obawa , że użyje broni w celu sprzecznym z prawem. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń , jeżeli osoba , której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy. Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Z dyspozycji tej normy prawa wynika , iż pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się już wydane) osobom , co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu , zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przesłanka cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności w zawieszeniu na 2 lata oraz zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na 1 rok tj. o czyn z art. 178a § 2 k.k. Jest niesporne , bowiem , że K. K. w dniu 10 maja 2005 r. w miejscowości R. na drodze publicznej kierował rowerem, znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,68 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu . Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje , że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Wśród przestępstw tych , ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdów innych niż mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( art. 178a § 2 k.k. ), które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko zdrowiu , życiu czy mieniu. Jednakże przede wszystkim zauważyć należy, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo , lecz dopiero stwierdzenie , że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji jak trafnie przyznano to w zaskarżonym wyroku. Co do uzasadnionej obawy , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu , popełnianie czynów nagannych ), czy ujemne cechy charakteru ( nieopanowanie , porywczość , niezrównoważeni i inne ). Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania , o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia ( porównaj wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany ). W orzecznictwie administracyjnym był już wyrażany pogląd ( porównaj wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02 niepublikowany ) , iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem , które stwarzałoby obawy , że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego . Przy uwzględnieniu powyższych rozważań wskazać należy , iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji uznał ,że prowadzenie innego pojazdu niż mechaniczny w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania , że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ( art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji ) , choć sama jazda pojazdem mechanicznym czy też innym niż mechaniczny pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni ( wyrok NSA dnia z 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 niepublikowany). Dlatego też dla oceny spełnienia tej przesłanki warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni , niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez stronę ale również innych okoliczności faktycznych , jak chociażby cech charakteru , jak też dotychczasowego postępowania , zwłaszcza w obchodzeniu się z bronią. Nie można zatem podzielić stanowiska i poglądu Komendanta Głównego Policji zawartego w skardze kasacyjnej , iż samo popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. mającego charakter umyślny w sposób wystarczający uzasadnia obawę , o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie można podzielić stanowiska zawartego w kasacji , że Sąd pierwszej instancji przedstawił błędną wykładnię przepisów prawa materialnego a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178 a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ( rozdział XXI Kodeksu Karnego ) w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania , iż taka obawa o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona. Organy nie mogą stosować takiej wykładni cytowanego przepisu , że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy indywidualizować . Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią , czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób , a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach , to należało by uznać , że każde przestępstwo popełnienie w stanie nietrzeźwości , powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń . Byłaby to kolejna kara dodatkowa , której jednak przepisy nie przewidują . Organy administracji orzekające w sprawie błędnie uznały , iż skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi wystarczającą podstawę do uznania , że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni myśliwskiej celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego , jak też , że podnoszone okoliczności dotyczące dotychczasowego trybu życia skazanego , jak i jego pozytywna wieloletnia działalność w Kole Łowieckim Łoś w Jaworze , w którym nie był karany nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dlatego też w opisanych okolicznościach zasadnie Sąd pierwszej uchylił zaskarżone w sprawie decyzje aczkolwiek prawidłową podstawą prawną tego winien być przepis art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnmi a to naruszenie prawa materialnego i procesowego w tym art. 7 , 77 i 107 § 3 kpa wobec nie wzięcia pod uwagę okoliczności dotyczącej dotychczasowej niekaralności i dobrych opinii środowiskowych w Kole Łowieckim Łoś. Nie wyjaśniono też czy dotychczasowy sposób posługiwania się broną przez stronę wskazuje także na to , że może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organy policji mają tę przesłankę uprawdopodobnić gromadząc właściwy materiał dowodowy , z którego będzie wynikało , że dotychczasowe życie strony wskazuje na potrzebę cofnięcia pozwolenia na broń . W rozpoznawanej sprawie tego nie uczyniono dlatego też prawidłowo wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone decyzje. Trafnie wskazano na potrzebę wzięcia pod uwagę dotychczasowej niekaralności strony , jego dobrej opinii środowiskowej oraz z koła łowieckiego . Tym samym w sprawie zachodzi potrzeba ponownego rozważenia zebranego materiału dowodowego , ustalenia dodatkowych okoliczności (kwestia dotychczasowego posługiwania się bronią ) a to uzasadnia przyjęcie potrzeby zastosowania w tej sprawie także art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nietrafny pozostaje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy procesowej , który określa że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania . Uzasadnienie zatem powinno być przekonujące i nie budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w razie wniesienia skargi kasacyjnej , że zaskarżone orzeczenie zostało podjęte po wszechstronnej analizie akt sprawy oraz , że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Wskazane wyżej rozważania jednak pozwalają uznać , iż powyższa norma prawa procesowego nie została naruszona zaskarżonym wyrokiem. Przede wszystkim w sposób prawidłowy i przekonujący Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił przesłanki uwzględnienia skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie warunki określone w powołanym wyżej przepisie. Wbrew stanowisku skarżącego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają jednoznaczne wskazania co do zakresu uzupełnienia postępowania dla organów policji . Konkludując wskazać należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł o jej oddaleniu . Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu K. K. , adwokatowi T. S. z Kancelarii Adwokackiej w Warszawie przy ul. [...] za reprezentowanie w/w przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną , należne od Skarbu Państwa ( art. 250 ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258-261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenia , o jakim mowa w tym przepisie.