II FSK 1619/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie: NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), WSA del. Anna Dumas, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1138/07 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 21 maja 2008 r., I SA/Łd 1138/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 1 sierpnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe – w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: decyzją z 23 czerwca 2006 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. orzekł o odpowiedzialności K. W. za zobowiązania podatkowe "P." sp. z o.o., z siedzibą w S. R. [...] (dalej: spółka) w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 32.074,77 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 14.139 zł. Jednakże organ odwoławczy uchylił tą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji ze względu na konieczność ustosunkowania się do dodatkowych dowodów przedstawionych przez stronę w odwołaniu - wszczęcia postępowania układowego z wierzycielami, sprawdzenia wierzytelności przysługujących spółce od J. K. i firmy "I." oraz sprawdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki. Decyzją z 30 marca 2007 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. orzekł o odpowiedzialności K. W. za zobowiązania podatkowe spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 32.074,77 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 16.846 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż powyższa zaległość spółki powstała na skutek niewpłacenia podatku dochodowego od osób prawnych zadeklarowanego przez spółkę w zeznaniu CIT-8 za 2002 r., złożonego 31 marca 2003 r., a następnie skorygowanego 23 czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że przedłożony przez stronę dowód w postaci kserokopii podania do sądu o otwarcie postępowania układowego nie wypełniał przesłanek wynikających z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.). Sąd Rejonowy Ł. poinformował, że wniosek podatnika zarządzeniem z 23 października 2003 r. został mu zwrócony, gdyż nie spełniał wymogów wynikających z ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Ponadto wskazano, że postanowieniem z 20 sierpnia 2004 r. Sąd Rejonowy Ł. - Sąd Gospodarczy XIV Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (dalej p.u.n.). W związku z tym organ stwierdził, że nie można było uznać aby wniosek o ogłoszenie upadłości był złożony we właściwym czasie, gdyż był on złożony w momencie kiedy podatnik był już niewypłacalny. Również brak należytej staranności w złożeniu wniosku o otwarcie postępowania układowego doprowadziło do odrzucenia wniosku. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. powołał się na pisma komornika sądowego (z 27 marca 2007 r., które potwierdzało bezskuteczność egzekucji z majątku spółki i z 5 lutego 2007 r., informujące o bezskuteczności egzekucji z wierzytelności przysługującej spółce od firmy S., gdyż od tej firmy dłużnikowi nie przysługiwały żadne wierzytelności). Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne sprawy organ stwierdził, że wystąpiły przesłanki do wydania decyzji orzekającej odpowiedzialność K. W. za zaległości spółki. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z 1 sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, że K. W. w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe był prezesem zarządu tej spółki. Komornik sądowy - jak podkreślił organ odwoławczy - pismem z 5 lutego 2007 r. poinformował wierzyciela, iż po podjęciu czynności egzekucyjnych otrzymał odpowiedź, że spółce nie przysługiwały i nie przysługują od firmy S. żadne wierzytelności. Z kolei dodatkowa informacja komornika sądowego z 27 marca 2007 r. potwierdziła bezskuteczną egzekucję z majątku spółki i komornik postanowieniem wydanym na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. umorzył postępowanie egzekucyjne i wskazał, że w toku czynności egzekucyjnych egzekucja z ruchomości, rachunków bankowych i wierzytelności, jest bezskuteczna. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że K. W. nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Nie została również spełniona druga przesłanka uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu określona w art. 116 § 1 pkt 1 o.p., a mianowicie K. W. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. W tym zakresie dyrektor izby skarbowej podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, oparte na informacjach uzyskanych od Sądu Rejonowego Ł. (pismo Sądu z 31 października 2006 r.) oraz na postanowieniu Sądu Rejonowego Ł. - Sądu Gospodarczego XIV Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych z 20 sierpnia 2004 r., którym oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki na podstawie art. 13 ust. 1 p.u.n. Końcowo organ odwoławczy wskazał także, iż wniosek strony o zawieszenie postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności K. W. za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. został rozpatrzony przez Urząd Skarbowy w S. postanowieniem z 14 marca 2007 r. nr [...], które utrzymane zostało w mocy w wyniku rozpatrzenia przez organ drugiej instancji zażalenia i ostatecznie postanowienie to zaskarżone zostało przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto wniósł o uznanie przesłanek z art. 201 § 1 pkt 4 o.p., uzasadniających zawieszenie postępowania podatkowego. 4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 116 o.p. wskazał między innymi, że w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wykazano, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna oraz, że K. W. pełnił w 2002, 2003 i 2004 roku funkcję prezesa zarządu tej spółki. W związku z tym sąd wskazał, że w sprawie organy nie były zobowiązane do wcześniejszego wydania decyzji określającej zaległość podatkową, gdyż wystawiły administracyjny tytuł wykonawczy na podstawie złożonej przez podatnika deklaracji CIT-8, a zgodnie z art. 108 § 3 o.p. w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący twierdził, iż złożył wniosek o wszczęcie postępowania układowego. Jednakże z akt sprawy wynikało, iż postanowieniem z 23 października 2003 r., XII [...] Sąd Rejonowy Ł. - Sąd Gospodarczy XIV Wydział ds. Upadłościowych i Naprawczych zwrócił podanie spółki o ogłoszenie postępowania układowego. Ponadto Sąd Rejonowy w Ł.- Sąd Gospodarczy XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego w piśmie z 12 września 2006 r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., że postanowieniem z 20 sierpnia 2004 r., XIV [...] Sąd Rejonowy dla w Ł.- Sąd Gospodarczy XIV Wydział ds. Upadłościowych i Naprawczych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki na podstawie art. 13 ust. 1 p.u.n. W związku z powyższymi ustaleniami sąd podzielił pogląd dyrektora izby skarbowej, iż to nie organy podatkowe powinny wykazać brak zawinienia członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością co do niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. To na osobie członka zarządu spółki z o.o. ciąży obowiązek wykazania, że we właściwym czasie zgłosił upadłość lub złożył wniosek o wszczęcie postępowania układowego albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy. Ciężar udowodnienia terminu zgłoszenia takiego wniosku obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi określone okoliczności. Z akt sprawy nie wynikało aby wszczęcie postępowania układowego bądź upadłościowego (zgłoszenie wniosku w tym zakresie) wobec spółki nastąpiło we właściwym czasie. Skarżący nie wskazał także mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części - nie wykazał aby spółce przysługiwały jakiekolwiek wymagalne wierzytelności. Wszystkie informacje w tym zakresie zostały sprawdzone przez organy podatkowe i z tego względu nie można zarzucić im aby w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 116 § 1 o.p. oraz wskazanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania podatkowego. Ponadto sąd wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 8 listopada 2007 r., I SA/Łd 824/07, oddalił skargę złożoną przez K W na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 15 maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych spółki z o.o. za 2002 rok. W związku z tym sąd nie był uprawniony do ponownej oceny zasadności odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności K. W. za zobowiązania podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r., gdyż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm., dalej: p.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. 5. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 § 1 kpc w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę przedstawionego przez skarżącego materiału dowodowego polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, - przepisów prawa materialnego, a to art. 116 § 1 pkt. 1 a i b o.p., polegającego na błędnej ich wykładni i przyjęciu, iż zwrot złożonego wniosku o ogłoszenie upadłości wyłącza ich zastosowanie. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej na podstawie prawa pomocy. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 6. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. Rozpoznając wskazane przez autora skargi kasacyjnej zarzuty w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych z nich, które dotyczą uchybień sądu pierwszej instancji w zakresie przepisów postępowania. W ramach podstaw kasacyjnych wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazano na naruszenie przez sąd w zaskarżonym wyroku art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że wskazane zarzuty są bezzasadne. Podstawa skargi kasacyjnej wskazana w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy jedynie postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego wskazanie w ramach tej podstawy kasacyjnej przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie może odnieść skutku. Sąd pierwszej instancji skoro nie stosował przepisów procedury cywilnej nie mógł naruszyć tych przepisów, wydając zaskarżone orzeczenie. Zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wówczas, kiedy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe, w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. We wniesionej skardze kasacyjnej jej autor nie zakwestionował naruszenia tak przepisów realizujących sądowe postępowanie dowodowe, jak i nie podważył prawidłowości przeprowadzonej przez sąd oceny, że organy orzekające dokonały zgodnego z prawem ustalenia stanu faktycznego. Kwestionując bowiem ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę do podjętej oceny w sprawie, strona skarżąca wskazała przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 233 § 1 kpc. Wobec tak sformułowanego zarzutu należy przypomnieć, że dla sądu administracyjnego podstawę orzekania stanowi w zasadzie cały materiał dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji. Stosownie bowiem do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przy czym sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie. Dokonując wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Kontroli takiej można dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub dokonania czynności. Przedmiotem bowiem tego postępowania zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Wobec jednocześnie braku innych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania mających zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok z 21 kwietnia 2004 r., FSK 181/04, publ. ONSAiWSA 2004, Nr 2, poz. 36 wraz z powołanym w nim orzecznictwem Sądu Najwyższego). Podkreślenia wymaga, iż dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości przyjętych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Przechodząc do kolejnego zarzutu, dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit a i b o.p. polegającego na błędnej wykładni i przyjęciu, ze zwrot wniosku o ogłoszenie upadłości wyłącza jego zastosowanie, należy uznać, że nie zasługują on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 116 o.p. członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej jeżeli wykaże, że właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy, wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W praktyce i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.). Sposób rozumienia znaczenia pojęcia "właściwego czasu" zgłoszenia przez członków zarządu spółki wniosku o ogłoszenie upadłości (użytego w art. 116 par. 1 o.p. oraz w art. 298 k.h.) został już wyjaśniony w orzecznictwie. W wyroku z 18 października 2000 r., V CKN 109/00, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, zgodnie z którym do wykładni art. 298 k.h. nie należy mechanicznie przenosić sformułowania art. 5 § 2, lecz - uwzględniając konkretne okoliczności sprawy - ustalać "właściwy czas" do zgłoszenia wniosku, jak również oceniać przesłanki wymienione w art. 5 § 1 i 2 ("zaprzestanie płacenia długów" oraz "ujawnienie, że majątek spółki lub osoby prawnej nie wystarcza na zaspokojenie długów"). Zgodnie z art. 5 § 1, przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. "Czasem właściwym" do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się zatem do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego. Przedstawione dotychczas uwagi prowadzą do wniosku, że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 o.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 o.p.). Należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości. Skarżący nie wykazał wreszcie, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jego winy. Rozważając zaś kryterium braku winy członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości kierowanej przez niego spółki, organy podatkowe powinny kierować się obiektywnym miernikiem staranności, jakiego można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Stąd, to członek zarządu powinien wykazać organom prowadzącym postępowanie, że uchybienie w zakresie wykonania danego obowiązku, w tym wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych. Zgłoszenie wniosku musi być skuteczne i powinno zainicjować wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.u.n. wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie lub nienależycie opłacony sąd zwraca bez wezwania o uzupełnienie lub opłacenie wniosku, a więc pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu. Postanowieniem z dnia 23 października 2003 r., XII [...] Sąd Rejonowy Ł. Sąd Gospodarczy XIV Wydział ds. Upadłościowych i Naprawczych zwrócił wniosek spółki o ogłoszenie postępowania układowego. Akta rozpoznawanej sprawy wskazują również, że podatnik w toku postępowania przed organami podatkowymi nie wskazał na istnienie takiego majątku spółki, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji ciążących na spółce zaległości w podatku od towarów i usług. W konsekwencji uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w toku sądowej kontroli objętej skargą decyzji prawidłowo stwierdził, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Powyższe rozważania nie pozwalają uznać za usprawiedliwione wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenie przez sąd norm prawa materialnego, to jest art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku słusznie zatem ocenił, że podatkowy stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, ustalony przez organy podatkowe w prawidłowy sposób, pozwalał na wydanie decyzji przenoszącej na skarżącego odpowiedzialność za zaległe zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tych wszystkich względów i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).