II SA/Wa 1162/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Kołodziej, sędzia WSA Adam Lipiński, asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - II SA/Wa 1162/06 UZASADNIENIE Wojewoda [...] działając na podstawie art. art. 156 i 157 § 3 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( jednolity tekst: Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ) po ponownym rozpatrzeniu wniosku Pani M. K. z dnia 02.04.2004 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] w sprawie odmowy przyznania pani M. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że mocą decyzji z dnia [...].04.2003 r., znak: [...] wydanej z upoważnienia Starosty B. orzeczono o odmowie przyznania Pani M. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty B., która następnie stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z dnia 18 marca 2004 r., sygn. akt 3 II SA/Lu 804/03 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie skargę oddalił. W dniu 14 lipca 2004 r. pani M. K. działając przez pełnomocnika złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, który zgodnie z właściwością został przekazany do Wojewody [...]. Jako podstawową przyczynę skutkującą stwierdzeniem nieważności Pani M. K. wskazała wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa polegające na wadliwej i dowolnej interpretacji okresu 18 miesięcy, zawartego w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm. ). Jednak zdaniem Wojewody [...] stan faktyczny i prawny sprawy, wskazuje że należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Organ wskazał tu na treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269) wedle, którego sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. W sprawie sygn. akt: 3 II SA/Lu 804/03 rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 18 marca 2004 r. oceną legalności objęta została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...] jak i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania Pani M. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Kontrola Sądu dotyczyła nie tylko badania, czy występują uchybienia powodujące uchylenie decyzji, takie jak: naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, czy naruszenie prawa dające podstawę do wzruszenia postępowania, czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jakie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale także analizy sprawy pod kątem kwalifikowanych wad powodujących stwierdzenie nieważności decyzji przewidzianych w treści przepisu art. 156 Kpa. W świetle art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.- 1270 ze zm.) prawomocny wyrok sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Tak, więc, wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2004 r. dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma moc wiążącą, co do braku, po uprawomocnieniu się tego wyroku, podstaw do zarzucenia decyzji Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] nie tylko wadliwości kwalifikowanej, ale także jakiejkolwiek wadliwości tej decyzji. W dniu 3 lutego 2006 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła pani M. K. Minister Pracy i Polityki Społecznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu z analizy akt sprawy nie wynika, aby Wojewoda [...] nie dołożył należytej staranności w rozstrzygnięciu sprawy. Ponowne badanie akt wskazuje, bowiem na to, że brak jest przesłanek, aby wszcząć w trybie nadzwyczajnym postępowanie w celu wzruszenia prawomocnej decyzji Starosty B. odmawiającej przyznania stronie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W dniu 2 maja 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożyła pani M. K. Skarżąca wskazała, iż nie złożyła kasacji od wyroku z dnia 18 marca 2003 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na skutek zaniedbania swojego pełnomocnika i w tej sytuacji pozostał jej jedynie tryb nadzwyczajny zmiany bezprawnej decyzji pozbawiającej jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, ze decyzja Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] odmawiająca przyznania pani M. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Mianowicie Wojewódzki Sąd administracyjny w Lublinie orzeczeniem z dnia 18 marca 2004 (sygn. akt 3 II SA/Lu 804/03) oddalił skargę na w/w decyzje. Sąd administracyjny badał nie tylko zarzuty przedstawione w sprawie przez stronę, ale zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie jest związany zarzutami strony i z urzędu ma obowiązek badania decyzji pod kątem wystąpienia w decyzji wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Oznacza to, że Sąd badał także, czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności badanych decyzji. Takich okoliczności nie stwierdzono. Wyrok jest prawomocny. Oznacza to, że zgodnie z treścią art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie to jest wiążące nie tylko dla stron postępowania i samego sądu, ale i dla innych organów państwowych. Jednocześnie należy podnieść, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 30 maja 2005 r. orzeczenie (sygn. akt II SA/Wa 327/05), w którym uchylił decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W orzeczeniu sąd podzielając zdanie organu, co do związania go treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie stwierdził, że odmowa stwierdzenia nieważności jest niewłaściwym trybem zakończenia postępowania i w rozpatrywanej sprawie organ powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie sąd oraz organ którego decyzja lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Organy kierując się treścią art. 153 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. zakończyły sprawę tak jak wskazał im to Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 maja 2005 r., jednocześnie wskazując jako podstawę odmowy treść art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie determinuje postępowanie organów administracji w zakresie objętym żądaniem skarżącej. Stanowisko organów jest zgodne z linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wyraźnie stwierdza, że organ nie może wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która wyrokiem sądu administracyjnego uznana została za zgodną z prawem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.