I SA/Rz 672/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 9 listopada 2007r. sprawy ze skarg spółki z o.o. "A" z siedzibą w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług od importu towarów - oddala skargi- Naczelnik Urzędu Celnego dwoma decyzjami z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...), nr (...) i dwoma decyzjami z dnia (...) stycznia 2007r. nr (...), nr (...) skierowanymi do spółki z o.o. "A" z siedzibą w T.: - określił prawidłowe wysokości podatku od towarów i usług dla towarów importowanych objętych czterema zgłoszeniami celnymi z dnia 10 kwietnia 2006 r. nr OGL (...), nr OGL (...), nr OGL (...), nr OGL (...) odpowiednio w kwotach: 5.254 zł, 4.215 zł, 4.156zł, 5.275 zł, - określił niedobór podatku od towarów i usług odpowiednio w kwotach: 545 zł, 452 zł, 403 zł, 559 zł, stanowiących różnicę pomiędzy kwotami tego podatku wykazanymi i uiszczonymi według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych a kwotami określonymi w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej– po rozpatrzeniu odwołań spółki "A" od powyższych decyzji - czterema decyzjami z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...),(...),(...) i (...) utrzymał w mocy zaskarżone decyzje, wskazując jako podstawę prawną przepisy art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn.zm.). W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 10 kwietnia 2006r. spółka "A" -w imieniu której, jako przedstawiciel bezpośredni, działała Kupiecka Agencja Celna M. R. w S. W. – dokonała czterech zgłoszeń celnych, wnosząc o objęcie procedurą wprowadzenia na rynek krajowy towarów w ramach handlu między Wspólnotą a krajami połączonymi ze Wspólnotą unią celną tj. Turcją. Określiła przy tym należności celne stosując stawkę zerową oraz obliczyła podatek od towarów i usług od przedstawionych wartości celnych. Do zgłoszeń tych dołączone zostały między innymi faktury handlowe nr nr: 034/06.04.2006, 073/06.04.2006, 052/06.04.2006, 076/07.04.2006 zawierające dowód pochodzenia tj. deklaracje eksportera wykazujące, że towary mają tureckie preferencyjne pochodzenie. Organ I instancji przyjął powyższe zgłoszenia celne, przeprowadził ich częściową weryfikację i rewizję celną towaru, które nie wykazały nieprawidłowości, strona złożyła stosowne zabezpieczenia. Następnie pismem z dnia 5 maja 2006r. zwrócono się - na podstawie art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego UE-Bułgaria o weryfikację tych dowodów pochodzenia /deklaracji na fakturach/ do bułgarskich władz celnych. W odpowiedzi bułgarskie władze celne poinformowały, że towary wymienione w przedmiotowych fakturach zostały zaimportowane do Bułgarii z Turcji, nie zostały podane obróbce ani przetworzeniu ale wykazany w tureckich fakturach eksporter tj. firma "B" nie istnieje i wobec powyższego deklaracje sporządzone przez tę firmę na fakturach są fałszywe a towary nie [podlegają zasadom [preferencyjnym. W związku z tym organ I instancji postanowieniami z dnia 9 listopada 2006 r. wszczął z urzędu postępowania w przedmiocie prawidłowego określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, natomiast we wcześniej wszczętych postępowaniach w przedmiocie długu celnego organ I instancji wydał w dniach (...) stycznia 2007r. i (...) stycznia 2007r. r. decyzje określające prawidłowe kwoty tego długu. Biorąc pod uwagę zmianę podstaw opodatkowania na skutek decyzji w przedmiocie długu celnego, organ I instancji wymienionymi na wstępie decyzjami określił w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług. Organ odwoławczy, uznając stanowisko organu I instancji za prawidłowe wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, określających przedmiot opodatkowania (import towarów) oraz podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy i moment powstania tego obowiązku z mocy prawa (chwila powstania długu celnego). Organ odwoławczy stwierdził także, iż według art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło i wobec tego koniecznym było w rozpatrywanych sprawach uwzględnienie w tejże podstawie cła określonego decyzjami z dnia (...) i (...) stycznia 2007r. r. Przy określaniu tego podatku zastosowano stawkę 7% w odniesieniu do odzieży niemowlęcej oraz stawkę 22% co do pozostałych towarów, tj. odzieży damskiej i męskiej, w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. Nr 87, poz. 826 ze zm.). Ponadto organ podkreślił, że decyzje organu celnego I instancji w przedmiocie długu celnego zostały uchylone decyzjami organu II instancji z dnia (...) czerwca 2007r. nr nr (...),(...),(...),(...) w części dotyczącej podstawy materialnoprawnej oraz w części dotyczącej sentencji – z równoczesnym orzeczeniem w tym zakresie. Istotnym jest jednak, że w decyzjach powyższych organ II instancji uznał, że dług celny powstał zgodnie z art. 220 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w kwotach określonych w decyzjach organu I instancji i wobec powyższego decyzje organu I instancji w niniejszych sprawach prawidłowo rozstrzygają o kwotach podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu. Organ odwoławczy wskazał także, że skoro zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ I instancji może w jednej decyzji określić zarówno kwotę długu celnego, jak i podatku od towarów i usług, to może także wydać w tym zakresie dwie odrębne decyzje w tym samym czasie. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie podatku jest wcześniejsze doręczenie stronie decyzji w przedmiocie długu celnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty te dotyczą kwestii będących przedmiotem postępowań celnych i ustosunkował się do nich w decyzjach w przedmiocie długu celnego. Spółka "A" złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, wnosząc o ich uchylenie w całości. Skarżąca spółka zarzuciła, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.– Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 120, art. 123 § 1 w związku z art. 165 § 1, art. 122 w związku z art. 187, art. 180 § 1, art. 194 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 229 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarg skarżąca spółka podniosła, że w istocie w niniejszych sprawach toczyły się dwa rodzaje postępowań: postępowania zainicjowane przez spółkę złożeniem zgłoszeń celnych i postępowania wszczęte przez organ I instancji z urzędu w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług. Faktycznie jednak organ celny wcześniej zwrócił się do bułgarskiej administracji celnej w sprawie weryfikacji świadectw przewozowych i uzyskał odpowiedź z dnia 7 września 2006r.. Podjął więc czynności na długo przed formalnym wszczęciem postępowania, nie poprzedzonego wszczęciem żadnego innego postępowania: podatkowego, sprawdzającego lub kontrolnego. O prowadzeniu tej weryfikacji przez bułgarskie władze celne oraz o jej wynikach, organ celny nie poinformował skarżącej spółki. Bez przeprowadzenia jakichkolwiek innych dowodów wydano następnie decyzje w przedmiocie długu celnego a także w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca spółka podniosła też, że żadne przepisy, a w szczególności przepisy ustaw – Prawa celnego i Ordynacji podatkowej, nie wyłączają procedury weryfikacji dokumentów celnych spod działania regulacji działu IV tej Ordynacji. Organy celne zobowiązane więc były do ich stosowania w swoim "całym" postępowaniu. Organ celny inicjujący weryfikację świadectw przewozowych, z mocy art. 165 Ordynacji, obowiązany był do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu i doręczenia go stronie. Tylko wówczas strona miałaby zapewnioną ochronę proceduralną, a w szczególności możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu (art. 123 § 1). Postanowienie takie oddziela postępowanie podatkowe od innych czynności, tj. czynności kontrolnych i sprawdzających. Nawet jednak i te postępowania muszą być poprzedzone doręczeniem stronie stosownego upoważnienia do ich przeprowadzenia. Inaczej, wszystkie podjęte wcześniej działania organu nie wywołują żadnych skutków prawnych. Wydając decyzję organ musi odnieść się do tych dowodów, które zebrał w toku prawidłowo wszczętego postępowania; dowodem może być wszystko, co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji). Zasady postępowania podatkowego określone w art. 120, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obligują organy celne do zebrania zupełnego materiału dowodowego i jego oceny; organy nie mogą korzystać z dowodów zebranych w innym postępowaniu albo poza postępowaniem prawidłowo wszczętym. Nie mogą także przerzucać na stronę obowiązku wskazywania i zbierania dowodów. Mają obowiązek rozważyć wszelkie dowody zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony. Wątpliwości powinny być natomiast rozstrzygane na korzyść podatnika. W ocenie skarżącej spółki, w postępowaniach: weryfikacyjnym, celnym i podatkowym, spółka została pominięta i nie mogła bronić swoich praw oraz interesów. W szczególności nie mogła doprowadzić do rewizji kontraktów handlowych między firmą bułgarską a eksporterem tureckim i nie mogła przeprowadzić dowodów przeciwko treści dokumentów bułgarskich władz celnych co do istnienia eksportera tureckiego. Organy celne nie przedstawiły żadnego dowodu od kompetentnych, właściwych rzeczowo i miejscowo władz celnych, zaprzeczającego lub potwierdzającego istnienie eksportera tureckiego. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że stwierdzenie władz celnych bułgarskich, iż eksporter turecki nie istnieje, nie oznacza, że nie istniał w dacie wystawienia tureckich świadectw przewozowych. Bułgarskie władze celne mogą weryfikować tylko te dowody pochodzenia towaru, które są wystawione przez te władze albo przez eksportera mającego siedzibę na terytorium Bułgarii; nie mają natomiast żadnych uprawnień do wypowiadania się na temat eksportera tureckiego i dokumentów tureckich. W rozpatrywanych sprawach nie została też ujawniona procedura kontrolna dotycząca weryfikacji dowodów pochodzenia między Bułgarią i Turcją, zaś polskie organy celne nie podjęły żadnych działań w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy w tym względzie. W zakresie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, skarżąca spółka podniosła, że kwota długu celnego włączona do podstawy opodatkowania musi być kwotą należną, czyli taką, o której importer został powiadomiony przez doręczenie stosownej decyzji. Jeśli więc decyzje w przedmiocie długu celnego oraz w przedmiocie podatku od towarów i usług zostały wydane i doręczone spółce w tym samym dniu, to oczywistym jest, że w chwili wydania decyzji podatkowych nie było podstaw do zwiększania podstawy opodatkowania o kwotę długu celnego. O kwocie tego długu strona nie została bowiem wcześniej powiadomiona. W rozpatrywanych sprawach podatkowych wszelkie istotne ustalenia dowodowe dokonane zostały w odrębnych postępowaniach celnych i przeniesione, bez formalnego włączenia dowodów, do postępowań podatkowych, przez co strona pozbawiona została ochrony proceduralnej. Ponadto, organ celny dokonał błędnej oceny posiadanej dokumentacji i w konsekwencji błędnej oceny stanu faktycznego oraz prawnego. Skarżąca spółka zarzuciła także, iż organ odwoławczy nie jest związany treścią odwołania i rozstrzyga sprawę ponownie. W rozpoznawanych sprawach organ ten ograniczył się jednak tylko do zaaprobowania działań organu I instancji. W odpowiedziach na skargi, Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi – po połączeniu spraw do łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z ustaleń organów celnych oraz zgromadzonych w aktach dokumentów, wydanie w niniejszej sprawie decyzji określających skarżącej spółce prawidłowe kwoty podatku od towarów i usług od importu towaru dokonanego według wymienionych wyżej zgłoszeń celnych, jest następstwem ustaleń dokonanych przez te organy w zakresie prawidłowych wysokości kwot wynikających z długu celnego i wydania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego na skutek obliczenia tego długu w określonych kwotach, podczas gdy w zgłoszeniach celnych wykazane były w tym zakresie kwoty zerowe. Decyzje organu celnego I instancji w niniejszej sprawie tj. w przedmiocie podatku od towarów i usług wydane zostały w tych samych dniach, co decyzje tego organu w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego / (...) i (...) stycznia 2007r./, natomiast decyzje organu II instancji w przedmiocie podatku wydane zostały po upływie dziesięciu dni /(...) czerwca 2007r./ po wydaniu przez ten organ decyzji "celnych" /(...) czerwca 2007r./. Podnoszone w skargach zarzuty odnośnie przebiegu postępowania celnego / tj. w przedmiocie długu celnego/ były przedmiotem oceny Sądu w sprawach sygn. I SA/Rz 649-652/07 w których skargi skarżącej spółki zostały wyrokiem z dnia 16 października 2007r. oddalone i wobec tego nie zachodzi potrzeba uzasadnienia zajętego tam stanowiska. Natomiast w niniejszych sprawach ocenie podlega zasadność wydania przez organy celne decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych w skargach tj. że o kwotach długu celnego wliczonych do podstawy opodatkowania, skarżąca spółka jako dłużnik nie była wcześniej powiadomiona, ponieważ uprzednio nie doręczono jej decyzji w przedmiocie tego długu. Import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług / art. 5 ust.1 pkt. 3 w związku z art. 2 pkt.5 i pkt. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług – Dz.U. nr 54 poz. 535 z późn. zm./ a podatnikami tego podatku są między innymi osoby fizyczne na których ciąży obowiązek zapłaty cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną / art. 17 ust.1 pkt. 1 cyt. ustawy/. Według regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady /EWG/ nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.U. L 302 z 19 października 1992r./, dług celny w przywozie powstaje w sytuacjach określonych w art. 201-205, 212, dłużnikami są podmioty wskazane w powyższych przepisach odnośnie poszczególnych przypadków powstania długu celnego , dotyczy to także długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie /art. 220 ust.1/. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego /z wyjątkami niemającymi znaczenia w niniejszej sprawie/ a podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło /art. 19 ust.7, art. 29 ust.13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług/. Podatnicy podatku od towarów i usług mają obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku według obowiązujących stawek /art. 33 ust. 1 cyt. wyżej ustawy/ i tak uczyniła spółka składając przedmiotowe zgłoszenia celne. Jeśli jednak organ celny stwierdzi, że kwota podatku obliczona w zgłoszeniu celnym jest nieprawidłowa, to organ ten /naczelnik urzędu celnego/ wydaje decyzję określającą ten podatek w prawidłowej wysokości, przy czym określenie podatku może nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych /art. 33 ust.2/, również sam podatnik może – po przyjęciu zgłoszenia celnego – wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości /art. 33 ust.3/ . Konstrukcja przepisów powołanych bezpośrednio wyżej wskazuje na to, że określenie przez organy celne prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych może nastąpić tylko w przypadku, gdy organ ten z urzędu dokonuje weryfikacji zgłoszenia celnego, natomiast w sytuacji, gdy działa na wniosek podatnika, powinien orzec w tej kwestii w oddzielnej decyzji. Jednakże cyt. przepis art. 33 ust.2 daje organowi celnemu możliwość orzekania w jednej decyzji o należnościach celnych i podatkowych, co a contrario oznacza, że organ ten ma także inną możliwość tj. orzekania w tych przedmiotach w odrębnych decyzjach. W przepisach powołanej ustawy o podatku od towarów i usług /a w szczególności w przepisach wyżej powołanych/ nie występuje pojęcie "prawnie należnej " kwoty podatku – jak przyjmuje w skargach spółka skarżąca- lecz prawidłowa lub nieprawidłowa wysokość kwoty podatku. Natomiast – jak wskazano wyżej – w art. 29 ust.13 cyt. wyżej ustawy mowa jest włączeniu do podstawy opodatkowania "należnego" cła. Według art. 4 WKC cło mieści się w pojęciu należności celnych /pkt.10, 11/ oraz w pojęciu długu celnego /pkt.9/, który to dług powstaje z mocy prawa w momentach określonych w przepisach prawa celnego, a jeśli w przedmiocie tego długu wydane zostaną decyzje organu celnego, to mają one charakter określający wysokość tego długu już powstałego. Taka sama konstrukcja dotyczy zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu tj. – jak wynika z przepisów powołanych wcześniej – zobowiązanie to powstaje z mocy prawa z chwilą powstania długu celnego i również w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających obliczenie wysokości tego podatku w innej kwocie, organ celny wydaje decyzję jedynie określającą wysokość kwoty podatku co do którego zobowiązanie powstało już wcześniej. Kwota należna wynikająca z długu celnego podlega zaksięgowaniu /art. 217 ust.1 , art. 218 ust.1, ust.3 WKC/ i według art. 221 ust.1 WKC dłużnik powinien być o jej wysokości zawiadomiony niezwłocznie a czas dokonania tej czynności jest o tyle istotny, że – niezależnie od wiążących się z tym terminów płatności - powiadomienie to nie może nastąpić po upływie trzech lat od powstania długu celnego /przedawnienie/. Z powyższej regulacji wynika, że powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego jest czynnością następczą w stosunku do powstania długu celnego tj. dług w sytuacjach określonych przepisami powstaje z mocy prawa i dopiero potem następuje jego zaksięgowanie a następnie powiadomienie dłużnika - a więc ani zaksięgowanie, ani powiadomienie nie są czynnościami kreującymi dług celny. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane w art. 29 ust.13 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie "należne" cło dotyczy cła wymagalnego / tj. według strony skarżącej określonego w prawidłowo doręczonej decyzji/, bo skoro obydwa zobowiązania tj. w zakresie długu celnego i podatku powstają z mocy prawa w jednakowym czasie a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana, to organ celny będący równocześnie organem podatkowym może albo w jednakowym albo w różnym czasie może te zobowiązania określać. W niniejszej sprawie organy powołały się na decyzje wydane w przedmiocie długu celnego, które istotnie nie były jeszcze wówczas doręczone skarżącej spółce / jeśli chodzi o decyzje "celne" organu I instancji/ a więc ze względu na uregulowanie zawarte w art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 8 poz. 60 z 2005r. z późn. zm./ nie były jeszcze wiążące, jednakże , w ocenie Sądu, konieczność zaistnienia tego związania nie występowała. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje - jak wskazano wyżej - w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Te względy przesądziły m.in. o uprawnieniu naczelnika urzędu celnego do prowadzenia jednego postępowania kończącego się decyzją wymierzającą należność celną w prawidłowej wysokości i – równocześnie – określającą kwotę podatku od towarów i usług w imporcie albo postępowań równoległych kończących się odrębnymi decyzjami w zakresie każdego z tych zobowiązań. Poprawnie w badanych sprawach podatkowych przyjęto za podstawę opodatkowania wartość celną towaru zadeklarowaną w wymienionych na wstępnie zgłoszeniach celnych powiększoną o należne cło określone w ostatecznych decyzjach wydanych w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Właściwie zastosowano także stawki podatku od towarów i usług tj. 7% w stosunku do odzieży niemowlęcej oraz 22% w stosunku do odzieży damskiej i męskiej - w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r.w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie /Dz.U. nr 87 poz. 826 z późn. zm./. Nie mogą w granicach rozpoznawanej sprawy podlegać badaniu przez Sąd sformułowane w skardze zarzuty wymierzone w legalność decyzji, jakie Dyrektor Izby Celnej wydał w sprawach długu celnego. Te bowiem argumenty podlegać mogą badaniu wyłącznie w postępowaniach sądowych objętych sygn. akt I SA/Rz 649-652/07. Skarżąca spółka pominęła okoliczność, iż w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Z tych też względów w postępowaniu w sprawie podatku od towarów i usług prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług organ podatkowy nie może ponownie dokonywać oceny elementów ukształtowanego już stosunku z zakresu prawa celnego, w tym także badać poprawności zastosowanej stawki celnej, poprawności postępowania dowodowego w sprawie celnej oraz dopuszczalności oparcia się przez orzekający organ na informacjach uzyskanych od władz celnych obcych państw w zakresie wyników weryfikacji dowodów pochodzenia w postaci deklaracji na fakturach (dowodów korzystania przez towar z preferencyjnej, zerowej, stawki celnej). Przy odmiennym założeniu mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, organ rozstrzygający sprawy podatku od towarów i usług nie był zobowiązany do formalnego "włączania" materiału dowodowego spraw celnych, aby móc powoływać się na skutki wymierzenia należności celnych w wysokości wyższej niż pierwotnie zadeklarowana w zgłoszeniach. Poprawnie zatem przytoczono w zaskarżonych decyzjach rezultaty postępowań w sprawach celnych, nie dopuszczając się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z naprowadzonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ oddalił skargi jako nieuzasadnione.