II SA/Ol 864/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę oddala skargę Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta, po rozpatrzeniu wniosku W. T. oraz M. W. T., zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej Nr "[...]", stanowiącej własność w/w, położonej w obrębie W., oznaczonej jako działka nr "[...]"- na działki od nr 10/31 do nr 10/78 o łącznej powierzchni 7,2675 ha. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż projekt podziału nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]". Zgodnie z ustaleniami tego planu działki od nr 10/31 do nr 10/78 położone są w strefie mieszkalno-usługowej i rekreacyjnej, związanej z obsługą drogi nr 16, natomiast działka nr 10/79 stanowi drogę dojazdową, która z mocy prawa przechodzi na własność Gminy. W uzasadnieniu decyzji zawarto ponadto, iż działka nr 10/79 o powierzchni 0,9072 ha przechodzi na własność Gminy bez odszkodowania w związku ze zrzeczeniem się przez W. T. tego uprawnienia. Pismem z dnia 22 maja 2002r. W. T. i M. W. T. poinformowali Urząd Miasta, że na podstawie art. 86 kc wycofują jako wadliwe oświadczenie woli w przedmiocie dokonania darowizny działki gruntu nr 10/79 i jednocześnie, zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, żądają wypłaty odszkodowania za przejęty przez Gminę grunt. Ponadto pismem z dnia 20 czerwca 2002r. M. W. T. oświadczyła, że jako współwłaścicielka nieruchomości nie zrzekła się odszkodowania i nie podpisywała żadnego dokumentu w tym przedmiocie. W odpowiedzi Burmistrz poinformował wnioskodawców, iż zgodnie z zapisem KW Nr "[...]" przedmiotowa działka stanowi ich własność. Wyjaśnił, że działka ta nie przeszła na własność Gminy z mocy prawa z uwagi na brak ustawowych przesłanek określonych w art. 97 i 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał, iż warunkiem przejścia z mocy prawa działki przeznaczonej na drogę na własność Gminy, jest określenie przebiegu tej drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w obowiązującym planie nie przewidziano drogi publicznej obejmującej działkę nr 10/79. Ponadto działka ta nie jest również zamieszczona w obowiązującym wykazie dróg gminnych (Uchwała Nr 24/203/2000 Rady Miejskiej z dnia 5 maja 2000r. w sprawie zaliczenia dróg i ulic do kategorii dróg gminnych). Burmistrz przyznał, że decyzja zatwierdzająca podział zawiera w uzasadnieniu stwierdzenie o przejściu drogi z mocy prawa na własność Gminy bez odszkodowania, jednak okoliczność ta nie mogła wywołać skutków prawnych w zakresie przejścia własności, bowiem przejście własności w tym trybie następuje z mocy prawa a nie decyzji administracyjnej. W związku z tym W. T. i M. W. T. w dniu 27 marca 2003r. wystąpili do Starosty o ustalenie odszkodowania w trybie postępowania administracyjnego - na zasadzie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, iż decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". w sprawie zatwierdzenia projektu podziału. Również w 2003r., na wniosek państwa T., Sąd Rejonowy w Olsztynie wpisał do księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr 10/79 (KW Nr "[...]") ostrzeżenie dotyczące niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym, skierowane przeciwko prawu własności W. T. i M. W. T. na rzecz Gminy. Natomiast w 2005r, na wniosek wyżej wymienionych, na podstawie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, wykreślono z powyższej księgi wieczystej prawo własności państwa T. i wpisano jako właściciela tej działki Gminę. Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Starosta, na podstawie art. 129 ust. 1 i 5, art. 130, art. 132 ust. 1a i 2 oraz art. 134 w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) ustalił na rzecz M. W. T. i W. T. odszkodowanie w wysokości 190 100,00 zł za działkę oznaczoną na mapie i w rejestrze ewidencji gruntów obrębu "[...]", gmina "[...]" numerem 10/79 o pow. 0,9072 ha, posiadającą urządzoną księgę wieczystą KW nr "[...]", która przeszła z mocy prawa na własność Gminy jako droga publiczna, na podstawie decyzji Burmistrza z dnia "[...]" znak: "[...]" o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, wydanej na wniosek właścicieli i zobowiązał Burmistrza do wypłaty tego odszkodowania. W uzasadnieniu organ przytoczył okoliczności faktyczne, wskazując, iż na podstawie decyzji zatwierdzającej podział, Sąd Rejonowy dokonał wpisu w KW "[...]" prawa własności na rzecz Gminy. Pomiędzy właścicielami nieruchomości, a Burmistrzem nie doszło do ustalenia wysokości odszkodowania w drodze porozumienia. Wobec tego zaistniały przesłanki do ustalenia odszkodowania w drodze postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ podał, że wysokość odszkodowania ustalono w oparciu o wycenę wykonaną przez rzeczoznawcę majątkowego. Podniósł, iż operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i może stanowić podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Odnosząc się do stanowiska Burmistrza, który podnosił, iż państwo T. zrzekli się odszkodowania, organ uznał, iż okoliczność ta nie może być rozstrzygana w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Stwierdził, że warunkiem wszczęcia postępowania w trybie art. 98 ust. 3 wymienionej ustawy jest brak uzgodnień co do wysokości odszkodowania, natomiast zarówno wnioskodawca, jak i Burmistrz nie przedstawili dokumentu potwierdzającego zawarcie porozumienia stron odnośnie ustalonej wysokości odszkodowania. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody złożyli: W. T. oraz w imieniu gminy Burmistrz. W. T. domagał się uchylenia rozstrzygnięcia w części dotyczącej wysokości odszkodowania, zarzucając, iż wartość odszkodowania została ustalona niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podniósł, iż rzeczoznawca oparł się na wartości netto i nie uwzględnił kosztów nabycia nieruchomości. Jednocześnie zarzucił, że cena znacznie odbiega o obecnych cen rynkowych nieruchomości takiego rodzaju, na dowód czego załączył operat szacunkowy sporządzony na jego zlecenie. Stwierdził, iż rzeczoznawca niewłaściwie dobrał nieruchomości porównawcze oraz niezasadnie posłużył się danymi z transakcji z roku 2005. Burmistrz wniósł natomiast o uchylenie powyższej decyzji w całości. Podniósł, iż w toku postępowania podziałowego W. T. złożył oświadczenie woli o nieodpłatnym przekazaniu drogi na rzecz Gminy, co rozumieć należy jako rezygnację z ustalenia odszkodowania, przysługującego na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zaznaczył, iż w uzasadnieniu decyzji podziałowej wskazano, iż działka nr 10/79 przechodzi z mocy prawa na własność Gminy bez odszkodowania stosownie do złożonego przez W. T. oświadczenia. Decyzja ta nie została zaskarżona przez stronę. Tym samym, w ocenie odwołującego, kwestia odszkodowania za działkę nr 10/79 została rozstrzygnięta już na etapie wydania decyzji zatwierdzającej podział. Pomiędzy Gminą a państwem T. doszło bowiem do zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 98 ust. 3 powołanej ustawy. Burmistrz podniósł, iż dopiero 22 maja 2002r. W. T. podjął próbę cofnięcia oświadczenia woli jako wadliwego. Stwierdził, że okoliczność ta nie może wywołać skutków prawnych, gdyż oświadczenie nie zostało złożone pod wpływem błędu i nie wymagało formy aktu notarialnego. Ponadto ewentualne uchylenie się od skutków jego złożenia, stosownie do art. 88 kc, mogło nastąpić w terminie 1 roku. W tej sytuacji roszczenie państwa T. jest bezprzedmiotowe. Burmistrz zarzucił, iż mimo przedłożenia dokumentów potwierdzających zrzeczenie się przez wnioskodawców prawa do naliczenia odszkodowania, organ I instancji nie rozstrzygnął merytorycznie tej kwestii. Natomiast zagadnienie to jako zasadnicze winno być rozstrzygnięte, niezależnie od tego jaki organ jest właściwy do jego rozpatrzenia. Jeżeli Starosta uznał, że kwestia złożenia oświadczenia woli nie może być rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym, to zdaniem Burmistrza, należało zawiesić postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 ust. 4 kpa. Decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]" Dyrektor Wydziału Infrastruktury i Geodezji Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do porozumienia stron, skoro został złożony wniosek o ustalenie odszkodowania w trybie administracyjnym. Okoliczność, że skarżący złożył pierwotnie oświadczenie woli o rezygnacji z odszkodowania, nie może mieć wpływu na skuteczność wniosku o ustalenie odszkodowania. Stwierdził, iż strona mogłaby się zrzec odszkodowania na rzecz Gminy, ale dopiero wówczas, gdyby odszkodowanie to zostało ustalone zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy tej ustawy nie dają podstaw do odstąpienia od ustalenia odszkodowania za wydzieloną działkę pod drogę, a przepis art. 98 ust. 3 tej ustawy wyraźnie określa obowiązek ustalenia odszkodowania, jeżeli strona tego żąda. Podkreślił, iż organ nie jest władny do oceny, czy faktycznie zawierając umowę zainteresowani działali pod wpływem błędu. Natomiast organ jest związany takim oświadczeniem, w związku z tym musi przyjąć, że nie została dobrowolnie uzgodniona kwestia odszkodowania. W tej sytuacji ani Gmina, ani Starosta nie mogą unieważnić czynności prawnej zawierającej wadliwe oświadczenie woli. Organ uznał za niezasadne żądanie zawieszenia postępowania. Stwierdził, iż skoro W. T. pismem z dnia 22 maja 2002r. wycofał, jako wadliwie złożone, oświadczenie woli w przedmiocie dokonania na rzecz Gminy darowizny gruntu o pow. 0,9072 ha bez odszkodowania, żądając jednocześnie wypłaty odszkodowania, to Gmina mogła skorzystać z możliwości wystąpienia ze stosownym powództwem do sądu, kwestionując uchylenie się od skutków wadliwego oświadczenia woli. Zdaniem organu odwoławczego, skoro Burmistrz nie skorzystał z możliwości wystąpienia do sądu powszechnego, to Starosta nie miał obowiązku zawieszenia postępowania, gdyż brak było podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto organ szczegółowo odniósł się także do zarzutów zgłoszonych przez W. T., uznając je za niezasadne. Powyższą decyzję Wojewody zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Burmistrz, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138, art. 7 oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Burmistrz powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu. Podkreślił, iż kwestia skuteczności uchylenia się przez W. T. od wcześniej złożonego oświadczenia woli - o zrzeczeniu się prawa do odszkodowania - jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Od merytorycznego rozstrzygnięcia tego zagadnienia prawnego zależy bowiem ustalenie czy istnieją podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie odszkodowania za przejętą działkę. Stwierdził, iż organy w rzeczywistości dokonały we własnym zakresie rozstrzygnięcia tej kwestii, uznając że wnioskodawca uchylił się od skutków prawnych prawidłowo wcześniej złożonego oświadczenia woli o zrzeczeniu się prawa do odszkodowania. Nie zgodził się także ze stanowiskiem organu, iż W. T. mógłby się zrzec prawa do odszkodowania dopiero po jego ustaleniu, o czym w ocenie strony przekonuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005r. sygn. akt I SA/Wa 2095/04, LEX nr 198959. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 października 2007r. pełnomocnik strony skarżącej poparła skargę. Dodatkowo podniosła, że obecnie nie toczy się żadne postępowanie cywilne między stronami postępowania administracyjnego, gdyż mogłoby się okazać, że wcześniej zakończyłoby się postępowanie administracyjne niż cywilne. Stwierdziła, że organy administracyjne nie wskazały, która ze stron ma wystąpić z powództwem, a jednak dokonały oceny dokumentów. Zaznaczyła też, że Gmina nie kwestionuje, że działka nr 10/79 stanowi jej własność. Podała, iż Gmina nie posiada oświadczenia podpisanego przez W. T.. Pełnomocnik organu podniosła natomiast, iż porozumienie co do odszkodowania zostało zawarte między Burmistrzem, a właścicielem działki, w związku z tym to strona powinna dochodzić jego skuteczności przed sądem. Uczestnik postępowania W. T. wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że podpisał propozycję zrzeczenia się odszkodowania za działkę 10/79 w zamian za zwolnienie z podatków, przy czym dokumentu tego nie podpisywała jego żona. Oświadczył, że propozycja ta była rodzajem szantażu, gdyż od tego uzależniono wydanie decyzji podziałowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionuje dopuszczalność ustalenia odszkodowania w trybie administracyjnym, stojąc na stanowisku, iż roszczenie państwa T. jest bezprzedmiotowe, ponieważ pomiędzy Burmistrzem, a właścicielem działki nr 10/79 doszło do stosownych uzgodnień. Strona powołuje się w tym zakresie na okoliczność zrzeczenia się przez W. T. prawa do odszkodowania. Uważa, że nie mógł on cofnąć skutecznie złożonego uprzednio oświadczenia woli, kwestia ta zdaniem skarżącej, stanowi prejudykat w sprawie ustalenia odszkodowania i winna zostać rozstrzygnięta przez sąd cywilny. Sąd nie podziela powyższych twierdzeń. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603, zwanej dalej u.g.n.) działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność odpowiednio: gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Stosownie zaś do ust. 3 powołanego artykułu za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z regulacji tych wynika, że przesłankami warunkującymi ustalenie w trybie administracyjnym odszkodowania za działki gruntu przejęte pod drogę publiczną są: nabycie z mocy prawa przez gminę własności tych działek oraz brak uzgodnienia odszkodowania w drodze porozumienia pomiędzy zainteresowanymi. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że przedmiotowe działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność danej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna. Zatem dopiero z tą chwilą, po stronie byłego właściciela gruntów powstaje prawo do odszkodowania, zaś po stronie właściwego organu obowiązek jego wypłacenia. Oznacza to, że dopiero po uprawomocnieniu się decyzji zatwierdzającej podział, strony mogą poczynić wiążące ich uzgodnienia w kwestii odszkodowania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż dokument, na który powołuje się Burmistrz, podnosząc, że W. T. zrzekł się prawa do odszkodowania, został podpisany przez w/w przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział. Dokumentu tego nie ma w aktach sprawy, Gmina jak też państwo T. nie posiadają tego dokumentu. Nie można zatem ustalić, jakiej dokładnie treści było złożone oświadczenie. Same strony postępowania administracyjnego podają w tym zakresie różne wersje. Burmistrz podnosi (w odwołaniu), że było to oświadczenie o nieodpłatnym przekazaniu drogi na rzecz Gminy, natomiast W. T., iż spornym oświadczeniem zrzekł się odszkodowania w zamian za zwolnienie z podatków, bowiem od tego uzależniono zatwierdzenie podziału. Zauważyć można, że jeżeli, było tak jak twierdzi Burmistrz, tzn. oświadczenie dotyczyło nieodpłatnego przekazania drogi na rzecz Gminy, to takie oświadczenie mogłoby wywrzeć skutek prawny, gdyby zostało sporządzone w przepisanej prawem formie aktu notarialnego, a ponadto zawierało bezwzględnie zgodę współwłaściciela nieruchomości - stosownie do wymogów art. 199 kc, ale wówczas doszłoby do przeniesienia własności nieruchomości w drodze cywilnoprawnej. Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Bezspornie Gmina nabyła własność działki nr 10/79 z mocy prawa w trybie przewidzianym w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sytuacji, zgodnie z ust. 3 tego unormowania państwu T. przysługuje odszkodowanie. Skoro przepis ten kategorycznie stanowi, że odszkodowanie przysługuje to decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości nie mogła przesądzić, że odszkodowanie nie zostanie ustalone. Podkreślić należy ponownie, iż prawo do odszkodowania powstaje dopiero wówczas, gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stanie się ostateczna. W związku z tym dopiero po tej dacie byli właściciele mogli ewentualnie zrzec się odszkodowania. Stanowisko takie zostało już ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2002r. sygn. akt. I SA 1658/00 LEX nr 81734, tez wyrok NSA z 4 października 2006r. sygn. akt I OSK 417/06 LEX nr 281387). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela poglądu wyrażonego przez organ odwoławczy, iż osoba zainteresowana mogłaby się zrzec odszkodowania, dopiero gdyby odszkodowanie to zostało ustalone zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli po dokonaniu wyceny wartości nieruchomości. Takie twierdzenie jest obarczone błędem logicznym, a ponadto ograniczałoby prawo podmiotowe wierzyciela. Skoro bowiem ustawodawca wymaga, aby w pierwszej kolejności wyczerpany został tryb cywilnoprawny, a wierzycielowi przysługuje niezaprzeczalne prawo zrzeczenia się przysługującej mu wierzytelności, w związku z tym zainteresowany może zrzec się odszkodowania już na tym etapie. Mając powyższe na uwadze Sąd nie ma wątpliwości, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uzgodnienia odszkodowania pomiędzy Burmistrzem, a państwem T.. Nawet jeżeliby przyjąć za Burmistrzem (hipotetycznie), że można się zrzec odszkodowania zanim jeszcze ono zaczęło przysługiwać, to oświadczenie takie niewątpliwie, w przypadku współwłaścicieli przejętej nieruchomości, musiałoby zostać złożone przez każdego z nich. Natomiast strona skarżąca w ogóle nie neguje, że rzekomego oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania nie podpisywała M. W. T... Zatem i przy powyższym założeniu nie można uznać, że do porozumienia doszło, tym samym wysokość odszkodowania należało ustalić w drodze decyzji administracyjnej co też w niniejszej sprawie zostało uczynione. Wobec powyższych rozważań, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje kwestia cofnięcia przez W. T. oświadczenia woli. Nie zachodziła więc potrzeba zawieszenia postępowania. Jednocześnie Sąd nie ma zastrzeżeń co do wysokości przyznanego odszkodowania. Zostało ono ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Operat szacunkowy sporządzony został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego zgodnie z zasadami wyceny nieruchomości. W tym stanie rzeczy skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..