II SA/Wa 1137/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - S. G., pełniący ostatnio zawodową służbę wojskową - w Jednostce Wojskowej [...] w K. na stanowisku: [...] – został w dniu [...] r. skierowany do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. celem ustalenia jego przydatności do dalszej zawodowej służby wojskowej. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. uznała S. G. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w czasie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny i zaliczyła go do [...] grupy inwalidów, od [...] r. – w związku ze służbą wojskową. TWKL w O., uznając S. G. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej na podstawie § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz.278 ze zm.) rozpoznała u niego, jako schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej zaburzenia [...], nierokujące wyleczenia - oraz schorzenia współistniejące, takie jak: • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] Od tego orzeczenia S.G. nie odwołał się, przez co uzyskało ono przymiot ostateczności. W dniu [...] S.G. wystąpił do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. nr [...] z dnia [...] r. Uzasadniając swój wniosek S. G. podał, że orzeczenie wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. S. G. wskazał, że nie był leczony w szpitalu psychiatrycznym, zaś warunkiem zastosowania § 67 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, była ocena orzecznicza schorzenia dokonana na podstawie dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego i w PZP. W odpowiedzi na ten wniosek, Przewodniczący Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. pismem z dnia [...] r. wyjaśnił zainteresowanemu, że wymienione orzeczenie jest ostateczne, a RWKL nie jest właściwa w tej sprawie w myśl zapisów § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594). W dniu [...] r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na bezczynność RWKL we W., jednakże WSA postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r. o sygnaturze akt IV SAB/Wr 6/06 skargę odrzucił z powodu niewyczerpania trybu z art. 37 kpa. W dniu [...] r. S. G. złożył skargę do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z prośbą o podjęcie kroków prawnych w celu stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. nr [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na powyższe, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska pismem z dnia [...] r. poinformowała S. G., że zbadała całą sprawę w trybie nadzoru służbowego – zgodnie z § 35 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) i stwierdziła, że brak jest przesłanek faktycznych i prawnych do uchylenia w trybie nadzoru orzeczenia TWKL w O. W dniu [...] r. S.G. ponownie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżąc bezczynność RWKL we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r. o sygnaturze akt IV SAB/Wr 39/06 zobowiązał Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej Komisji akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku. Zobowiązując organ do wydania decyzji, WSA we W. wskazał, że organem wyższego stopnia właściwym do podjęcia rozstrzygnięcia jest Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2007 r. Przewodniczący Wojskowej Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. powiadomił S. G. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w oparciu o art. 158 § 1 kpa i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) odmówiła stwierdzenia nieważności orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zdolności S. G. do zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji S. G. odwołał się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, która decyzją z dnia [...] maja 2007 r., wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, utrzymała decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczenie TWKL w O. zostało wydane prawidłowo i że brak jest przesłanek do stwierdzenia jego nieważności. Orzeczenie TWKL w O. wydane zostało w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 92, poz. 278 ze zm.), a także na podstawie badań specjalistycznych wykonanych w ramach orzeczenia TWKL w O. oraz w oparciu o: • zaświadczenie z [...] • zwolnienie z pracy od [...] • kartę informacyjną z Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala [...] Decyzja ta stała się przedmiotem skargi S. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności decyzji TWKL w O. z dnia [...] r. Wystąpił też o zwrot kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę S. G. zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77, 107 oraz art. 12 i 80 kpa poprzez przewlekłość postępowania oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Naruszenie zaś art. 10 przez organ polegało, zdaniem skarżącego, na złamaniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zaniechaniu przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazał też, że nie miał możliwości w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zgłaszania wniosków dowodowych. Zarzucił ponadto, że w rozpoznawaniu sprawy brał udział co najmniej jeden pracownik organu administracji publicznej, który zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. Brał on udział bowiem w wydaniu postanowienia zatwierdzającego orzeczenie pierwszej instancji. Zarzucił również, że organem właściwym do rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności winna być CWKL nie zaś RWKL we W. Skarżący zarzucił także naruszenie § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz.278 ze zm.). Wskazał bowiem, że zastosowanie tego przepisu jako podstawy prawnej orzeczenia wymaga leczenia w szpitalu psychiatrycznym, w sytuacji gdy skarżący w takim szpitalu nie był leczony, a jedynie w szpitalu na oddziale chorób wewnętrznych. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu i wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazać należy, że orzeczeniem o sygnaturze akt IV SAB/Wr 39/06 z dnia 26 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zobowiązał Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej Komisji akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku. Zobowiązując organ do wydania decyzji, WSA we W. wskazał, że organem wyższego stopnia właściwym do podjęcia rozstrzygnięcia jest Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i ewentualne wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie np. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. A zatem organem właściwym w sprawie była niewątpliwie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. Wskazać ponadto należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku S. G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 Kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r. zostało podjęte w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Tak więc niezasadny jest zarzut skarżącego zarzucający organowi nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego i pozbawienie go możliwości wzięcia w nim udziału. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powoływał się S. G., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Dokonując konkluzji powyższych wywodów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej podejmujące decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami, poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z jego art. 1 § 1 pkt 1 (po 1 stycznia 1999 r. - art. 1 pkt 1). W zakresie zaś wynikającym z delegacji zawartych w szeregu ustaw dotyczących orzecznictwa lekarskiego w sprawach zdolności do czynnej służby wojskowej, postępowanie przed tymi komisjami jest regulowane ponadto przez przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 czerwca 1992 r. Rozporządzenie to, jako akt wykonawczy do ustawy (akt rangi podustawowej), nie zmienia ani nie znosi regulacji prawnej rangi ustawowej, zawartej w kpa. Przepisy tego rozporządzenia, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w kpa. W sprawach jednak nieuregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Reasumując wskazać należy, że uregulowania niniejszego rozporządzenia nie wykluczają badania wydanego przez komisję orzeczenia o zdolności do służby wojskowej, które jest ostateczne w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności orzeczenia. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarga w istocie stanowi polemikę z merytoryczną treścią rozpoznania lekarskiego i wynikającym z niego orzeczeniem komisji o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Należy wskazać, że do kompetencji sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie merytoryczne sprawy zdolności skarżącego do służby wojskowej, gdyż Sąd nie jest kolejną instancją postępowania administracyjnego, nie posiada przy tym specjalistycznej wiedzy medycznej niezbędnej przy rozpatrywaniu takich spraw przez właściwe komisje lekarskie. Ocena sądu sprowadza się zatem do zbadania, czy przy wydawaniu orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa regulujących kwestie zdolności do służby wojskowej, w tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Wskazać należy, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] r. wydane zostało w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.), w tym o przepis § 67 pkt 3 tego rozporządzenia. Tym samym, orzeczenie to niewątpliwie posiadało podstawę prawną. Orzeczenie zawierało również rozpoznanie schorzenia powodujące niezdolność skarżącego do służby wojskowej. Były to zaburzenia [...] nierokujące wyleczenia oraz schorzenia współistniejące, takie jak: • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] • [...] Wskazać ponadto należy, że TWKL w O. wydała orzeczenie na podstawie badań specjalistycznych wykonanych w ramach orzekania oraz w oparciu o: • zaświadczenie [...] • zwolnienie z pracy od [...] • kartę informacyjną z Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala [...] Istotne dla sprawy jest również to, że także skład komisji odpowiadał warunkom zawartym w § 21 rozporządzenia. Komisja orzekała bowiem w składzie trzyosobowym, a wśród lekarzy biorących w niej udział był lekarz psychiatra. Orzeczenie podpisane zostało przez pełny skład komisji, w tym przewodniczącego i dwóch jej członków. Orzeczenie posiada również bardzo obszerne i wyczerpujące uzasadnienie. Jedynym mankamentem orzeczenia TWKL w Opolu z dnia [...] r. jest brak informacji o terminie wniesienia odwołania od orzeczenia do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., jednakże wada ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość orzeczenia zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący tego zarzutu nie podnosił. Odnosząc się zaś do zarzutu S. G. wskazującego, na brak możliwości zastosowania w stosunku do niego przepisu § 67 pkt 3 powołanego rozporządzenia to Sąd rozpoznający sprawę nie podziela tego zarzutu. Zgodnie bowiem z wytycznymi do tego przepisu ocena orzecznicza wymaga dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego i w PZP. Nie oznacza to zatem wcale, że ocena ta musi pochodzić jedynie z karty leczenia w szpitalu psychiatrycznym. W przypadku skarżącego oceny takiej dokonano m.in. na podstawie konsultacji psychiatrycznej dokonanej w trakcie jego pobytu na oddziale chorób wewnętrznych. Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego wskazujący, że w rozpoznawaniu sprawy brał udział co najmniej jeden z pracowników organu administracji publicznej, który zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie to i tego zarzutu Sąd nie podzielił. Istotnie bowiem decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. wydana została przez osoby biorące udział w zatwierdzeniu orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...]r. jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość decyzji RWKL we W., gdyż przedmiotem badania w trybie stwierdzenia nieważności jest jedynie orzeczenie TWKL w O. nie zaś jego zatwierdzenie. Biorąc zatem pod uwagę całość rozważań uznać należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z uwagi na rażące naruszenie prawa należało uznać za nieuzasadniony. Organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Decyzja ta nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 kpa. Została wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej (przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa), nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.