I GSK 307/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. M. "R." S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 700/07 w sprawie ze skargi Z. M. "R." S.A. w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], [...] lipca 2007 r. nr [...], [...] lipca 2007 r. nr [...], [...] lipca 2007 r. nr [...], [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rz.; 2) odstępuje od zasądzenia od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz Z. M. "R." S.A. w R. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I SA/Rz 700/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę Z. M. "R." S.A. z siedzibą w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] , z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...], w przedmiocie długu celnego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. wydany w sprawie został w oparciu o następujące ustalenia faktyczne. Agencja Celna P. z upoważnienia Z. M. "R." S.A. w R. (zwanych dalej jako Spółka) złożyła dnia [...].07.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia [...].09.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia [...].11.2004 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...], dnia [...].06.2005 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...] i dnia [...].03.2005 roku zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. [...]. We wszystkich tych zgłoszeniach wnioskowała o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci magnezji spiekanej, uprzednio objętej procedurą składu celnego, obliczając stosowne należności celno-podatkowe, tj. cło z zastosowaniem stawki dla krajów trzecich 0%, cło antydumpingowe w wysokości 0,00 PLN oraz podatek od towarów i usług. Do w/w zgłoszeń celnych załączona została faktura [...] z dnia [...].12.2003r. (zapis w polu 44 JDA SAD) wystawiona przez kontrahenta zagranicznego tj. firmę M. z Włoch na rzecz Spółki na zakup magnezytu palonego o łącznej wartości 409.597,30 USD. Przedmiotowy towar został zaklasyfikowany wg kodu taryfowego 2519 90 30 00 Wspólnotowej Taryfy Celnej w brzmieniu "magnezja całkowicie wypalona (spiekana)". W trzeciej części pola 33 w/w zgłoszeń celnych zgłaszający zadeklarował kod dodatkowy A439. Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym co spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony. W wyniku przeprowadzonej kontroli poddano w wątpliwość prawidłowość określenia należności celno-podatkowych w odniesieniu do magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Mając na względzie wyniki kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości długu celnego oraz prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia [...] lipca 2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz.U. Nr 68 poz. 622 zwana dalej jako Prawo celne). Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia [...] września 2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na mocy art. 65 ust. 5 Prawo celne. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia [...] listopada 2004r jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek na mocy art. 65 ust. 5 Prawo celne. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku numer [...], Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. [...] z dnia [...] marca 2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie w art. 65 ust. 5 Prawo celne. W w/w decyzjach do obliczenia należnego cła antydumpingowego w odniesieniu do sprowadzonego towaru organ I Instancji zastosował stawkę ad valorem w wysokości 63,3 % W wyniku odwołania skarżącej, sprawa rozpoznawana była przez Dyrektora Izby Celnej w P., który po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym wydał decyzje znak: - [...] z dnia [...].07.2007r.; - [...] z dnia [...].07.2007r.; -[...] z dnia [...].07.2007r.; - [...] z dnia [...].07.2007r.; - [...] z dnia [...].07.2007r. którymi utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W uzasadnieniach powołanych decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej wyjaśnił, iż z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej (dalej: UE) w odniesieniu do przywozu towarów na terytorium nowych państw członkowskich zostały wprowadzone środki postępowań ochronnych tj. m.in. cła antydumpingowe, takie jakie miały zastosowanie w krajach tzw. starej "Piętnastki", a jednocześnie przestały obowiązywać środki nałożone przez nowe państwa członkowskie przed przystąpieniem do UE. Na mocy ust. 7 Załącznika IV Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia do UE w nowym państwie członkowskim muszą być przestrzegane przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisy wykonawcze, a przepisy niezgodne z warunkami wspólnotowymi są nieważne. Wskazano, iż przepis szczególny przewiduje w tym względzie pewien wyjątek, polegający na tym, iż do zakończenia procedury składu celnego kwota długu celnego może zostać ustalona na podstawie elementów kalkulacyjnych tj. rodzaj towaru, wartość celna oraz ilość w momencie objęcia procedurą oraz jeśli zgłoszenie celne zostało przyjęte przed datą przystąpienia, to elementy te wynikają z przepisów stosowanych w danym państwie członkowskim przed dniem przystąpienia do UE. Zdaniem organu podatkowego przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zgłaszający nie spełnił warunku jego zastosowania tj. nie zażądał zastosowania elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą składu celnego. Z uwagi na to, że dopuszczenie do obrotu nastąpiło po przystąpieniu Polski do UE, zastosowanie mają przepisy wspólnotowe, w myśl których dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego dokonanego zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Zgodnie z art. 217 WKC zaksięgowanie kwoty należności wynikających z długu celnego może nastąpić po dokonaniu jej obliczenia przez organ celny w oparciu o posiadane informacje. Kwota wynikająca z długu celnego może być zmieniona w wyniku kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów na podstawie art. 78 ust.3 WKC, jeżeli organ stwierdzi nieprawidłowe dane mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego wydaje decyzję, w której prawidłowo określa kwotę długu celnego. Zatem w niniejszych sprawach winny mieć zastosowanie stawki celne obowiązujące w dniu powstania długu celnego tj. w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Wskazano, iż oprócz stawki 0%, powinno mieć zastosowanie ostateczne cło antydumpingowe w stawce ad valorem w wysokości 63,3 % wynikające z rozporządzenia Rady nr 360/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oraz cyt. wyżej rozporządzenia nr 986/2003 zmieniającego środki antydumpingowe nałożone w/w rozporządzeniem, gdyż akty te obowiązywały w dniu przyjęcia zgłoszeń celnych. Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego nieprawidłowego określenia przez organ I instancji kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z powołanym rozporządzeniem zmieniającym, w sprawie zastosowanie ma stawka ad valorem w wysokości 63,3 % i brak jest podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, gdyż nie jest możliwe ustalenie ceny netto franco granica wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio niepowiązanej we Wspólnocie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. organ I instancji prawidłowo dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z długu celnego prawnie należną, a kwotą wykazaną i uiszczoną według zgłoszeń celnych. Odnośnie zarzutu dokonania nieprawidłowej analizy stosunków łączących ZM R., H. K. G. W. T. D.. Ltd. oraz podmiotu M., Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż transakcja kupna - sprzedaży magnezytu palonego, objętego zgłoszeniami celnymi odbyła się pomiędzy ZM "R." S.A. a firmą M. z Włoch, dowodem czego są wiarygodne według organów podatkowych dokumenty m.in. kontrakt nr IM PL, faktura nr [...] z [...] grudnia 2003 r. Natomiast faktura chińska oraz kontrakt nr [...] nie są dla organów celnych dokumentami wiarygodnymi, ponieważ kontrakt został nadesłany w formie kserokopii faxu, fax nadano we Włoszech, dokument nie jest podpisany. Ponadto nie jest zgodne z prawem, aby transakcja kupna-sprzedaży, dotycząca tego samego towaru dla tego samego kupującego została dwa razy zafakturowana. Mając na względzie powyższe organ celny stwierdził, iż drugą stroną transakcji była w rzeczywistości firma M. z Włoch. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku znajomości przez Spółkę unijnych przepisów celnych i braku ich dostępności w dniu akcesji Polski do UE organ odwoławczy podniósł, iż podatnik prowadzący profesjonalną działalność powinien we własnym interesie zapoznać się z obowiązującymi przepisami, gdyż nieznajomość prawa nie zwalnia go z odpowiedzialności, a mając jakiekolwiek wątpliwości mógł zwrócić się przykładowo do organów celnych z zapytaniem w niniejszej sprawie, ponadto były one dostępne na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I SA/Rz 700/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę Z. M. "R." S.A. z siedzibą w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] w przedmiocie długu celnego. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zauważył, że wprawdzie zgłoszenie celne z dnia [...] lutego 2004 roku o objęcie magnezji spiekanej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, procedurą składu celnego nastąpiło przed akcesją, ale dopuszczenie tego towaru do wolnego obrotu nastąpiło po akcesji Polski do U.E. W ocenie Sądu mając na względzie zasadę, iż wszelkie procedury celne rozpoczęte przed przystąpieniem Polski do U.E. i niezakończone w momencie przystąpienia Polski do U.E. muszą być zakończone zgodnie z prawem wspólnotowym, w niniejszych sprawach mają zastosowanie przepisy wspólnotowe. Wyżej omówiony przepis szczególny określony w ust. 7 załącznika IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu, będący wyjątkiem od zasady stosowania prawa wspólnotowego, nie ma w rozpoznawanych sprawach zastosowania. Jak wynika z akt niniejszych spraw, zakończenie procedury składu celnego nastąpiło poprzez objęcie towaru procedurą uproszczoną, jednakże zgłaszający nie wnioskował o zastosowanie elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą składu celnego, co oznacza że dopuszczenie do obrotu winno było nastąpić i nastąpiło w trybie zwykłej procedury. Tak więc zarzut skargi, sprowadzający się do podważenia zastosowania w niniejszych sprawach przepisów wspólnotowego prawa celnego (w tym przepisów regulujących nałożenie cła antydumpingowego) z uwagi na naruszenie ust.7 załącznika IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu, jest nieuzasadniony, albowiem wyjątek ten nie miał w rozpoznawanych sprawach zastosowania. W ocenie Sądu w niniejszych sprawach mają zastosowanie stawki celne obowiązujące w dniu powstania długu celnego, to jest w dniu objęcia towaru w postaci magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej procedurą dopuszczenia do obrotu. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego. Wymaga to jednak zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów jak również zastosowania opłat prawnie należnych. W odniesieniu do przywozu na terytorium Polski jako kraju Wspólnoty towarów z państw trzecich zostały wprowadzone środki postępowań ochronnych (tj. cła antydumpingowe ). Środki te zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Następnie w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej ( spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oraz w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 986/2003 zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Z art.1 Rozporządzenia nr 360/2000 zmienionego Rozporządzeniem nr 986/2003 wynika, że kwota cła antydumpingowego nałożonego na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oznaczonej kodem CN 25 19 90 30 jest równa: a) różnicy między minimalną ceną importową 120 EUR za tonę oraz ceną netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, we wszystkich przypadkach, gdy ta druga cena jest niższa niż minimalna cena eksportowa oraz ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie (dodatkowy kod Taric A 439); b) zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie i równa lub wyższa niż minimalna cena importowa 120 EUR za tonę ( kod dodatkowy Taric A 439); c) równa stawce ad valorem w wysokości 63,3 % we wszystkich innych przypadkach nieobjętych lit.a) i b) powyżej (dodatkowy kod TaricA 999). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. organy celne ustaliły, że transakcja kupna - sprzedaży magnezytu palonego odbyła się pomiędzy Spółką (jako kupującym), firmą M. SPA z Włoch (jako sprzedającym) a nie firmą chińską Hong Kong G. W. T. D..LTD. Strony transakcji tj. Spółka i firma M. były powiązane kontraktem z dnia [...] sierpnia 2003 roku, przedmiotem którego był zakup magnezytu palonego w ilości 2500 ton w cenie jednostkowej 157 USD/T. Na podstawie tego kontraktu wystawiono fakturę nr [...], która została w całości zapłacona na rzecz firmy M. Ustalenia te nie budziły wątpliwości Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to jest m.in. kopii kontraktu z dnia [...] sierpnia 2003 roku potwierdzonego za zgodność z oryginałem i podpisanego przez jego strony, ww. faktury, wyciągów bankowych potwierdzających zapłatę za towar na rzecz firmy włoskiej. Ponadto w zgłoszeniach celnych o dopuszczenie do obrotu wartość celna magnezytu palonego została zadeklarowana zgodnie z fakturą nr [...] wystawioną przez kontrahenta włoskiego, dołączoną do zgłoszeń celnych, a nie jak podnosi Spółka w skardze na podstawie sumy kwot, z faktury wystawionej przez podmiot chiński oraz faktury nr [...]. Ocena dowodów przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania dowodowego, które miały wykazać, że magnezja palona był nabyta bezpośrednio od eksportera chińskiego, a którym organy celne odmówiły wiarygodności, nie budzi zastrzeżeń Sądu. W ocenie Sądu nie może być wiarygodnym dowodem na istnienie kontraktu między Spółką a firmą chińską, dokument nadesłany w formie kopii faxu nadanego z Włoch, nie podpisany przez strony kontraktu. Z faktury wystawionej przez firmę chińską nie wynika kto jest kupującym. Widnieje na niej jedynie określenie otrzymującego fakturę, co nie przesądza, że jest on kupującym. Ponieważ jak już Sąd wyżej zauważył organy celne zasadnie ustaliły, że w transakcji nie uczestniczył eksporter chiński (nie kwestionując, że towar został dostarczony z Chin do portu polskiego w Szczecinie) w związku z tym w niniejszych sprawach nie było możliwe ustalenie ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibie w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie. Tym samym brak było podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, o którą zawnioskowała strona w zgłoszeniach celnych. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. uznał, że zasadne jest stanowisko organów celnych wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż w stanie faktycznym niniejszych spraw miał zastosowanie art. 1 ust.2 lit.c Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 określający kwotę cła antydumpingowego na przywiezioną magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z CHRL w kwocie równej stawce ad valorem w wysokości 63,3%. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. organ odwoławczy słusznie zauważył, że zasadą jest przyjęcie całego dorobku prawnego Wspólnoty przez państwa do niej przystępujące, od dnia akcesji poczynając, z wyjątkami określonymi w aktach akcesyjnych. Niewątpliwie przepisy rozporządzeń wspólnotowych mają zasięg ogólny i wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. A związku z tym od 1 maja 2004 roku rozporządzenia wspólnotowe obowiązują w Polsce jako państwie członkowskim. Niezależnie od powyższego należy jednak zauważyć, że przetłumaczone teksty rozporządzeń wspólnotowych są powszechnie dostępne np. na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej i Spółka mogła się z nimi zapoznać. Dodatkowo Sąd zauważył, że z akt niniejszych spraw wynika, iż Spółka znała obowiązujące rozporządzenia wspólnotowe dotyczące ceł antydumpingowych, gdyż w złożonych zgłoszeniach celnych o objęcie towaru procedurą dopuszczenie do obrotu, zawnioskowała o zastosowanie cła z dodatkowym kodem Taric 439. W skardze kasacyjnej Z. M. "R." S.A. w R. zaskarżyły w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 20 listopada 2007 roku, wydany w sprawie sygnatura akt I SA/Rz 700/07. Skarga kasacyjna oparta jest zarówno na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak i na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie art 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że w sprawie zachodziły przyczyny określone w art. 247 § 1 pkt 2) i 3) Ordynacji podatkowej. WSA powinien stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej, ponieważ decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej i rażąco naruszały Artykuł 2 i Artykuł 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, stanowiącego integralną część Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 roku między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, a także rażąco naruszały Artykuł 254 ust 2 Traktatu podpisanego w Rzymie w dniu 25 marca 1957r., ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą ("Wspólnotę Europejską" - od 1 listopada 1993r. tj od wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej, podpisanego w Maastricht 7 lutego 1992r., zwanego dalej "TWE") w związku z Artykułami 1, 4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady Nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 roku w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, zmienionego Aktem Dotyczącym Warunków Przystąpienia do UE. Decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w R., nakładające na Spółkę obowiązek uiszczenia ostatecznego cła antydumpingowego, zostały wydane na podstawie przepisu artykułu 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, w brzmieniu nadanym przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r., zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Polski tekst Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. został opublikowany w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE po 1 stycznia 2005r. Polski tekst Rozporządzenia Zmieniającego Rady WE z 5 czerwca 2003r. został opublikowany w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE dopiero w dniu 7 września 2005 roku. Jako podstawę prawną swoich rozstrzygnięć w zakresie nałożenia na spółkę dodatkowych obowiązków celnych, organy celne wskazały przepis artykułu 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenie Rady WE z 14 lutego 2000 roku w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Zmieniającym Rady WE z 5 czerwca 2003r., pomimo że nie mogły powołać się wobec Spółki na przepisy wspólnotowe, które w dacie importu magnezji nie zostały opublikowane w języku polskim (por. tez) i uzasadnienie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Skoro w sprawie będącej przedmiotem skargi spółka dokonała importu magnezji w okresie od 23 lipca 2004r. do 16 czerwca 2005r., a polski tekst Rozporządzenia Zmieniającego Rady WE z 5 czerwca 2003r. został opublikowany w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE w dniu 7 września 2005r., to import magnezji nie mógł podlegać ostatecznemu cłu antydumpingowemu na podstawie Artykułu 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Zmieniającym Rady WE z 5 czerwca .2003r. Jednocześnie zważywszy, że polski tekst Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. został opublikowany w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE po dniu 1 stycznia 2005 roku: - w odniesieniu do importu magnezji dokonanego przez spółkę w dniach 23 lipca 2004 roku 24 września 2004 roku i 9 listopada 2004 roku, brak było jakiejkolwiek podstawy prawnej pozwalającej na nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego w związku z tym importem; - w odniesieniu do importu magnezji dokonanego w dniach 21 marca 2005r. i 16 czerwca 2005 roku jedyną podstawą prawną, której zastosowanie w sprawie mogły rozważać organy celne był przepis artykułu 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000 roku, w jego pierwotnym brzmieniu. Oznacza to, że zaskarżone decyzje organów celnych zostały wydane bez podstawy prawnej, a jednocześnie decyzje te rażąco naruszały artykuł 2 i 58 aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE oraz artykuł 254 ust. 2 TWE w związku z artykułami 1, 4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady w Sprawie Systemu Językowego UE. Naruszenie przez WSA przepisów art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy jak wykazano powyżej - w sprawie zachodziły przyczyny określone w art. 247 § 1 pkt 2) i 3) Ordynacji podatkowej, WSA powinien stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej jako wydanych bez podstawy prawnej, a także z rażącym naruszeniem artykułu 2 i 58 aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE oraz artykułu 254 ust. 2 TWE w związku z artykułami 1,4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady w Sprawie Systemu Językowego UE. 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 120, 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na przedstawieniu stanu sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niezgodnie ze stanem rzeczywistym, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. przyjął za podstawę swoich ustaleń stan faktyczny ustalony przez organy celne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, to jest z naruszeniem art. 120, 122, 187 § 1 i art 191 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji WSA błędnie uznał, że: "ocena dowodów przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania dowodowego, które miały wykazać, że magnezja palona był nabyta bezpośrednio od eksportera chińskiego, a którym organy celne odmówiły wiarygodności, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy celne w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia i posiadanej wiedzy uzasadniły swoje stanowisko w tym zakresie. Zdaniem Sądu nie może być wiarygodnym dowodem na istnienie kontraktu między Spółką a firmą chińską, dokument nadesłany w formie kopii faxu nadanego z Włoch, nie podpisany przez strony kontraktu. Z faktur wystawionych przez firmę chińską nie wynika, kto jest kupującym, widnieje na niej jedynie określenie otrzymującego fakturę, co nie przesądza że jest on kupującym. Tym samym, konkluzja organów celnych wyprowadzona ze zgromadzonego materiału dowodowego, że w transakcji kupna - sprzedaży magnezji palonej nie uczestniczył eksporter Chińskiej Republiki Ludowej, jest uzasadniona i poczyniona zgodnie z zasadą prawdy) obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów"; "organy celne zasadnie ustaliły, że w transakcji nie uczestniczył eksporter chiński (nie kwestionując, że towar został dostarczony z Chin do portu polskiego w Szczecinie) w związku z tym w niniejszych sprawach nie było możliwe ustalenie ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawiony przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie. Tym samym brak było podstaw do zastosowanie zerowej kwoty cła antydumpingowego." Na podstawie dowodów zebranych w sprawie, w stanie prawnym ustalonym zgodnie z przepisami artykułu 2 i 58 aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE oraz Artykułu 254 ust. 2 TWE w związku z artykułami 1, 4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady w Sprawie Systemu Językowego UE, WSA powinien uznać, że cena netto na granicy Wspólnoty, zapłacona przez Spółkę za magnezję i ustalona na podstawie faktur wystawionych przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio Spółce jako stronie niepowiązanej we Wspólnocie Europejskiej, była wyższa od 120 EUR/tonę. Naruszenie w/w przepisów miało istotny i bezpośredni wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji błędnego uznania, że w stanie faktycznym sprawy nie można było ustalić ceny magnezji na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio Spółce jako stronie niepowiązanej w Wspólnocie Europejskiej, a cena netto na granicy Wspólnoty, zapłacona przez Spółkę za magnezję, była niższa od 120 EUR/tonę, WSA błędnie uznał, że w sprawie "ma zastosowanie Artykuł 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia Rady (WE) z 14.02.2000r., zmienionego Rozporządzeniem Zmieniającym Rady (WE) z 5.06.2003r., określający kwotę cła antydumpingowego na przywiezioną magnezją całkowicie wypaloną pochodzącą z CHRL w kwocie równej stawce ad valorem w wysokości 63,3%". 3) naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy celne art. 120, 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, Artykułu 2 i Artykułu 58 Aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE, Artykułu 254 ust. 2 TWE w związku z Artykułami 1, 4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady w Sprawie Systemu Językowego UE, Artykułu 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. oraz Artykułu 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Zmieniającym Rady WE z 5 czerwca 2003r., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. WSA naruszył te przepisy błędnie uznając, że organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a zaskarżone decyzje Dyrektora IC oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w R. nie naruszały wskazanych w skardze przepisów o postępowaniu (art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej) oraz przepisów prawa materialnego (Artykułu 2 i Artykułu 58 Aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE, artykułu 254 ust. 2 TWE w związku z Artykułami 1, 4, 5 i 8 Rozporządzenia Rady w Sprawie Systemu Językowego UE, Artykułu 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. oraz Artykułu 1 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000r. w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Zmieniającym Rady WE z 5 lutego 2003 roku. W konsekwencji, dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji, WSA błędnie uznał, że decyzje te nie naruszają prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i oddalił skargę Spółki. 4) naruszenie Artykułu 1 ust 2 lit. c) Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000 roku, w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Zmieniającym Rady WE z 5 lutego 2003r., przez niewłaściwe zastosowanie. Wbrew stanowisku WSA, wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie będącej przedmiotem skargi, ponieważ polskie teksty Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000 roku oraz Rozporządzenia Zmieniającego Rady WE z 5.06.2003r. zostały opublikowane w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE odpowiednio po dniu 1 stycznia 2005r. oraz w dniu 7 września 2005r., a artykuł 58 Aktu Dotyczącego Warunków Przystąpienia do UE sprzeciwia się temu, aby można było powołać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków (por. tezy i uzasadnienie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Wielka Izba) z dnia 11 grudnia 2007r. w sprawie C-l61/06 Skoma - Lux. 5) naruszenie Artykułu 1 ust 2 Rozporządzenia Rady WE z 14 lutego 2000 roku pierwotnym brzmieniu przez niewłaściwe zastosowanie. Wbrew stanowisku WSA, wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku: - przepis ten nie miał zastosowania do importu magnezji dokonanego przez spółkę w dniach 23 lipca 2004r., 24 września 2004r. i 9 listopada 2004r., ponieważ polski tekst Rozporządzenia Rady WE z 14.02.2000r. został opublikowany w polskim wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE po dniu 1 stycznia 2005r., to jest po dokonaniu importu przez Spółkę: - przepis ten nie miał zastosowania do importu magnezji dokonanego przez Spółkę w dniach 21 marca 2005r. i 16 czerwca 2005r. (tj. po dniu publikacji polskiego tekst Rozporządzenia Rady WE z 14.02.2000r.), ponieważ cena netto na granicy Wspólnoty zapłacona przez Spółkę za magnezję, była wyższa od 120 EUR/tonę. W konkluzji strona wnosząca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zamknięty katalog przyczyn nieważności postępowania został określony przez ustawodawcę w treści art.183 § 2 p.p.s.a. Ustalenie, iż w sprawie zachodzi jedna z przyczyn nieważności wymienionych w treści powołanego wyżej przepisu prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonego orzeczenia nawet wówczas, gdy zarzut ten nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. Z istoty dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego wywieść należy wprowadzenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (przymus adwokacki). Stosownie do treści art.175 p.p.s.a. podmiotami uprawnionymi do sporządzenia w każdej sprawie skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny. Ponadto wskazany przepis prawa zezwala aby skargę kasacyjną w sprawach obowiązków podatkowych mogli sporządzić doradcy podatkowi. Jednocześnie należy podkreślić, że przepis art.35 p.p.s.a. wskazuje zamknięty katalog osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników procesowych i pełnomocników do konkretnych czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustawodawca w art.35 § 1 p.p.s.a. uznał, iż pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przepisem szczególnym, o którym mowa w art.35 § 1 in fine p.p.s.a. jest art.41 ust.2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 roku o doradztwie podatkowym ( Dz. U. 9/2002, poz.86 ze zmianami). Z powołanego przepisu prawa wynika, że strona może być reprezentowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Natomiast z treści art.4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. 8/2005, poz.60 ze zmianami) wynika, że obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających, czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do stosowania różnych środków jego realizacji ( vide wyrok NSA z 6.08.1992 r III SA 709/92, POP 4/1993, poz.62). W tym miejscu należy podkreślić, że z akt sprawy, która jest przedmiotem rozpoznania w związku z wniesioną skargą kasacyjną przez pełnomocnika (radcę prawnego) Z. M. "R." S.A. w R. wynika, że skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. podpisała doradca podatkowy-M. M.-P. ( numer wpisu [...]). Ponadto z akt sprawy wynika, że w postępowaniu przed Sądem I instancji strona skarżąca była reprezentowana przez doradcę podatkowego. Jednocześnie należy wskazać, iż poza sporem winna pozostawać okoliczność, że postępowanie administracyjne zakończone decyzjami Dyrektora Izby Celnej w P. dotyczyło ustalenia różnicy pomiędzy kwotą wynikającą z długu celnego obliczonego i wykazanego w zgłoszeniach celnych a kwotą prawnie należną przy zastosowaniu do obliczania cła antydumpingowego stawki ad valorem w wysokości 63,3 % oraz stwierdzenia powstania obowiązku w zakresie uiszczenia odsetek, o których mowa w art.65 ust.5 ustawy z 19 marca 2004 roku-Prawo celne ( Dz. U. 68, poz.622 ze zmianami). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że strona składająca skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. nie była należycie reprezentowana. Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 41 ust.2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 roku o doradztwie podatkowym może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Oznacza to, że doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem w sprawach celnych, a poza sporem pozostaje okoliczność, iż biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art.4 ustawy ordynacja podatkowa oraz przedmiot postępowania przed organami administracji publicznej nie sposób zaliczyć tego postępowania do postępowania dotyczącego obowiązków podatkowych. ( vide wyrok NSA z 20.11.2002 r. I SA/Gd 2305/02 niepublikowany, wyrok NSA z 14.07.2004 r GSK 693/04 ONSAiWSA 1/2005, poz.6). Ponadto należy dodać, iż okoliczność związana z niewłaściwą reprezentacją strony składającej skargę do Sądu I instancji należało traktować jak brak formalny, a czynności procesowe podjęte w imieniu strony skarżącej przez niewłaściwy podmiot mogły być w toku postępowania przed Sądem I instancji konwalidowane przez wezwanie skarżącego zakładu do ich potwierdzenia. Z akt sprawy nie wynika aby Sąd I instancji wzywał stronę skarżącą do podjęcia wskazanych wyżej czynności. Niedopuszczalne jest podejmowanie czynności na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, zmierzających do konwalidowania czynności procesowych dokonanych przez Sądem I instancji. Z tych względów złożenie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podpisanej przez osoby upoważnione do jej składania w imieniu skarżącej spółki, nie może doprowadzić do "uzdrowienia" postępowania toczącego się przed Sądem I instancji. W tym stanie rzeczy zachodzi przyczyna nieważności postępowania, o której mowa w art.183 § 2 pkt.2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższych uwag należy podzielić stanowisko strony składającej skargę kasacyjną, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w związku z art.1, art.4, art.5, art.8 rozporządzenia Rady numer 1 z 15 kwietnia 1958 roku w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U.1958,17 str.385) zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz w związku z art.1 ust.1 lit.c rozporządzenia Rady (WE) numer 360/2000 z 14 lutego 2000 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. ( Dz.U. UE. L. 00.46.1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) numer 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz.U. UE.L.03.143.5). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z 14 lutego 2000 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 1 czerwca 2005 roku, a rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE- Polskim wydaniu specjalnym w dniu 6 września 2005 roku. Zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem w sprawie określenia systemu językowego, język polski jest jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W wyroku z 11 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie C-161/06 ETS stwierdził, że z samego brzmienia art.254 WE ust.2 WE wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie, jeśli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto ETS wskazał, że w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację tego aktu w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W konkluzji ETS orzekł, że art.58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej, między innymi Rzeczypospolitej Polskiej, sprzeciwia się temu, aby można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku ETS. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż postępowanie przed Sądem I instancji toczyło się bez podejmowania czynności zmierzających do konwalidowania czynności procesowych dokonanych przez niewłaściwą osobę, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o normę art.207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.