IV SA/Wa 1667/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. K., M. K. i J. O. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala - Skarżący A. K., M. K. i J. O. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. / zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Gminy L. Nr (...) z dnia (...) maja 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna) opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa M. Nr (...), poz. (...) z (...) grudnia 2006r. i wnieśli o stwierdzenie nieważności tej uchwały oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że są współwłaścicielami działek gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...), (...), (...) (według aktualnej numeracji są to działki o numerach: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...)) położonych w miejscowości S. przy ul. (...), gmina (...). Działki te zostały objęte granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna) uchwalonego uchwałą Rady Gminy Lesznowola Nr (...) z dnia (...) maja 2006r. Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale niezgodność z ustawą z dnia (...)marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ich ocenie Rada Gminy L. uchwalając skarżoną uchwałę naruszyła przepisy dotyczące trybu uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt miejscowego planu, który został wyłożony w dniach 16 stycznia - 6 lutego 2006r. do publicznej wiadomości przewidywał w § 46 m. in. parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: * maksymalną wysokość zabudowy- 14m * maksymalną intensywność zabudowy -1,2 * maksymalną wielkość powierzchni zabudowy - 0,6 -powierzchnię biologicznie czynną- min. 20% a stosunek odsunięcia zabudowy od granicy działki w stosunku do wysokości budowli nie był w ogóle wskazany. Do treści § 46 projektu planu zostało zgłoszonych szereg uwag, część uwag została uwzględniona i w wyniku ich uwzględnienia został uchwalony plan miejscowy, w którym wprowadzono do § 46 planu zmiany, które różniły się od treści tego paragrafu zawartego w projekcie planu będącego przedmiotem wyłożenia. W stosunku do wyłożonego projektu planu, Rada Gminy L. dokonała w uchwalonym planie miejscowym następujących zmian w treści § 46: * maksymalna wysokość zabudowy została zmniejszona do - 12m * maksymalna intensywność zabudowy została ograniczona do -1,0 * maksymalna wielkość powierzchni zabudowy została zmniejszona do - 0,5 * powierzchnia biologicznie czynna została zwiększona do - min. 30% * a także zostały wprowadzone postanowienia o usytuowaniu obiektów od granicy działki sąsiedniej w odległości 150 % maksymalnej wysokości budynków. W tej sytuacji zdaniem skarżących, wobec uwzględnienia przez Radę Gminy L. uwag do planu, to zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istniał obowiązek ponowienia czynności wymienionych w art. 17 ustawy w zakresie niezbędnym do dokonania zmian, który nie został wypełniony przez organy Gminy L.. W ocenie skarżących, ponowienie czynności powinno dotyczyć przynajmniej czynności wymienionych * w art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego w zmienionej postaci z uwzględnieniem przepisu art. 36 ustawy; * w art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uzyskanie opinii gminnej lub innej właściwej komisji urbanistyczno- architektonicznej o zmienionym projekcie planu; * w art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ponowne wyłożenie zmienionego projektu planu oraz zorganizowanie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Skarżący wskazali, że zaniechanie przez organy Gminy ponownego wyłożenia zmienionego projektu planu naruszyło interes prawny skarżących poprzez uniemożliwienie im wypowiedzenia się na temat zmienionego projektu planu miejscowego. Powołali się również na art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie, z którym naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarżący zarzucili również zaskarżonej uchwale naruszenie ich uprawnień wynikających wprost z treści prawa własności. Wprowadzone zmiany do projektu planu miejscowego znacząco ograniczyły możliwości inwestycyjne na nieruchomościach stanowiących współwłasność skarżących. Zmiany te spowodowały zmniejszenie możliwej do zaprojektowania i wybudowania na tych nieruchomościach powierzchni użytkowej, o co najmniej 30%. Skutkiem tych zmian jest spadek wartości nieruchomości skarżących, co stanowi nadmierną ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącym. Kolejny zarzut skarżących do zaskarżonej uchwały to naruszenie ich uprawnień wynikających z praw nabytych wynikających z uzyskanej decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu (...) października 2004r. przez Wójta Gminy L.. Decyzja ta ustalała powierzchnię biologicznie czynną działek na poziomie 10%. Na skutek wprowadzonych przez Radę Gminy L. zmian w projekcie planu miejscowego, planowana przez skarżących inwestycja stała się dla nich bezcelowa, ponieważ możliwości zabudowania przedmiotowej nieruchomości uległy drastycznym ograniczeniom. Wniesienie skargi przez skarżących poprzedzone zostało skierowaniem do Rady Gminy L. wezwania z dnia 8 maja 2007r. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący zostali poinformowani pismem Wójta Gminy L. z dnia 25 maja 2007r., że w dniu (...) kwietnia 2007r. Rada Gminy L. podjęła uchwałę Nr (...) w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego przez M. Spółka Jawna A. K., M. K. J. O. i kolejne pismo w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżących stanowisko to nie jest słuszne, gdyż wezwanie oddalone uchwałą Rady Gminy L. Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2007r. zostało skierowane przez spółkę prawa handlowego pod firmą: M. A. K., M. K., J. O. sp. j., a nie przez skarżących. Odpowiadając na skargę Rada Gminy L. wniosła o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie skarżący skierowali wezwanie do Rady Gminy L. w dniu (...) maja 2007r. / data wpływu do organu /. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W przypadku uchwał organów gminy skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona dopiero wówczas, uprzednio skierowano bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia - art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001r, Nr 142, poz. 1591 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Stosownie więc do art. 35 kpa wezwanie do usunięcia naruszenia winno być rozpatrzone przez organ nie później niż w terminie dwóch miesięcy. Wobec powyższego, skarga do sądu administracyjnego mogła zostać wniesiona dopiero po rozpatrzeniu wezwania przez Radę Gminy L. lub po bezskutecznym upływie terminu do rozpatrzenia wezwania. Termin dwumiesięczny upłynął 10 lipca 2007r. i dopiero po tej dacie można było skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Ponadto organ podniósł, iż zgodnie z przepisami ustawy samorządzie gminnym Rada Gminy i Wójt Gminy są odrębnymi organami gminy, o różnym charakterze i odmiennych kompetencjach. Skoro więc ustawodawca wymaga rozpatrzenia wezwania przez organ samorządu terytorialnego, którego uchwała jest kwestionowana, to brak jest podstaw do uznania pisma Wójta Gminy L. z dnia 25 maja 2007r. za stanowisko Rady Gminy L. Odnosząc się do zarzutów niezgodności uchwały Rady Gminy L. z dnia (...) maja 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna) z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do ponawiania czynności procedury planistycznej. Wprowadzone zmiany projektu planu nie miały takiego charakteru, który skutkowałby koniecznością ponownego sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu, uzyskania opinii komisji urbanistyczno-architektonicznej oraz ponownego wyłożenia projektu planu. Ponadto na rozprawie w dniu 14 listopada 2007r. pełnomocnik organu podniósł, iż zgłoszone uwagi i wnioski do projektu planu, zostały częściowo uwzględnione przez Wójta, a te, które nie zostały przez niego uwzględnione zostały przekazane Radzie Gminy L. wraz ze zmienionym projektem planu. Wójt wprowadził uwagi do projektu planu na podstawie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy L. nie uwzględniła żadnej z uwag, a zatem nie zachodziła konieczność wprowadzania zmian do projektu planu na podstawie art. 19 ust. 1 w/w ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w przedmiotowej sprawie orzeka o legalności zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie ocenia natomiast celowości, słuszności, czy też racjonalności przyjętych w planie rozwiązań planistycznych. Rozpoznając skargę w świetle tych kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę Nr (...) Rady Gminy L. z dnia (...) maja 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna). Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. /, który skarżący powołali jako podstawę skargi stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem przyjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że uchwała Nr (...) Rady Gminy Lesznowola z dnia (...) maja 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna), ingeruje w uprawnienia właścicielskie skarżących odnośnie działek gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...), (...), (...)(według aktualnej numeracji są to działki o numerach: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...)) położonych w miejscowości S. przy ul. (...), gmina L. objętych miejscowym planem, co daje skarżącym podstawę (interes prawny) do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego. Na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, a takim aktem jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., stronie służy skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. Zgodnie z art. 53 § 2 w/w ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący pismem z dnia 8 maja 2007r., które wpłynęło do organu 10 maja 2007r., działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wezwali Radę Gminy L. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr (...) Rady Gminy L. z dnia (...) maja 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna). Wezwanie to pozostało bezskuteczne. Rada Gminy L. nie podjęła żadnej uchwały na skutek tego wezwania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że pismo Wójta Gminy L. z dnia 25 maja 2007r. nie może być traktowane jako stanowisko Rady Gminy L. w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 maja 2007r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy L. Nr (...) z dnia (...) maja 2006r. skarżący złożyli w dniu 2 lipca 2007r. (data wpływu do Kancelarii Urzędu Gminy w L.). Naczelny Sąd Administracyjny u dniu 2 kwietnia 2007r. w sprawie sygn. akt II OPS 2/07 podjął uchwałę, w której w punkcie 1 stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. /. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że terminy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 53 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W paragrafie pierwszym art. 53 został wprowadzony termin do wniesienia skargi w przypadku zaskarżania aktów (rozstrzygnięć), które są doręczane skarżącemu. W paragrafie drugim art.. 53 zostały wprowadzone natomiast terminy do wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu. Chodzi tu o takie akty, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa aktem, który strona zamierza zaskarżyć i w tych przypadkach terminy do wniesienia skargi zostały powiązane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Po pierwsze, jak wywodzi NSA, jest to termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Po drugie, jest to termin sześćdziesięciu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Z analizy przepisu art. 53 § 2 wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo ze sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tak rozumiany przepis art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do wnoszenia skargi w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy. Wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 na uchwałę lub zarządzenie organu gminy ustawa o samorządzie gminnym uzależnia od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Ustawa o samorządzie gminnym nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. Jeżeli skarżący otrzyma odpowiedź organu na wezwanie, ale w jego ocenie wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, zaczyna biec termin 30 dni do wniesienia skargi obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący po wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia, nie wyczekuje na odpowiedź organu na wezwanie i wnosi skargę, to również można mówić, iż wezwanie było bezskuteczne, jeżeli okaże się, że właściwy organ gminy nie uwzględnił tego wezwania. Nawet, jeżeli w dniu wnoszenia skargi, nie była rozstrzygnięta kwestia czy wezwanie zostanie czy nie zostanie uwzględnione, to jeżeli w ostatecznym rezultacie wezwanie to nie zostało uwzględnione, skarga jest wniesiona z dopełnieniem warunku w postaci bezskuteczności wezwania. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej uchwale uznał, że bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia jako wymóg wniesienia skargi jest spełniony zarówno wówczas, gdy przed wniesieniem skargi organ udzielił skarżącemu odpowiedzi negatywnej, jak i wówczas, gdy taka negatywna odpowiedź została doręczona skarżącemu później, po wniesieniu skargi albo gdy organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do organu w dniu 10 maja 2007r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W tej sytuacji zgodnie z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, tj. do dnia 10 lipca 2007r. Skarżący wnieśli skargę w dniu 2 lipca 2007r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżący podnieśli, że tryb uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. (cz. północna) był niezgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto naruszył uprawnienia skarżących wynikające z przepisów tej ustawy dotyczące udziału czynnika społecznego w tworzeniu planu, uniemożliwiając im złożenie uwag do zmienionego projektu planu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm / wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego. Procedurę sporządzenia planu miejscowego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego szczegółowo określa art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania procedury sporządzenia planu miejscowego, bowiem zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy całości lub w części. Art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania planu miejscowego poprzez nakazanie ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, wyłożenie projektu planu miejscowego wraz z prognoza oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni, zorganizowanie w tym czasie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami i umożliwienie zgodnie z art. 18 każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu wniesienia uwag do projektu planu miejscowego w terminie, o którym mowa w art. 17 pkt 11. Z dokumentacji prac planistycznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu S. cz. północna wynika, że o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu tego planu zostało ogłoszone w drodze obwieszczenia i ogłoszenia, które ukazało się w prawie oraz zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń we wsi S.. Do wyłożonego do publicznego wglądy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało zgłoszonych 26 uwag. W dniu 2 lutego 2006r. została przeprowadzona dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązaniami. Uwagi zgłoszone do projektu planu miejscowego zgodnie z art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy L. w formie zarządzeń z dnia 14 marca 2006r. Część tych uwag została uwzględniona a część nie została uwzględniona. W wyniku uwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego Wójt Gminy L. na podstawie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadził zmiany do projektu planu miejscowego, a następnie (art. 17 pkt 14) przedstawił Radzie Gminy L. projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Faktem jest, że w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wersji wyłożonej do publicznego wglądu i w uchwalonym przez Radę Gminy L. uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 2006r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego różna jest treść § 46 tak jak to zostało przedstawione w skardze. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że zmiana treści § 46 została dokonana przez Radę Gminy L.. Z treści art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego mogą nastąpić, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania takich zmian lub zmiany takie mogą nastąpić w wyniku uwzględnienia uwag zgłoszonych do projektu planu. Chodzi tutaj o uwagi, które nie zostały uwzględnione przez wójta w trybie art. 17 pkt 12 cytowanej ustawy i zostały przedstawione radzie gminy razem z projektem planu miejscowego. Z dokumentacji planistycznej nie wynika żeby Rada Gminy L. stwierdziła konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia przez Wójta Gminy L. projekcie planu miejscowego. Rada Gminy L. nie uwzględniła również uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawionych jej przez Wójta Gminy L., co potwierdza treść załącznika nr (...) do uchwały nr (...) Rady Gminy L. z dnia (...) maja 2006r. W tej sytuacji nie było konieczności ponowienia czynności z art. 17 ustawy w niezbędnym zakresie, jak stanowi art. 19 ust. 1 i 2 ustawy. W tej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zmiana treści § 46 została dokonana przez Wójta Gminy L. w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na skutek uwzględnienia części uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. W konsekwencji tego, przedstawiony Radzie Gminy L. do uchwalenia projekt planu miejscowego zawierał już zmienioną treść § 46. Zgodnie z treścią art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Przepis ten przewiduje ponowienie czynności związanych procedurą planistyczną jedynie w ograniczonym zakresie, tj. w odniesieniu do uzgodnień, o których mowa w art. 17 pkt 7 lit. a - i ustawy. W przeciwieństwie do zmian wprowadzanych w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiany wprowadzane w trybie art. 17 pkt 13 ustawy zgodnie z wolą ustawodawcy nie wymagają ponawiania w niezbędnym zakresie wszystkich (poza uzgodnieniami) czynności procedury planistycznej w tym i ponownego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Wobec powyższego zarzuty skarżących dotyczące naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego należy uznać za niezasadne. Skarżący podnieśli również, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadmiernie naruszyło przysługujące im prawo własności działek poprzez zmniejszenie możliwości inwestycyjnych na nich. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że plany zagospodarowania przestrzennego, będące prawem miejscowym, w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Oceniając zakres tej ingerencji w prawo własności skarżących należy stwierdzić, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwi skarżącym korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Potwierdza to informacja zawarta w odpowiedzi na skargę, iż w dniu 5 czerwca 2007r. Powiatowy P. Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał Spółce Jawnej M., przez którą skarżący prowadzą działalność gospodarczą, decyzję nr (...)zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalającą na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta została wydana na podstawie decyzji Wójta Gminy L. nr (...) z dnia (...) października 2004r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Gdyby ustalenia zawarte w uchwalonym planie miejscowym były inne niż w wydanej przez Wójta Gminy L. decyzji o warunkach zabudowy Nr (...) z dnia (...) października 2004r., to Wójt Gminy L. na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązany byłby do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ tak się nie stało, należy uznać zarzut skarżących, iż inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) października 2004r. stała się dla nich bezcelowa za niezasadny. Wobec powyższego również zarzut naruszenia uprawnień skarżących wynikających z praw nabytych jest niezasadny. Art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali naruszenia zasad, istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie, co wyklucza zastosowanie sankcji, o których mowa w art. 28 ust. 1 w/w ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.