II OSK 398/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 77/07 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia oddala skargę kasacyjną. II OSK 398 / 08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2005 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 2 września 2005 r. złożonego przez G. W., dotyczącego zamiaru rozpoczęcia realizacji inwestycji, polegającej na budowie ogrodzenia działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w W.. W wyniku wniesionego odwołania decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2006 r. uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nałożył na G. W. obowiązek uzupełnienia złożonego w dniu 2 września 2005 r. zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia poprzez określenie sposobu wykonania robót budowlanych i terminu ich wykonania, prawidłowego wypełnienia oświadczenia o prawie do terenu, dostarczenia rysunków ogrodzenia i mapy z aktualną linią rozgraniczającą ulicy i zaznaczonym czytelnym przebiegiem ogrodzenia. W związku z niedopełnieniem powyższych obowiązków Prezydent m. st. Warszawy w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej: Prawo budowlane), decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. wniósł ponownie sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez G. W., dotyczącego zamiaru przystąpienia do ww. robót budowlanych. W wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda Mazowiecki na mocy art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W swej decyzji Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że organ I instancji wzywając G. W. do uzupełnienia zgłoszenia wypełnił zalecenia wskazane w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] marca 2006 r. Wobec tego, że mimo upływu wyznaczonego terminu inwestor nie złożył brakujących dokumentów organ I instancji słusznie wniósł sprzeciw wobec robót objętych zakwestionowanym zgłoszeniem. Jednakże zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. i zawierała wadliwą konstrukcję, gdyż organ powołał się na niewłaściwe przepisy Prawa budowlanego tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2, które są sprzeczne z zaistniałym stanem faktycznym. Organ I instancji zobowiązany bowiem był do przyjęcia jako podstawy decyzji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego G. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, iż po uchyleniu decyzji z dnia [...] września 2005 r. organ I instancji zobowiązany był do doręczenia sprzeciwu w terminie 30 dni, czego nie uczynił, wydając jedynie postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia. W rezultacie postępowanie w sprawie wniesienia sprzeciwu stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 29 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że po uchyleniu w dniu 13 marca 2006 r. decyzji Prezydenta m. st. Warszawy, nawet przy odmiennym zakwalifikowaniu 30 dniowego terminu niż jako terminu materialnego, zaczął biec na nowo po raz kolejny okres 30 dni, w których organ mógł wnieść sprzeciw do zgłoszenia rozpoczęcia budowy. Pomimo tego organ dopiero postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na budowie ogrodzenia działki. W konsekwencji kolejny sprzeciw, zdaniem skarżącego, zgłoszony został po ustawowym terminie i nie miał już mocy wiążącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż w rozstrzyganej sprawie G. W. pismem z dnia 31 sierpnia 2005 r. (data wpływu do organu 2 września 2005 r.) zgłosił Prezydentowi m.st. Warszawy zamiar przystąpienia do wykonania ogrodzenia działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul, [...] w W.. W ustawowym 30-dniowym terminie tj. w dniu 13 września 2005 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia z powodu braków dokumentacji tj. oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapy z zaznaczonym przebiegiem ogrodzenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Prezydent m. st. Warszawy zachował termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, iż przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia otworzyło na nowo temu organowi możliwość ewentualnego skorzystania z instytucji sprzeciwu w terminie 30 dni, liczonym od daty przekazania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy po upływie terminu wskazanego w postanowieniu z dnia 27 lipca 2006 r. miał podstawy do zgłoszenia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia. Postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 lipca 2006 r., a zatem zakreślony 7-dniowy termin do uzupełnienia zgłoszenia upływał w dniu 7 sierpnia 2006 r. i organ pierwszej instancji mógł w terminie 30 dni, liczonym od tego dnia podjąć rozstrzygnięcie w zakresie ewentualnego sprzeciwu. G. W. nie wykonał w zakreślonym terminie obowiązku, lecz złożył do organu "wyjaśnienie" kwestionujące zasadność dalszego prowadzenia postępowania. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącego, które w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego powodowałoby, że organ drugiej instancji pozbawiony byłby możliwości wydania decyzji przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd uznał za niezasadne argumenty skarżącego dotyczące bezprzedmiotowości toczącego się postępowania, bowiem skarżący nie może powoływać się na upływ 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ pierwszej instancji i wynikającą z tego faktu możliwość prowadzenia robót budowlanych wyłącznie z tej przyczyny, iż decyzja ta została uchylona w trybie art. 138 § 2 k.p.a., a następnie nałożony został obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Ponadto w ocenie Sądu Wojewoda Mazowiecki wydając zaskarżoną decyzję z dnia 29 listopada 2006 r. nie musiał korzystać z instytucji procesowej zawartej w art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi podstawę uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wyłącznie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tym niemniej ewentualne uchylenie przez Sąd z tego właśnie powodu zaskarżonej decyzji, która eliminuje z obrotu prawnego decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2006 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez G. W., powodowałoby w istocie rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego i naruszała zakaz reformationis in peius. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. W. zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. - przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego, przez niewłaściwe jego zastosowanie wyrażające się w przekonaniu, że organ administracji skutecznie złożył sprzeciw, co do zgłoszenia prac budowlanych, w sytuacji gdy sprzeciw ów (decyzja administracyjna) nie został poprzedzony wezwaniem do uzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania prac budowlanych; - przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawa budowlanego, przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu liczony od daty dokonania zgłoszenia budowlanego nie jest terminem prawa materialnego, określającym w czasie kompetencję organu do wydania decyzji o sprzeciwie, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania przez Sąd, że Prezydent m. st. Warszawy zgłosił sprzeciw w terminie a zatem, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 roku jest zgodna z prawem. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że obowiązkiem organu było wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków w zgłoszeniu, co było elementem koniecznym, by móc następnie zgłosić sprzeciw do realizacji planowanej inwestycji. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący miał prawo, po upływie 30 dni od dnia doręczenia jego zgłoszenia przystąpić do budowy ogrodzenia. Uchybienie temu terminowi czyni bezskutecznym wniesienie sprzeciwu i uprawnia zgłaszającego do przystąpienia do budowy po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając, że organ administracyjny skutecznie złożył sprzeciw do zgłoszenia budowlanego, niewłaściwie zastosował przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem autora kasacji kolejny sprzeciw z dnia 16 sierpnia 2006 r. został zgłoszony przez organ I instancji po ustawowym terminie i jako taki nie miał mocy wiążącej. Skarżący wskazał również na błędny jego zdaniem pogląd, że na skutek przekazywania sprawy pomiędzy organami administracji różnych instancji termin ten stracił charakter terminu prawa materialnego, co było wynikiem błędnie dokonanej wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej opartych na naruszeniu prawa materialnego należy analizując podział norm prawa materialnego odwołać się do rozważań poczynionych w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08. W doktrynie prawa administracyjnego przepisy materialnego prawa administracyjnego dzieli się na normy prawa, które ex lege kształtują sytuację prawną jednostki oraz normy prawa, które dla ukształtowania sytuacji prawnej jednostki wymagają dokonania autorytatywnej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej. Przyjęte w prawie materialnym rozwiązania prawne pozwalają na wyodrębnienie w tej drugiej grupie norm prawa, które pozostawiają określenie uprawnień, jak i obowiązków jednostce, która w wyniku podjętej czynności prawnej określa swoje obowiązki lub uprawnienia publicznoprawne. W takich rozwiązaniach prawnych kompetencja organu administracji publicznej zostaje ograniczona do kontroli zgodności z prawem czynności jednostki, której następstwem jest możliwość dokonania autorytatywnej konkretyzacji normy prawa przez organ administracji publicznej, który stwierdził niezgodność z prawem czynności jednostki. Rozwiązanie prawne, które przyjmuje nabycie w wyniku czynności prawnej jednostki uprawnienia, wprowadza m. in. ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w art. 30 ust. 1, gdzie wnioskodawca w wyniku dokonanej czynności zgłoszenia z zastrzeżeniem ust. 5 art. 30 Prawa budowlanego nabywa uprawnienia do prowadzenia określonych robót budowlanych. W wyniku dokonania czynności zgłoszenia z zastrzeżeniem zawartym w art. 30 ust. 5 do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to więc nabycie przez zgłaszającego prawa do prowadzenia robót budowlanych określonych zakresem zgłoszenia. Instytucja zgłoszenia stanowi odpowiednik pozwolenia na budowę. Organ administracyjny otrzymując wniosek zgłoszeniowy, na podstawie dokonanych ustaleń ocenia czy w danym przypadku zachodzi zgodność z prawem dokonanego zgłoszenia w szczególności w aspekcie ochrony interesu publicznego, skutkująca koniecznością wniesienia sprzeciwu przybierającego formę aktu administracyjnego albo też "milczeniem organu", skutkującym brakiem działania w jednej z prawnych form działania administracji. Określenie przez ustawodawcę, że wniesiony sprzeciw ma przybierać formę aktu administracyjnego, niesie za sobą doniosłe konsekwencje prawne, bowiem akt administracyjny to oparty na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenia woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie (M. Wierzbowski (red.) Prawo administracyjne, Warszawa 2003, s. 293). Takie rozstrzygniecie prowadzi, więc do władczego ukształtowania praw i obowiązków jednostki. Dodatkowo decyzja o sprzeciwie wywołuje doniosłe też konsekwencje proceduralne, poprzez zakończenie w danej instancji postępowania, dotyczącego zgłoszenia robót budowlanych. Rozważania te prowadzą do wniosku, że decyzja o sprzeciwie, o której mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, podobnie jak każda decyzja merytoryczna, rozstrzygająca sprawę co do istoty, jest czynnością o charakterze mieszanym (por. B. Majchrzak. Procedura zgłoszenia robót budowlanych. Oficyna 2008). W odniesieniu natomiast do kwestii kwalifikacji terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stwierdzić trzeba, iż termin ten jest terminem prawa materialnego. Powyższa kwalifikacja terminu nie winna budzić wątpliwości, bowiem zarówno doktryna, jak i orzecznictwo zgodnie traktują termin ten jako termin materialny (por. Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2006, s. 372; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 555/04, LEX nr 169408; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, niepubl.). Wykładnia więc przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i określenie charakteru wskazanego w przepisie terminu, nie może więc ograniczać się tylko do literalnego brzmienia przepisu, bez uwzględnienia jego aspektów tak procesowych, jak i materialnych. Od decyzji takiej, przysługuje prawo odwołania się w toku postępowania administracyjnego. Skoro bowiem dochodzi do poddania jednostki władczemu rozstrzygnięciu, należy zapewnić jej obronę interesów poprzez prawo złożenia odwołania, w którym może ona kwestionować zarówno samo rozstrzygnięcie organu administracyjnego składającego sprzeciw, jak i też postanowienie wzywające do uzupełnienia braków, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak zostało powyżej wskazane ustanowiony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego termin ma charakter terminu prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu, przerwaniu lub zawieszeniu. Zgłoszenie bowiem sprzeciwu powoduje wypełnienie dyspozycji normy prawnej określonej w omawianym przepisie, a określony w sposób generalny i abstrakcyjny stan hipotetyczny w normie prawnej, podlega tutaj konkretyzacji, poprzez subsumcję stanu określonego w przepisie i stanu faktycznego sprawy. Nie można w tym przypadku podnosić, że bieg terminu uległ przerwaniu lub zawieszeniu, bowiem nie miało miejsce żadne zdarzenie, które upoważniałoby do takiego twierdzenia. Zgłoszenie sprzeciwu w formie decyzji powoduje wypełnienie treści przepisu i wywołanie określonych skutków materialnoprawnych. Konsekwencją przyjętej interpretacji jest również fakt, że obowiązek wyrażony w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wezwania do uzupełnienia zgłoszenia wpływa, co prawda na ważność samej decyzji, ale nie ma wpływu to na skuteczność zgłoszonego sprzeciwu. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 zd. 2 Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w drodze postanowienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Z konstrukcji przytoczonego przepisu wynika, że organ dokonuje samodzielnie oceny, w zależności od okoliczności, konieczności wezwania do uzupełnienia. Prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia albo też jego brak może być dopiero oceniana na etapie postępowania odwoławczego. Nieprawidłowym jest, więc twierdzenie strony, że brak wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia, czyni zgłoszony sprzeciw bezskutecznym i pozwala na rozpoczęcie robót budowlanych. Organ ma bowiem obowiązek wezwania do uzupełnienia, ale celem takiego postępowania jest "naprawa" niepełnego wniosku zgłoszeniowego. Należy na marginesie wskazać na doniosłość założenia tej procedury. Jej brak w ogóle powodowałby zawsze obowiązek zgłoszenia sprzeciwu w sprawie w przypadku, gdy zgłoszenie nie zawierałoby jakiegoś dokumentu, którego złożenie organ uznałby za niezbędny w sprawie. Skutkowałoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) w aspekcie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa. Można byłoby, bowiem w tym przypadku mówić o naruszeniu zasady lojalności państwa wobec obywatela, traktowania go z zachowaniem reguł minimalnej przyzwoitości, niezastawianiem pułapek, formułowaniem obietnic bez pokrycia (L. Galicki. Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu. Wyd. 8, Warszawa 2004, s. 63). I taka dopiero sytuacja, w której ustawodawca powodowałby de facto, że dokonanie zgłoszenia byłoby czynnością o wiele trudniejszą niż uzyskanie pozwolenia budowlanego, często niemożliwą w ogóle do spełnienia. Należy przy tym wskazać, że obowiązek wynikający z powyższej zasady konstytucyjnej jest adresowany do ustawodawcy, a nie do organu administracyjnego stosującego prawo. Niepełność wniosku zgłoszeniowego, obciąża konsekwencjami samego zgłaszającego. Organ ma obowiązek wezwania go do uzupełnienia braków zgłoszenia, ale uchybienie temu obowiązkowi w całości lub w części nie wpływa na skuteczność zgłoszonego sprzeciwu. Nie zasługuje tym samym na aprobatę twierdzenie skarżącego, że wobec niewezwania skarżącego do uzupełnienia braków w zgłoszeniu, niemożliwym było zgłoszenie sprzeciwu do realizacji planowanej inwestycji, a skarżący miał prawo po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia przystąpić do budowy ogrodzenia. Na uwzględnienie nie zasługuje również twierdzenie skarżącego, że kolejny sprzeciw wydany przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzją z dnia 16 sierpnia 2006 r. został zgłoszony po terminie. Nie można podzielić stanowiska, zgodnie z którym, na skutek przekazania sprawy pomiędzy organami administracji różnych instancji, termin ten traci swój charakter jako termin prawa materialnego. W niniejszej sprawie wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, spowodowało, że wydana decyzja organu I instancji została usunięta z obrotu prawnego. Skutkowało to koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Nie naruszyło to jednak w żaden sposób terminu prawa materialnego. Przekazanie, bowiem sprawy do ponownego rozpatrzenia z momentem przekazania akt spowodowało, że zgłoszenie złożone przez inwestora zaczęło wywoływać skutek prawny w postaci rozpoczęcia postępowania przed organem I instancji, a w konsekwencji, rozpoczęcie biegu 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Nie można jednak traktować tego w kategoriach takich, że wydanie pierwszej decyzji o sprzeciwie spowodowało przerwanie biegu 30 dniowego terminu, z przyczyn wskazanych powyżej. W skutkach materialnoprawnych prowadzone postępowanie należy bowiem uznać za niebyłe. Organ I instancji zobowiązany jest ponownie do oceny złożonego zgłoszenia. Odmienne stanowisko sprowadzałoby się w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że całe postępowanie administracyjne, aż do wydania decyzji ostatecznej, musi zostać przeprowadzone w ciągu 30 dni, a do takiego wniosku nie uprawnia konstrukcja przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który w tej kwestii zawiera tylko uregulowanie materialnoprawne, nie uwzględniając przepisów postępowania administracyjnego. Konkludując przedstawione wyżej uwagi stwierdzić należy, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię, bowiem jak wykazano to wyżej Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić mylnego zrozumienia treści wskazanego wyżej przepisu. Za chybiony uznać też trzeba przedstawiony w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego t.j. przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego, przez niewłaściwe jego zastosowanie. Stawiając ten zarzut skarżący nie podważył w żaden sposób stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku, a tym samym nie jest usprawiedliwiony zarzut, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie wskazanej normy prawnej. Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzeniu na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.