II SA/Wr 313/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót elewacyjnych w budynku nr [...] przy ul. [...] w B. do stanu zgodnego z prawem I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), nakazał zarządcy budynku nr [...] przy ul. [...] w B., Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych w B., wstrzymać roboty elewacyjne prowadzone w tym budynku oraz nałożył na ten podmiot, obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia: 1/ oceny technicznej samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie elewacji ściany od ulicy [...] i od ulicy [...], zawierającej ocenę zgodności wykonanych robót z przepisami techniczno - budowlanymi i 2/ opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wykonanych robotach. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w trakcie oględzin ww. budynku, przeprowadzonych w ramach postępowania wszczętego na wniosek M.M., nie stwierdzono co prawda prowadzenia robót remontowych elewacji budynku, ale ustalono, że zarządca obiektu Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. w lipcu 2005 r. nie posiadając stosownego pozwolenia na budowę (budynek wpisany jest od dnia 10 stycznia 1995 r. do rejestru zabytków pod numerem [...]) wykonywał roboty remontowe elewacji ścian przedmiotowego budynku od strony ul. [...] i od strony ul. [...]. W związku z bezskutecznym upływem 2 miesięcznego terminu ważności ww. postanowienia, organ I instancji wydał ponownie postanowienie Nr [...] z dnia [...], którym nakazał zarządcy budynku nr [...] przy ul. [...] w B. - MZBM wstrzymać roboty elewacyjne prowadzone w tym budynku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na współwłaścicieli budynku, tj. Gminę B., M.K., K.P., M. i J.M., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 15 października 2006 r. obowiązek wykonania prac remontowych związanych ze stolarką okienną i drzwiową oraz kratami metalowymi, zgodnie z zaleceniami określonymi w ocenie technicznej jakości robót konserwatorsko-renowacyjnych na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. autorstwa inż. P.P., opracowanej w marcu 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor na wykonane roboty budowlane nie posiadał wymaganego pozwolenia na budowę, bo chociaż wykonywane były roboty remontowe, które zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane podlegają tylko zgłoszeniu, to nie dotyczy to obiektów zabytkowych, a takim jest przedmiotowy budynek. Organ ustalił, że roboty remontowe elewacji, tj. ściany od strony ul. [...] i od strony ul. [...] wykonane w 2000 roku, jak i wykonane w lipcu 2005 r. roboty naprawcze wynikające z przepisów o gwarancji i rękojmi wykonane zostały w trybie samowoli budowlanej. Organ I instancji podkreślił, iż art. 28 ustawy Prawo budowlane stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. zaznaczył, iż po zapoznaniu się z treścią przedłożonej oceny technicznej autorstwa inż. P.P. z marca 2006 r., która była także oceniana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stwierdził, roboty elewacyjne zostały wykonane prawidłowo, z wyjątkiem robót określonych w punkcie 6 przedłożonego opracowania (malowanie stolarki okiennej i drzwiowej oraz elementów metalowych). Po rozpatrzeniu odwołania M.M., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił ww. decyzję, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym poprawnego ustalenia kręgu adresatów rozstrzygnięcia, jak również odniesienia się do kwestii ujętego w aktach sprawy decyzji Starosty D. z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych sp. z o.o. w B. pozwolenia na budowę w zakresie remontu elewacji bocznej i ogrodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w B. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 15 maja 2006 r. obowiązek wykonania prac poprawkowych tj. 1. malowanie stolarki okiennej i drzwiowej 2. malowanie elementów metalowych - kraty, zgodnie z zaleceniami określonymi w ocenie technicznej jakości robót konserwatorsko-renowacyjnych na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. autorstwa inż. P.P., opracowanej w marcu 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zaznaczył, iż inwestor Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. samowolnie wykonał roboty remontowe elewacji od strony ul. [...] oraz ul. [...] w 2000 r., natomiast roboty remontowe elewacji od strony tylnej budynku oraz bocznej (przeciwległej do ul. [...]), zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] wydanego przez Starostę D. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż według niego podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku winien być sprawca wykonanej samowoli, tj. Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. Organ I instancji ustosunkowując się do kwestii "usterek technicznych" związanych z rękojmią i gwarancją, wyjaśnił, że M.M. winna rozwiązać sprawę polubownie lub w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi, gdyż organ nadzoru budowlanego nie ma kompetencji do rozstrzygania takich kwestii. W odwołaniu od powyższej decyzji M.M. wniosła o uchylenie tej decyzji jako nieuprawnionej podnosząc w szczególności zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu jedynie o ocenę techniczną opracowana w marcu 2006 r. Podkreśliła, że ponieważ przedstawiciel PINB nie zweryfikował swojego stanowiska poprzez przeprowadzenie wizji lokalnej ani też przez sporządzenie dodatkowych ekspertyz, zleciła w listopadzie 2006 r. wykonanie opinii dotyczącej stanu technicznego elewacji rzeczoznawcy budowlanemu mgr inż. W.K. i według Odwołującej opinia ta w sposób jednoznaczny stwierdza, że roboty elewacyjne zostały przeprowadzone niezgodnie z przepisami prawa budowlanego w sposób urągający wiedzy i sztuce budowlanej. Dodała, iż Inwestor opierając się na nieprawdziwych stwierdzeniach PINB o stanie technicznym elewacji odżegnuje się od napraw wynikających z przepisów o gwarancji i rękojmi, co pogarsza stan techniczny elewacji i podraża koszty jej naprawy, i w związku z powyższym zażądała "wydania nakazu naprawy i wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do winnych, zgodnie z przepisami prawa budowlanego". Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zaznaczając na wstępie, iż słusznie organ I instancji wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych, bowiem bezskuteczny upływ dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia wydania postanowienia z dnia [...] Nr [...] uniemożliwiał wydanie merytorycznej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, iż skoro w toku postępowania ustalono na podstawie przedłożonej oceny technicznej sporządzonej w marcu 2006 r., iż roboty budowlane związane z remontem elewacji wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną, a do realizacji pozostały wyłącznie prace związane z malowaniem stolarki okiennej i drzwiowej oraz elementów metalowych, to orzeczenie organu I instancji w powyższym zakresie uznać należy za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów M.M. organ II instancji stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. przeprowadził postępowanie z poszanowaniem zarówno zasad procedury administracyjnej jak i prawa materialnego, w szczególności organ ten dokonał wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o obszerny materiał dowodowy, w tym w szczególności dowodu z oceny technicznej, przesłuchania stron oraz oględzin nieruchomości. Organ zaznaczył, iż Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu i jeśli oświadczenie strony odnośnie stanu faktycznego lub stanu prawnego sprawy nie budzi w ocenie organu wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, to okoliczności powyższe nie wymagają dowodu. W ocenie organu odwoławczego przedłożona przez Odwołującą opinia rzeczoznawcy sporządzona w grudniu 2006 r., określa jedynie etapy wykonania robót tynkowych i malarskich oraz zawiera stwierdzenie iż "brak protokołów badań i odbiorów międzyoperacyjnych urąga wiedzy i sztuce budowlanej" i zdaniem organu odwoławczego autor opinii nie wskazuje przyczyn powstania wad związanych z wykonanymi robotami budowlanymi, ograniczając się jedynie do opisu zakresu i technologii wykonania robót na poszczególnych etapach, a zatem argumenty Odwołującej się dotyczące błędu co do ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o przedłożoną opinię techniczną z marca 2006 r. uznać należy - według organu - za chybione. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M.M. oświadczyła, iż skarży treść decyzji mówiącej o prawidłowym wykonawstwie robót budynku położonego przy ul. [...] w B. i podniosła, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. rozpatrzył jej odwołanie mało wnikliwie i nie do końca obiektywnie ponieważ oparł swoje stwierdzenia tylko na ustaleniach jednej strony - Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w B. i nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia własnego stanowiska co jest niejako skutkiem poprzedniego zarzutu, tym bardziej, iż w jego posiadaniu były dwie różne opinie osób uprawnionych, które w sposób znaczny różniły się w zasadniczych punktach. Dodała, iż w ciągu całej procedury jaka toczy się w kwestii samowolnych robót i jakości ich wykonania, nie wspomina się o pierwszej opinii P.P. sporządzonej w lipcu 2004 r., a opinia ta prezentuje inny obraz niż późniejsza. Zaznaczyła, iż pośpiech w jakim wykonano prace poprawkowe, poważne uchybienia w wykonawstwie w 2000 r. mogły ujawnić się w okresie od marca 2006 do grudnia 2006 r. czyli do momentu sporządzenia opinii rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. W.K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 u.p.s.a.) stwierdził, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, co uzasadnia ich uchylenie, jednakże z innych przyczyn niż podnoszone w skardze. Tryb postępowania administracyjnego określony w przepisach art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, czy to poprzez rozbiórkę obiektu lub jego części, czy też poprzez nakazanie wykonania określonych czynności. Przepisy te mają zastosowanie w przypadku wykonywania robót bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach. Niespornym w sprawie pozostaje fakt, iż w roku 2000 i w lipcu 2005 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę wykonano roboty remontowe elewacji budynku przy ul. [...] w B. (od strony ul. [...] oraz ul. [...]). Mając na uwadze, iż konieczne stało się doprowadzenie prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, zasadnie organ nadzoru I instancji podjął postępowanie w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż uregulowane w przepisach art. 48 ust. 1 oraz 49b ust. 1 ww. ustawy (tzn. prowadzenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub też w innych okolicznościach niż wymienione we wskazanych powyżej przepisach) właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wstrzymać (w drodze postanowienia) prowadzenie robót budowlanych wykonywanych m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Postanowienie, o którym mowa jest ważne w okresie dwóch miesięcy (art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane) Jest to czas przewidziany przez ustawodawcę na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ewentualne wdrożenie procedury naprawczej. Przed upływem ww. terminu właściwy organ winien wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 oraz w art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zmierzających do legalizacji wykonanych robót lub ich prawnego zakwestionowania. Jeżeli organ takiej decyzji nie wyda, postanowienie traci ważność z mocy prawa. To zaś oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych, a wydanie decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 nie jest już możliwie. Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z procesową zasadą "powagi rzeczy osądzonej" nie jest dopuszczalne ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (po utracie ważności pierwszego), opartego na tych samych przesłankach co poprzednie (zob. R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, 2007, wyd. II, str. 540). Bezspornym w sprawie jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. zanim przystąpił do wydania merytorycznej decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), wcześniej dwukrotnie w niezmienionych okolicznościach (w dniu 2 lutego 2006 r. oraz w dniu 1 sierpnia 2006 r.) wydał postanowienie o wstrzymaniu samowolnie wykonywanych robót remontowych elewacji budynku przy ul. [...] w B. W świetle powyższego taką praktykę organu I instancji uznać należy za niedopuszczalną. W ocenie składu orzekającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. działając w ten sposób bezzasadnie "przedłużył sobie" termin do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Wydanie (na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane) decyzji, pomimo istnienia owej wadliwości postępowania legalizacyjnego powoduje, iż wydanie to nastąpiło z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Podkreślić należy, iż każda z instytucji przewidzianych w ustawie Prawo budowlane może mieć zastosowanie tylko w okolicznościach określonych przez konkretny przepis prawny. Odstępstwo od tej zasady stanowi naruszenie postanowień art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Adresatem decyzji winna być strona postępowania, czyli podmiot, który może lub powinien na podstawie obowiązującego prawa uzyskać konkretne korzyści albo może być (lub powinien być) obarczony powinnością określonego zachowania. Istotną kwestią w każdym postępowaniu staje się zatem ustalenie kręgu osób mających przymiot strony (adresaci decyzji). Jest bowiem konieczne skierowanie decyzji do wszystkich stron postępowania oraz wyłącznie do nich. Przepis art. 52 ustawy Prawo budowlane expressis verbis wskazuje podmioty zobowiązane do dokonania czynności nakazanych w postępowaniu legalizacyjnym uregulowanym w art. 50 i art. 51 ww. ustawy. Podmiotami tymi są inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. I choć uprawniona, znajdująca podstawy w wykładni gramatycznej, zdaje się być interpretacja, że w takiej sytuacji mamy do czynienia z uznaniem właściwego organu, to uznanie to winno doznawać ograniczeń. W pierwszej kolejności przedmiotowymi obowiązkami jest obciążony inwestor mający tytuł prawny do obiektu, a dopiero w drugiej kolejności właściciel lub działający w jego imieniu zarządca. Zarządca obiektu to w szczególności zawodowy zarządca nieruchomości działający na zasadach określonych w art. 184-190 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - w takich przypadkach zarządcą obiektu będzie osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową zarządcy nieruchomości (art. 184 ust. 2 powołanej ustawy). Zarządca obiektu to również podmiot sprawujący trwały zarząd na mocy art. 43-50 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w imienin którego działają osoby reprezentujące ten podmiot jako organy lub na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Zarządcą jest także osoba fizyczna lub prawna sprawująca zarząd na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). Za zarządców można również uznać inne osoby, które na podstawie umów zawartych z właścicielem danego obiektu sprawują czynności wchodzące w zakres administrowania nieruchomością. Orzekające w sprawie organy jednoznacznie wskazują Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. jako stronę postępowania, czyniąc go w konsekwencji adresatem obowiązku wykonania prac poprawkowych zgodnie z zaleceniami określonymi w ocenie technicznej jakości robót konserwatorsko-renowacyjnych na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. autorstwa inż. P.P. opracowanej w marcu 2006 r. Jednak organy w treści swoich orzeczeń nie uzasadniają należycie swojego stanowiska w tej kwestii, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu również zgromadzony materiał dowody w tym zakresie jest na tyle niekompletny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), iż nie jest możliwe precyzyjne określenie kręgu adresatów decyzji. Z akt sprawy w szczególności nie wynika aby Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. był inwestorem mający tytuł prawny do obiektu lub aby podmiot ten pełnił funkcję zarządcy budynku nr [...] przy ul. [...] w B. (w aktach brak jest m.in. umowy na podstawie której Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w B. przejąłby na siebie zadania zarządcy budynku). Określenie kręgu adresatów orzeczeń w niniejszej sprawie winno być w szczególności rozważane przez pryzmat stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1002/06 (tut. sygn. akt II SA/Wr 616/04). Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wówczas wykładni art. 61 ustawy Prawo budowlane wskazał, iż pomimo, że w przepisie tym jako adresatów obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wymieniono właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, to z redakcji tego artykułu wynika, że obowiązek ten spoczywa w pierwszej kolejności na właścicielu obiektu budowlanego. Sąd dodał również, iż nie ma przeszkód aby obowiązek ten nałożony został na oba ww. podmioty, podkreślił przy tym, iż posiadanie przez dany podmiotu statusu zarządcy konkretnego budynku (w rozumieniu przepisów prawa budowlanego) winno mieć źródło w obowiązujących przepisach (zob. wyżej), a przynajmniej wynikać z treści (zakresu) umowy o administrowanie tym budynkiem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" u.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a.