I OSK 195/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA del. Ewa Dzbeńska (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Wywiadu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 87/07 w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2005 r. o wypłacenie należności finansowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szefa Agencji Wywiadu na rzecz W. B. kwotę 204 (dwieście cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 87/07 uwzględnił skargę W. B. na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 14 czerwca 2005 r. o wypłacenie należności finansowych i zobowiązał wskazany organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 1170/04 uchylił zaskarżoną przez W. B. decyzję Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego. Wobec treści powyższego wyroku W. B., raportem z dnia 14 czerwca 2005 r., zwrócił się do Szefa Agencji Wywiadu o wypłacenie należności finansowych za okres od 20 września 2002 r. do 14 października 2004 r. Następnie, w związku z nie wydaniem decyzji w sprawie złożonego raportu, w dniu 23 lipca 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając powyższą skargę podkreślił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 210, poz. 2039), sprawy osobowe funkcjonariusza dotyczą w szczególności przyznania, podwyższania, obniżania lub zawieszania wypłaty uposażenia zasadniczego lub dodatków do uposażenia. Stosownie do ust. 4 powołanego przepisu sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1-11, załatwiane są w formie rozkazu personalnego, a w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu, zgodnie z przepisami k.p.k. Decyzje w formie rozkazu personalnego wydaje w tym przedmiocie Szef Agencji Wywiadu lub upoważniony przez niego przełożony. Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 35 § 1 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie Szef Agencji Wywiadu, mimo istnienia normy, która nakazuje wydanie aktu administracyjnego – rozkazu personalnego, nie wydał przedmiotowego aktu, co czyni zasadnym zarzut skargi o bezczynności organu. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Szef Agencji Wywiadu, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 210, poz. 2039 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że rozpatrzenie wniosku W. B. z dnia 14 czerwca 2005 r. o wypłacenie należności finansowych powinno nastąpić w formie rozkazu personalnego Szefa Agencji Wywiadu, 2. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 35 kpa, polegające na przypisaniu Szefowi Agencji Wywiadu pozostawania w bezczynności w odniesieniu do w/w wniosku W. B. z dnia 14 czerwca 2005 r., co nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach dowodowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym, niedopuszczalne było i jest rozpatrzenie wniosku W. B. w formie rozkazu personalnego. Zakres przedmiotowy roszczenia zawarty we wniosku z dnia 14 czerwca 2005 r. nie mieścił się w zakresie dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Wywiadu. Powołany przepis ma bowiem zastosowanie tylko w odniesieniu do funkcjonariuszy Agencji Wywiadu pozostających w służbie. W. B. zaś w okresie wymienionym w przedmiotowym wniosku pozostawał poza służbą. Szef Agencji Wywiadu podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, po przeanalizowaniu m.in. art. 60 i nast. oraz art. 230 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 40 a, art. 45 ust. 1 pkt 1 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.), stosownych przepisów kpa, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 45/02 (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1158) oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, pismem z dnia 17 czerwca 2005 r. udzielono W. B. informacji o braku podstaw faktycznych i prawnych do rozpoznania jego wniosku z dnia 14 czerwca 2005 r. w drodze rozkazu personalnego. Wnoszący skargę kasacyjną zaznaczył ponadto, że Szef Agencji Wywiadu, wykonując prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2004 r., rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] ukształtował sytuację służbową W. B. ustalając m.in. kwestię jego uposażenia. W tej sytuacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, zgodnie z art. 188 powołanej ustawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: z godnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, przesłanki nieważności postępowania wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia § 3 ust. 1 pkt 10 oraz ust. 10 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Wywiadu ( Dz. U. Nr210 poz. 2039 ze zm.) jest prawidłowa. Powołany przepis ma bowiem zastosowanie tylko w odniesieniu do funkcjonariuszy Agencji Wywiadu pozostających w służbie. W. B. w dniu złożenia pisma, dotyczącego wypłaty należności finansowych, to jest w dniu 14 września 2005r. był czynnym funkcjonariuszem Agencji Wywiadu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie zarówno w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych , jak również potwierdził ją w toku rozprawy przed NSA W. B. Został on bowiem przywrócony do służby rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2004r. Sprawy osobowe funkcjonariuszy dotyczące przyznania uposażenia, podwyższenia, obniżenia lub zawieszenia uposażenia załatwiane są w formie rozkazu personalnego ( ust. 4 § 3 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że W. B. występując rozkazem personalnym z dnia 14 czerwca 2005r. o wypłatę należności finansowych za okres od 20. 09.2002r. do 14.10.2004r. powinien otrzymać decyzję organu właściwego do rozpoznania sprawy w formie prawem przewidzianej. W tym miejscu stwierdzić należy, że pismo Naczelnika Samodzielnego Wydziału Prawnego Agencji Wywiadu skierowane do W. B. w dniu 17 czerwca 2005 r. nie spełnia wymogów przewidzianych w § 3 ust.4 cyt. rozporządzenia.. Wobec braku reakcji ze strony organu w terminie wynikającym z art. 35 kpa Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, ze Szef Agencji Wywiadu jest w bezczynności i zobowiązał go do rozpoznania wniosku W. B. w terminie wskazanym w kontrolowanym wyroku. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu. na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 p.p.s.a.