II GSK 294/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. Spółki Akcyjnej w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1848/07 w sprawie ze skargi T. P. Spółki Akcyjnej w W. na zalecenia pokontrolne Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zaleceń pokontrolnych postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od T. P. S.A. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1848/07 odrzucił skargę T. P. S.A. z siedzibą w W. na zalecenia pokontrolne Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów zmieniających umowę o połączeniu sieci telekomunikacyjnych poprzez rozszerzenie zakresu usług międzyoperatorskich. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca Spółka jako podstawę prawną zaskarżenia zaleceń pokontrolnych wskazała art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – twierdząc, że zalecenia pokontrolne są czynnością (aktem) z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie zalecenia dotyczyły wykonywania decyzji wydanej na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), dalej: Pt., a ponadto nakładały na skarżącą obowiązek usunięcia oznaczonej nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Według strony powyższe zalecenia stanowią obrazę art. 201 Pt. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającą na wydaniu zaleceń wzywających do usunięcia zaistniałych nieprawidłowości pomimo niezaistnienia przesłanek do ich wydania oraz wydania tych zaleceń przez osobę powołaną na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając ww. skargę Spółki wskazał na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) – dalej: p.u.s.a. - zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, jak podniesiono, kontrola ta dotyczy aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej i dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ocenie WSA podstawowy problem prawny sprowadzał się do wyjaśnienia, czy przedmiotowe zalecenia pokontrolne wydane przez Prezesa UKE mieszczą się w ramach działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych. Analiza skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów doprowadziła Sąd I instancji do przekonania, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają między innymi w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. WSA zauważył, iż dopuszczalność zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego ma miejsce wyłącznie w tych przypadkach, w których dany akt lub czynność ustalają lub odmawiają ustalenia, stwierdzają lub odmawiają stwierdzenia, potwierdzają lub odmawiają potwierdzenia istnienia uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa. W myśl art. 201 ust. 1 i 3 Pt. po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 199 cytowanej ustawy, Prezes UKE w razie stwierdzenia, iż podmiot posiadający rezerwacje częstotliwości lub przydział numeracji nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez Prezesa UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa podmiot kontrolowany do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaleceń. W przypadku niezastosowania się przez kontrolowanego do wskazanych wyżej wytycznych organ wyda decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Prezes UKE może przy tym, zgodnie z ust. 2 cytowanego art. 201 Pt., określić inny termin usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień, przy czym może być on krótszy niż 30 dni tylko w ściśle określonych w ustawie przypadkach. W przedmiotowej sprawie organ wyznaczył termin dziewięćdziesięciodniowy. W świetle powyższego Sąd podzielił argumenty przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne - zalecenia pokontrolne określone w art. 201 ust. 1 nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie sposób dopatrzyć się ich ścisłego, bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W zaleceniach pokontrolnych Prezes UKE jedynie wzywa podmiot do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień. Zatem na tym etapie nie dochodzi do stwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a jedynie do stwierdzenia, że podmiot kontrolowany nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez organ. Zaskarżenie zaleceń pokontrolnych do sądu administracyjnego, na co również zwrócił uwagę organ, uznać należałoby za sprzeczną z ustawą, gdyż jak wynika z jej art. 201 ust 3, w przypadku nieusunięcia w zakreślonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości, organ zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie. Zalecenia pokontrolne samodzielnie nie nakładają na kontrolowany podmiot obowiązków i nie kreują dlań żadnych uprawnień, określają jedynie uchybienia, jakich kontrolowany się dopuścił. Dopiero niezastosowanie się do zawartego w zaleceniach wezwania do usunięcia nieprawidłowości powoduje skonkretyzowanie obowiązków kontrolowanego w wyniku decyzji wydanej przez organ na podstawie art. 201 ust. 3 Pt., przy czym jej wydanie jest, w świetle cytowanego przepisu, obligatoryjne. Dopiero taka decyzja, rozstrzygająca o prawach i obowiązkach kontrolowanego, podlega zaskarżeniu zgodnie z zasadami wyrażonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Konkludując Sąd stwierdził, że procedura kontrolna należy do sformalizowanych, lecz jej celem jest kontrola działalności gospodarczej kontrolowanego, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tej działalności (np. niestosowanie określonych wymagań prawa) organ kontrolny (regulator) stwierdza ten fakt w protokole kontroli oraz ewentualnie wydaje zalecenia pokontrolne. Zalecenia te stwierdzają konieczność usunięcia nieprawidłowości w terminie wskazanym przez kontrolującego, pod rygorem wydania stosownej decyzji administracyjnej. Zatem same zalecenia pokontrolne nie mieszczą się we wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. rozstrzygnięciach, gdyż tymi rozstrzygnięciami nie są, jak również nie można ich zaliczyć do innych aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odmienna interpretacja oznaczałaby w istocie możliwość uruchomienia nadmiernej kontroli sądu administracyjnego, niesprzyjającej sprawnemu zakończeniu postępowania przed organem administracji publicznej. Taka nadmierna kontrola w rzeczywistości mijałaby się z sensem wprowadzenia uregulowania, zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. T. P. S.A. (TP S.A.) wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 221 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, przez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Spółki naruszenie ww. przepisów polegało na odrzuceniu skargi na zalecenia pokontrolne - wydane przez Prezesa UKE, w których wzywa się TP S.A. do usunięcia w terminie 90 dni, stwierdzonych nieprawidłowości polegających na naruszeniu Decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], poprzez oferowanie przez TP S.A. usługi WLR bez dostępu do łączy cyfrowych ISDN PRA - pomimo iż zaskarżone zalecenia pokontrolne stanowią akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa. Autor skargi kasacyjnej wskazał w szczególności, że WSA w swoich rozważaniach pominął treść art. 201 ust. 3 Pt. w części, w jakiej przewiduje on możliwość nałożenia na podmiot kontrolowany kary pieniężnej. Tymczasem, jak wywodzono, nałożenie kary pieniężnej musi być powiązane z istnieniem obowiązku. Przyjęcie poglądu WSA powoduje, że nałożenie kary pieniężnej następuje w chwili skonkretyzowania obowiązku w drodze decyzji nakazującej usunięcie naruszeń. Zdaniem strony takie uregulowanie może prowadzić do pozbawienia podmiotu kontrolowanego możliwości obrony swych praw, gdyż usunięcie wskazanych w zaleceniach naruszeń w obawie przed groźbą kary, (mimo iż stwierdzenie naruszeń było nieuzasadnione) spowoduje, że nie dojdzie do wydania decyzji, od której przysługuje środek odwoławczy. UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane wcześniej stanowisko. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną oświadczył, iż wynikiem pomyłki jest wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej art. 221 Prawa telekomunikacyjnego, zarzut dotyczy bowiem art. 201 powołanej ustawy. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Prezesa UKE stwierdził, że takie oświadczenie stanowi niedopuszczalną zmianę podstawy kasacyjnej i uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej. Wskazał też, iż strona wnosząca skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazała przepisy procesowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznanie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wymaga odniesienia się do wniosku o jej odrzucenie – jako wniosku najdalej idącego. Niewątpliwie skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym bardzo sformalizowanym w wielu płaszczyznach. Niespełnienie wymagań szczególnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz", do których należy m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, stanowi brak w zakresie elementów konstrukcyjnych mający charakter istotny, nienaprawialny, zatem skutkujący odrzuceniem skargi kasacyjnej (na podstawie art. 178 p.p.s.a., ewentualnie art. 180 w zw. z art. 178 powołanej ustawy). W myśl art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. - możliwe jest przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Świadczy to o niedopuszczalności przytaczania - po terminie przewidzianym art. 177 § 1 p.p.s.a. - nowych podstaw kasacyjnych. Wbrew jednak stanowisku zaprezentowanemu przez Prezesa UKE, w okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie przez pełnomocnika TP S.A., że skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 201 § ust. 1 i 3 Prawa telekomunikacyjnego – a nie jak wprost wskazano w petitum skargi: art. 221 § 1 ust. 1 i 3 Pt. nie stanowi niedopuszczalnej zmiany podstaw środka odwoławczego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej - uzasadniając przytoczoną podstawę kasacyjną - strona jednoznacznie wskazuje, że zarzut dotyczy art. 201 Pt., a odmienne przytoczenie podstaw kasacyjnych w petitum środka odwoławczego jest wynikiem niedokładności i w jej wyniku błędu pisarskiego, który może być usunięty. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienna ocena tego stanu rzeczy byłaby nadmiernym formalizmem. Nie można się też zgodzić ze stanowiskiem, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na wskazanie w jej podstawach na naruszenie przepisów prawa materialnego z jednoczesnym przytoczeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. będącego niewątpliwie przepisem postępowania. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 178 p.p.s.a. tylko niepowołanie żadnej z podstaw kasacyjnych, przewidzianych art. 174 ustawy, powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Pamiętać należy, że formalizm skargi kasacyjnej pozostaje w ścisłym związku z zasadą związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej. Nie sposób tymczasem przyjąć, że błędne przypisanie przepisowi proceduralnemu charakteru przepisu prawa materialnego wykluczało określenia granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem nieprawidłowe zredagowanie skargi kasacyjnej, polegające na wadliwym uznaniu przepisu procesowego za przepis prawa materialnego nie uniemożliwia należytego rozpoznania środka odwoławczego. Rygoryzm w tym zakresie nie znajdowałby zatem uzasadnienia. Z podanych wyżej względów zgłoszony przez Prezesa UKE wniosek o odrzucanie skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarga kasacyjna nie została jednak oparta na usprawiedliwionych merytorycznie podstawach - zatem podlegała oddaleniu. Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej zachodziły podstawy do odrzucenia skargi na zalecenia pokontrolne - wydane na podstawie art. 201 ust. 1 Pt. - albowiem akt ten nie należy do katalogu przedmiotów zaskarżenia, mieszczących się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, w szczególności zalecenia te nie są aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu wskazanego art. 3 § 2 pkt 4 procedury sądowoadministracyjnej - innych niż określone w pkt. 1- 3 tego artykułu. Skargą kasacyjną nie jest kwestionowany pogląd, wyrażony przez WSA w zaskarżonym postanowieniu, że na gruncie ww. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dopuszczalność zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego ma miejsce wyłącznie w tych przypadkach, w których dany akt lub czynność ustalają lub odmawiają stwierdzenia, potwierdzają lub odmawiają potwierdzenia istnienia uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego, jak i że musi istnieć ścisły związek przyczynowy między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W świetle powyższego, treść regulacji zawartej w art. 201 § 1 i 3 Pt. - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w pełni uzasadnia przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zalecenia pokontrolne nie mieszczą się w ramach działalności administracji podlegającej kontroli sądów administracyjnych. I tak: w myśl art. 201 ust. 1 Pt. "Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 199, stwierdzono, że przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot posiadający rezerwacje częstotliwości lub przydział numeracji, zwany dalej "podmiotem kontrolowanym", nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez Prezesa UKE, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa podmiot kontrolowany do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień. Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu". Brzmienie przytoczonego przepisu, w szczególności poprzez użycie takiego sformułowania jak: "wydaje zalecenia (...), w których wzywa" potwierdza zatem, iż przez wydanie zaleceń pokontrolnych dochodzi jedynie do stwierdzenia, że podmiot kontrolowany nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub wydanej decyzji; konsekwencją tego stwierdzenia jest wezwanie określonego podmiotu do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień. Tym samym zalecenia pokontrolne nie stwierdzają uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa i nie można dopatrzyć się ścisłego i bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Zalecenia pokontrolne samodzielnie nie nakładają na kontrolowany podmiot obowiązków, nie kreują uprawnień, określają jedynie uchybienia, jakich kontrolowany podmiot dopuścił się. W zgodzie z takim rozumieniem przytoczonej regulacji pozostaje też treść ust. 3 ww. artykułu. W myśl tego przepisu "Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych lub po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, podmiot kontrolowany nie usunie wskazanych nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia okażą się niewystarczające, Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości". Oczywiste jest zatem, że do nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dojdzie dopiero na mocy decyzji administracyjnej - do wydania której organ zobligowany jest w razie niezastosowania się do zawartego w zaleceniach wezwania do usunięcia nieprawidłowości. Tak nałożony obowiązek będzie podlegał kontroli sądowoadministracyjnej. Nie ma zatem żadnych racjonalnych argumentów za poddaniem kontroli sądów administracyjnych także zaleceń pokontrolnych. Odmienne rozumowanie prowadziłoby do konieczności założenia, że ustawa Prawo telekomunikacyjne przewiduje dwie podstawy prawne, na mocy których ten sam organ w stosunku do tego samego podmiotu może orzec w tym samym przedmiocie, tj. o obowiązku usunięcia stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości. Taka sytuacja automatycznie rozdziałaby możliwość dwukrotnej kontroli sądowoadministracyjnej tożsamego rozstrzygnięcia. Założenie racjonalności ustawodawcy wyklucza taki stan rzeczy. Istotnie, jak wskazał kasator, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie nie przytoczył pełnego brzmienia art. 201 § 3 Pt., w szczególności pominął tę jego część, zgodnie z którą Prezes UKE w decyzji, o której mowa, może też: 1) wskazać środki, jakie powinien zastosować podmiot kontrolowany, w celu usunięcia nieprawidłowości; 2) określić termin, w którym ma nastąpić usunięcie nieprawidłowości; 3) nałożyć karę, o której mowa w art. 209. Powyższe nie ma jednak wpływu na prawidłowość dotychczasowych wywodów. W szczególności nie można się zgodzić z rozumowaniem, że prawo nałożenia kary na kontrolowany podmiot za nieusunięcie wskazanych w zaleceniach pokontrolnych nieprawidłowości przesądza, iż wezwanie (zaleceniami pokontrolnymi) podmiotu kontrolowanego do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień stanowi nałożenie obowiązku w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Trafne jest spostrzeżenie, że w myśl art. 201 § 3 Pt. może dojść do jednoczesnego nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości i nałożenia kary pieniężnej. Nie oznacza to jednak - wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej - że taka konstrukcja przepisu może doprowadzić do pozbawienia podmiotu kontrolowanego możliwości obrony swych praw, w szczególności zwalczania stwierdzenia, że nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez Prezesa UKE. Jest bowiem oczywiste, że kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości orzeczenia o obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (decyzją wydaną na podstawie art. 201 § 3 Pt.) obejmie też ocenę, czy podmiot kontrolowany w istocie nie wypełnił odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez Prezesa UKE, których dotyczyły zalecenia pokontrolne. Uwzględnienie skargi na decyzję nakładającą obowiązek usunięcia nieprawidłowości skutkować będzie jej uchyleniem także w części nakładającej karę pieniężną, oczywiście jeśli decyzja ta będzie jednocześnie zawierała rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Podkreślenia wymaga bowiem, że o ile na organie spoczywa obowiązek wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sytuacji określonej art. 201 § 3 Pt., o tyle nałożenie kary pieniężnej nie jest obligatoryjne. Wbrew wywodom kasatora stanowiska prezentowanego przez stronę nie popiera powołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z dni 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 202/05. W uzasadnieniu tego wyroku rzeczywiście Sąd przyjął istnienie uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia od wyniku kontroli, jeżeli z jego treści wynika nałożenie na stronę skarżącą określonych obowiązków i gdy nałożenie tych obowiązków wynika z władczego działania organu przeprowadzającego kontrolę. Takich cech jednakże przedmiotowe w sprawie zalecenia kontrolne nie mają. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna była niezasadna. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt. 1 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.