VI SA/Wa 936/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną gazową oddala skargę VI SA/Wa 936/07 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], rej. dec. [...] cofającą D. B. pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym Zawiadomieniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. poinformował D. B. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową ze względu na uzyskaną informację o skazaniu go trzykrotnie za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 § 1 kk). Ponadto organ powziął wiadomość, iż strona oprócz ww. skazań w latach 2002 – 2005 została skazana trzema prawomocnymi wyrokami sądu za: przestępstwo z art. 178 a § 1 kk, czyn z art. 83 kks a następnie za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk. Prowadzone przez organ I instancji postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną gazową do ochrony osobistej. Podstawą prawną decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 – tekst jednolity z 2004 r. z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że D. B. kilkakrotnie dopuścił się popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, dlatego też Komendant Wojewódzki Policji w O. w świetle wskazanych wyżej przepisów był zobowiązany do cofnięcia posiadanego przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową. Od decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. D. B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, domagając się jej uchylenia, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania. W odwołaniu wskazał na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa i 11 kpa a także przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną w niej zawartą. Na decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. D. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia. W skardze skarżący podniósł te same zarzuty, co w odwołaniu, a mianowicie wskazał, że doszło do naruszenia art. 7 kpa, albowiem organ nie wyjaśnił stanu faktycznego w sprawie oraz pominął interes skarżącego, a w szczególności nie rozważył, czy strona może ponosić negatywne skutki prawne wynikające z opieszałości organów wymiaru sprawiedliwości i organów administracji, albowiem oczywistym jest, iż gdyby postępowanie administracyjne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte w prawem przewidzianym terminie, to w chwili wydania wyroków skazujących, rozstrzygnięcie miałoby walor powagi rzeczy osądzonej, to samo dotyczy sytuacji w której sądy karne wydałyby wyroki w rozsądnym terminie. Skarżący podniósł, iż organ naruszył również art. 11 kpa, gdyż nie wyjaśnił skarżącemu w sposób zrozumiały, zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania i logiki przesłanek, które legły u podstaw wydanej decyzji, jeżeli uważa się, że treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest niejasne, a jako przepis odwołujący się do faktu karalności a więc materii wynikającej z zasad prawa karnego winien być precyzyjny oraz powinien zawierać wskazania temporalne, gdyż nowela do ustawy o broni i amunicji dokonała zmiany w zakresie cofania pozwoleń na broń, co wiąże się z koniecznością wskazania, jakie przepisy należy stosować do spraw i stanów faktycznych, które objęte były rozwiązaniami prawnymi przed nowelizacją i po niej, co zdaniem skarżącego rodzi konieczność wykładni ustawy na poziomie Naczelnego Sądu Administracyjnego. D. B. ponadto zarzucił, iż zostało naruszone prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez ich zastosowanie sprzeczne z wykładnią art. 7 kpa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż w tym konkretnym przypadku dla organów Policji przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy najważniejszym pozostało ustalenie czy skarżący popełnił takie przestępstwa, które stwarzają uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w szczególności czy jest to przestępstwo wprost wskazane przez ustawodawcę, jako przesłanka ustawowej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zebrany materiał dowodowy potwierdził zaistnienie powyższych okoliczności, dlatego też organy Policji miały obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską i bojową. Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdził, że nie są one zasadne, albowiem organy Policji prawidłowo i wyczerpująco zebrały materiał dowodowy w sprawie oraz dokonały jego oceny, czego wyrazem są uzasadnienia organów obu instancji. Niekwestionowany jest w sprawie fakt karalności skarżącego za kilka przestępstw umyślnych przeciwko mieniu jak również za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz karne skarbowe. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób, są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika w sposób oczywisty, że chodzi tutaj o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, jak również o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy ze skazaniem za przestępstwa przeciwko zdrowiu, mieniu i życiu oraz o sytuację, gdy toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ustawodawca związał istnienie uzasadnionej obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zaś w przypadku innych zachowań czy też skazania za inne przestępstwa konieczne jest wykazanie istnienia uzasadnionej obawy co do przestrzegania prawa przez daną osobę w przyszłości. Za taką wykładnią przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przemawia również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1166/06, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. II OSK 356/07). W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ prawidłowo zastosował ww. przepis, obowiązany był bowiem uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji a nie w dacie popełnianych przez skarżącego przestępstw. Nadmienić należy, iż w niniejszym stanie faktycznym nie doszło do naruszenia art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu indywidualnego skarżącego. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cieszyć się nieposzlakowaną opinią, którą wyklucza kilkakrotne popełnienie przez skarżącego przestępstw w tym przeciwko mieniu. Sam ustawodawca w takiej sytuacji dał prymat interesowi społecznemu obligując organy Policji do cofania pozwolenia na broń w sytuacji skazania za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za bezzasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.