I SA/Sz 319/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński,, Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z. Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2003-2005 oddala skargę Pismem z dnia 4 sierpnia 2006r. ZNK Spółka z o.o. (poprzednia nazwa Z. N. K. Sp. z o.o.) z siedzibą w S. wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę za lata 2003,2004 i 2005r. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że na podstawie umów najmu zawartych z Gminą Miasto S. stała się posiadaczem zależnym nieruchomości położonych przy ul. S. [...] i przy ul. G. [...] w S. – lokali komunalnych w Rejonach XIV i XV jednak w żadnej z tych umów nie było informacji w zakresie obowiązku regulowania podatku od nieruchomości. Dopiero w momencie wygaśnięcia przedmiotowych umów została wezwana do zapłaty zaległego podatku. Skoro Gmina po upływie 3 lat wystąpiła z takim żądaniem, to nie powinno mówić się o opóźnieniu w zapłacie świadczeń i o odsetkach. Spółka podnosiła również, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Zawierając w/w umowy najmu oraz przejmując funkcję zarządzającego lokalami komunalnymi Spółka dokonała w interpretacji Sądu Okręgowego w Szczecinie Wydziału IV Pracy przejęcia pracowników i w związku z tym wydane zostały wyroki zasądzające od Spółki odszkodowania i wynagrodzenia w łącznej kwocie ponad 70.000,00 zł na rzecz pracowników którzy po zmianie zarządzającego nie zachowali swoich stanowisk. Konieczność zapłacenia z tego tytułu tak dużych kwot pod rygorem przeprowadzenia egzekucji komorniczej powoduje pogłębienie się problemów firmy które zarysowały się w poprzednim okresie. Zgodnie z decyzjami UKS z dnia [...] strata Spółki za 2003r. zamknęła się kwotą 140.621,75 zł, a strata za 2004r. wyniosła ostatecznie 88.269,43 zł. Zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2005 wynosi 55.342,00 zł.- Spółka wskazała, że wnosi ewentualnie o częściowe umorzenie tej zaległości, a spłatę pozostałej w ratach (na podstawie odrębnego wniosku) oraz, że domaga się umorzenia odsetek. Oświadczyła ponadto, że korzystała do tej pory z pomocy publicznej, a na skutek zdecydowanych działań zmierzających do poprawy sytuacji (cięcie kosztów, zracjonalizowane zatrudnienia, reorganizacja firmy, wystąpienie na drogę postępowania sądowego w stosunku do dłużników) nie zalega obecnie z należnościami wobec Skarbu Państwa i ZUS. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta S. postanowił odmówić umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2005 w kwocie 55.342,00 zł oraz umorzyć odsetki od zaległości podatkowych w przedmiotowym podatku w kwocie ogółem 15.282,00 zł. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji organ podatkowy na wniosek podatnika z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67 b § 1 pkt 2 organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc "de minimis" – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady "de minimis". Od 31 maja 2004r. przedsiębiorca ubiegający się o pomoc zobowiązany jest w zależności od przeznaczenia pomocy o którą się ubiega – do przedstawienia, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy : 1. wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w ciągu 3 ostatnich lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy – jeżeli stara się o pomoc de minimis, 2. informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierającej w szczególności dane o dacie jej udzielenia, podstawie prawnej, formie i przeznaczeniu – jeżeli stara się o pomoc inną niż de minimis. Uzyskanie przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej powoduje, że pomoc udzielana przedsiębiorcom podlega ocenie pod względem zgodności z regułami wspólnego rynku. Z dniem 1 maja 2004r. organem nadzorującym udzielanie pomocy przedsiębiorcom jest Komisja Europejska. Od tego dnia każdy zamiar udzielenia pomocy przedsiębiorcom (niezależnie od formy tej pomocy i jej przeznaczenia) musi być zgłaszany do Komisji Europejskiej. Wyjątkiem jest pomoc udzielana w ramach wyłączeń grupowych oraz pomoc de minimis. Uznaje się, że pomoc de minimis, czyli pomoc nie przekraczająca pułapu 100 tys. euro w dowolnie określonym okresie trzech lat nie wpływa na konkurencję na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej oraz nie wpływa w negatywny sposób na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Pomoc wraz z pomocą otrzymaną przez ZNK Spółkę z o.o. w S. w ciągu 3 lat nie przekracza pułapu 100 tys. EURO, zatem – zgodnie z wnioskiem zakwalifikowano ją jako pomoc de minimis. Organ ustalił, że Spółka na podstawie umów najmu z dnia 31 grudnia 2002r. (dot. nieruchomości położonej przy ul. G. [...]) oraz z dnia 13 stycznia 2003r. (dot. nieruchomości położonej przy ul. S. [...]) zawartej z właścicielem czyli Gminą S. reprezentowaną przez Zarząd Budynków i Lokali Mieszkalnych w S. stała się posiadaczem zależnym w/w nieruchomości. Wobec powyższego, jako posiadacz zależny Spółka stała się podatnikiem podatku od nieruchomości. Deklaracje podatkowe za lata 2003, 2004 i 2005 zostały złożone przez Spółkę w dniu 13 czerwca 2006r. (pierwsze wezwanie doręczono podatnikowi w dniu 14 października 2005r.). Skoro umowy zawarto z Gminą w grudniu 2002r. i w styczniu 2003r. to deklaracje została złożone z ponad trzy i półrocznym opóźnieniem i po upływie prawie roku od doręczonego wezwania. W konsekwencji powstała zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004 i 2005 w łącznej kwocie 70.624,00 zł, w tym należność główna 55.342,00 zł, odsetki 15.282,00 zł. Rozpatrując wniosek o przyznanie przedmiotowej ulgi, organ podatkowy I instancji dokonał oceny aktualnej sytuacji ekonomicznej podatnika. Na podstawie dołączonych do sprawy materiałów obrazujących sytuację finansowo – ekonomiczną Spółki tj. bilansu oraz rachunku zysków i strat za lata 2003 – 2005; zestawienia obrotów i sald kont syntetycznych za VI 2006r.; stanu i struktury należności oraz zobowiązań na dzień 30.06.2006r. – dokonał ich analizy ekonomicznej. Uwzględniając podstawowe wskaźniki obrazujące sytuację finansową Spółki : płynność, zadłużenia, zyskowność, stwierdzono, że podatnik posiada ograniczoną zdolność do terminowego regulowania swoich zobowiązań. W związku z powyższym, organ podatkowy dał wiarę argumentom Spółki, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Zważono, że dodatkowo sytuację Spółki komplikują ciążące na niej wyroki sądowe i związane z tym obciążenia finansowe. Jednak brał płatności finansowej oraz znaczne zadłużenie, zdaniem organu nie wyczerpały znamion naruszenia "ważnego interesu podatnika". Zgodnie z dokonaną analizą ekonomiczną organ podatkowy I instancji postanowił udzielić ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 15.282,00 zł. Natomiast uznał, że Spółka jest w stanie w dłuższym okresie czasu uregulować należność główną w układzie ratalnym. Podatnik może bowiem w przypadku trudności z jednorazowym uregulowaniem przedmiotowej zaległości wystąpić z wnioskiem o rozłożenie jej na raty w trybie art. 67 § 1 a pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podkreślił, że obowiązek podatkowy i wynikające z niego zobowiązanie podatkowe – jako publicznoprawne – musi wyprzedzać inne zobowiązania i nie może być regulowane w kolejności ustalonej przez samego podatnika. Takie postępowanie podatnika byłoby przenoszeniem ryzyka prowadzonej działalności na budżet gminy. Sposób w jaki podatnik gospodaruje majątkiem oraz osiąganymi przychodami – nie może być podstawą ulgowego traktowania w realizacji zobowiązań publiczno – prawnych. Podatnik winien przede wszystkim wywiązywać się z zobowiązań podatkowych, bowiem nie uiszczony w terminie podatek staje się zaległością podatkową, od której naliczane są odsetki. Odnosząc się do zarzutu, iż w umowach na najem przedmiotowych lokali żaden przepis umowy nie wspominał o obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, organ podatkowy wyjaśnił, że stosownie do art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych to ustawodawca w ustawie podatkowej stanowi, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Nie może tego zmienić żadna umowa cywilnoprawna. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub ich części ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, w tym spółkach nie posiadających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także jest bez tytułu prawnego. Termin "posiadanie" reguluje art. 336 kodeksu cywilnego, w myśl którego posiadaczem zależnym jest ten, kto rzeczą włada jak m.in. użytkownik, najemca, dzierżawca. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli podmiot wynajmuje nieruchomość lub jej część od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawno podatkowe i konsekwencje nieprawidłowego stosowania przez siebie przepisów podatkowych. Działalność gospodarcza jest działalnością prowadzoną na własne ryzyko, nie jest więc istotne z punktu widzenia organu podatkowego, że zaległość nie powstała z umyślnej winy podatnika. Koszty omawianego ryzyka nie mogą być rekompensowane zwalnianiem z ponoszenia obowiązków publiczno – prawnych na rzecz gminy. Ponadto należy wskazać, iż obowiązek podatkowy w podatku określają ustawy, z treścią których każdy należycie dbający o własne interesy może i powinien się zapoznać, zwłaszcza prowadząc działalność gospodarczą. Wielkość udzielonej pomocy obliczono zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielonej w różnych formach (Dz.U. Nr 194 poz. 1983). Ponieważ nie przekracza pułapu 100 tys. euro – została zgodnie z wnioskiem zakwalifikowana jako pomoc de minimis. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, zaskarżając ją w części tj. co do punktu 1, w którym odmówiono stronie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1003/2005 w kwocie 55.342,00 zł, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w zakresie punktu 1 oraz zmianę decyzji w tym zakresie poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2003/2005 w kwocie 55.342,00 zł. Przedmiotowej decyzji podatnik zarzucił : - nie odniesienie się przez organ I instancji do istoty argumentu, polegającego na tym, że bardzo trudna sytuacja finansowa strony jest skutkiem okoliczności od niej niezależnych, których nie była w stanie przewidzieć, ani im zapobiec, wskazał też, że w sprawie nie jest istotna tylko kwestia istnienia, czy też nieistnienia długów, lecz przyczyna ich powstania, - naruszenie art. 122 ordynacji podatkowej, ponieważ niedokładnie wyjaśniono okoliczności faktyczne sprawy, - naruszenie art. 191 ordynacji podatkowej, gdyż w przypadku zaskarżonej decyzji brakło prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a § 1 ordynacji podatkowej, a także nie nastąpiło wszechstronne i wnikliwe rozważenie całokształtu materiału dowodowego, - naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – gdyż organ I instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, wobec czego uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom określonym w wskazanym artykule. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż organ ten uznał, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2003/2005 w kwocie 55.342,00 zł, w świetle ustalonych okoliczności była zasadna. Stwierdzono, że trudna sytuacja finansowa Spółki nie jest skutkiem okoliczności od niej niezależnych, których nie była ona w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. We wniosku o umorzenie zaległości podatnik wskazał jedynie, że wskutek wygranego przetargu na zarząd nieruchomościami Gminy musiał podpisać umowy na najem lokali. Konieczność zawarcia takich umów nie może być traktowana jako okoliczności od niego niezależne, skoro podatnik będąc spółką profesjonalnie zajmującą się zarządem nieruchomościami, podjął decyzje o uczestnictwie w przetargu, który wygrał. Konsekwencją tego było podpisanie przedmiotowych umów. Zdaniem organu odwoławczego, Spółka zajmująca się zarządem nieruchomości powinna znać uregulowania ustawowe dotyczące ich opodatkowania. W związku z tym bez znaczenia w sprawie jest brak stosownego zapisu w umowie najmu o obowiązku uiszczenia podatku od nieruchomości. Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że znalazła się w wyjątkowej sytuacji ponieważ z przejęciem zarządu lokalami komunalnymi związane było przejęciem pracowników w rozumieniu art. 231 kp i w rezultacie zapadły prawomocne wyroki sądowe zasądzające od Spółki odszkodowania – Kolegium uznało, że nie jest to okoliczność losowa, niezależna od podatnika. Decyzją o przejęciu pracowników Spółka podjęła bowiem świadomie decydując się na udział w przetargu i znając jego warunki. Wyroki sądowe potwierdziły jedynie obowiązek zapłaty przez podatnika należnych tym pracownikom świadczeń. Za trafny uznano pogląd I instancji, że podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawo – podatkowe oraz konsekwencje nieprawidłowego stosowania przez siebie przepisów podatkowych, a także nieznajomość uregulowań prawa pracy. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty, że organ nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia dowodów na okoliczność wydania wyroków z zakresu prawa pracy skutkujących koniecznością zapłaty odszkodowań oraz przyczyn ich wydania, które zostały przedstawione organowi I instancji oraz przesłuchania strony w razie konieczności wyjaśnienia okoliczności, co do których miały wątpliwości. Organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w związku z czym art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa nie został naruszony. Za słuszne należy uznać stanowisko, że organy podatkowe mają obowiązek, zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej zebrać cały materiał dowodowy. Gromadzenie tego materiału nie może jednak polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawno - podatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W związku z powyższym zarzut strony, iż organ podatkowy nie skorzystał z przesłuchania strony w sprawie zapadłych w jego sprawie wyroków jest niezasadny. Strona nie wskazała, w jaki sposób na treść rozstrzygnięcia sprawy przez organy podatkowe mogłyby mieć wpływ przesłuchanie strony w sprawie zapadłych wyroków przed Sądem Okręgowym w Szczecinie. To, iż takie wyroki zapadły i jaka jest kwota roszczeń pracowniczych było organowi podatkowemu znane i udowodnione. Tym samym strona nie wykazała też, iż nastąpiło naruszenie art. 122 Ordynacji. Organ podatkowy zebrał w sprawie cały niezbędny do rozpatrzenia wniosku materiał oraz przeprowadził wnikliwe postępowanie podatkowe. Wyjaśniono okoliczności powstania zaległości podatkowych jak i przeprowadzono wnikliwą i obszerną analizę ekonomiczną Spółki. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut, iż organ nie dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, a także że nie nastąpiło wszechstronne i wnikliwe rozważenie całokształtu materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi zawarte w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zawiera bowiem wymagane obszerne uzasadnienie faktyczne jak i prawne wydanej decyzji. ZNK Spółka z o.o. zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów : - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się do argumentów podatnika dlatego, że rzekomo nie zostały przez niego wyrażone, - art. 122, 187 § 1 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez abstraktowanie od stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz obowiązującego na przełomie 2002 i 2003r. stanu prawnego dotyczącego podatku od nieruchomości, - art. 122, 187 § 1 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez czynienie błędów w ustaleniach faktycznych oraz czynienia przez SKO błędnych założeń – rezultatem czego jest – błędne stwierdzenie, że decyzji o przejęciu, podjęła sama strona decydując się na udział w przetargu na zarząd nieruchomościami i znając jego warunki, - naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej gdyż w zaskarżonej decyzji zabrakło prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, a także nie nastąpiło wszechstronne i wnikliwe rozważenie całokształtu materiału dowodowego, - art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie pomimo wystąpienia ku temu przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Decyzje podejmowane na podstawie art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) są decyzjami uznaniowymi, co oznacza, że organ podejmując decyzję w przypadku zaistnienia przesłanek do wydania rozstrzygnięcia o treści określonej przepisami prawa, może wydać takie rozstrzygnięcie, ale może również odmówić wydaniu takiego rozstrzygnięcia. Sąd nie ma uprawnień do merytorycznej kontroli takich decyzji. Kontrola Sądu obejmuje zatem wyłącznie badania prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe oraz badanie formalnej prawidłowości decyzji. Przesłanką do umorzenia zaległości podatkowych w całości lub w części wraz z odsetkami za zwłoką jest ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jeżeli organ podatkowy przeanalizował, czy powyższe przesłanki nie wystąpiły i odpowiednio uzasadnił swoją decyzję, to do niego należy wybór rozstrzygnięcia. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu, bądź nie, zaległości podatkowej. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. W doktrynie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumień nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (S.Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Warszawa 2004r. str. 253). Należy przypomnieć, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją wyjątkową, gdyż zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwolnienie podatników z tego obowiązku. Podejmując zatem decyzję na podstawie art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany przeanalizować sytuację finansową podatnika, aby stwierdzić, czy w danym przypadku ważny interes podatnika mógłby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku. W przedmiotowej sprawie, z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w sposób wnikliwy i dostatecznie szczegółowy rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku sprawy. Skoro umorzenie zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady – to nie mogą stanowić podstawy do umorzenia wszelkich okoliczności będące następstwem określonych decyzji podatnika. Organ I i II instancji prawidłowo zatem stwierdziły, że niewiedza podatnika będącego posiadaczem zależnym nieruchomości co do obowiązku uiszczenia podatku od tych nieruchomości jak również kwestie związane z przejęciem pracowników dotychczasowych zarządców nieruchomości wynikające z art. 231 kodeksu pracy – nie stanowią o ważnym uzasadnionym interesie podatnika lub interesie publicznym. Stanowisko w tym zakresie została wyczerpująco uzasadnione w decyzjach organów obu instancji. Dokonując na podstawie przedłożonych dokumentów analizę sytuacji finansowo – ekonomicznej Spółki i udzielając ulgi w formie umorzenia odsetek za zwłokę – przyjęto, że jest ona w stanie w dłuższym okresie uregulować zaległą należność główną w systemie ratalnym, jeżeli złoży stosowny wniosek. Należy zwrócić uwagę, że występując z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami skarżąca domagała się przede wszystkim umorzenia odsetek i sama sugerowała, że spłata zaległości podatkowych w kwocie 55.342,00 zł może nastąpić w części w ratach. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego organu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.