II SA/Op 455/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 12 grudnia 2003 r., nr XVII/277/03, w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania postanawia: odrzucić skargę. S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, zawartą piśmie z dnia 8 sierpnia 2007 r., na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie Nr XVII/277/03 z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Nysa stawek opłat zaparkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. W odpowiedzi na skargę Gmina Nysa wniosła o odrzucenie skargi wskazując, że została ona wniesiona bez uprzedniego wezwania organu gminy na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, wynikający z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a także z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Gmina wskazała, że pomiędzy skarżącym a Burmistrzem Nysy prowadzona była korespondencja w sprawie opłaty dodatkowej należnej od skarżącego za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, jednakże dotyczyła ona w zasadzie jedynie kwestii związanych z egzekucją tej opłaty. Gmina wniosła też z ostrożności procesowej o oddalenie skargi, argumentując, że przemawia za tym zgodność zaskarżonej uchwały z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 września 2007 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed jej wniesieniem wzywał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wezwanie to zawierało pouczenie, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie S. T. odebrał w dniu 8 października 2007 r. i odpowiedział na nie w dniu 15 października 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), pismem z dnia 14 października 2007 r. Wyjaśnił w nim, że 18 grudnia 2006 r. w bezpośredniej rozmowie z Burmistrzem Nysy zrelacjonował mu przebieg dotychczasowych czynności, w tym sądowych, w sprawie należnej od niego opłaty za nieopłacony postój pojazdem samochodowym. Zarzucił, że Burmistrz Nysy, pomimo iż jest zorientowany w sprawie, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem S. T., Urząd Miasta i Gminy był wzywany do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, ale - jak to określił skarżący - "troszkę tak na około, co wynika z braku fachowej wiedzy z mojej strony". Do odpowiedzi z dnia 14 października 2007 r., skarżący dołączył pismo do Sądu Rejonowego w N. z dnia 12 lipca 2007 r. oraz postanowienie Burmistrza Nysy z dnia 20 czerwca 2007 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej treści skargi przez Sąd poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności wniesienia skargi w świetle art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zważywszy, że wniesiona skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Nysie Nr XVII/277/03 z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Nysa (...), podnieść trzeba, iż szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia uchwał organów gminy przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), w myśl którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten ustanawia zatem przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Innymi słowy - uchwałę organu gminy podjętą w zakresie administracji publicznej można zaskarżyć do sądu administracyjnego dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym na zasadzie art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym w sprawie o usunięcie naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego może być złożona dopiero wówczas, gdy organ gminy odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie, jaki obowiązuje, dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M.Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2004, s. 242). Terminy powyższe wynikają z art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Ustawodawca w przepisie art. 35 § 3 K.p.a. określił, że załatwienie sprawy przez organy administracyjne powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania, stąd bieg terminu do wniesienia do sądu skargi w trybie omawianego przepisu rozpoczyna się po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ miał obowiązek ustosunkowania się do wezwania. Niespełnienie tej przesłanki powoduje niedopuszczalność skargi. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. wymienia enumeratywnie przesłanki do odrzucenia skargi, należą do nich: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić przyjdzie, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku skargi, polegającego na wykazaniu, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał przewidziany prawem tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nie wykazał aby dokonał tej czynności. Jak sam stwierdził w piśmie z dnia 14 października 2007 r., rozmawiał jedynie na ten temat z Burmistrzem Nysy, nie skierował natomiast w tym przedmiocie żadnego pisma. W związku z tym należało uznać, iż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Radę Gminy Nysa do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jego uchwałą, a tym samym nie wykazał wyczerpania trybu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, od którego zależy skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, stąd orzeczono jak na wstępie.