II SA/Gl 521/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W zgłoszeniu z dnia [...] roku [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. powołując się na treść art. 29, 30 oraz 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poinformowała o zamiarze przystąpienia w dniu [...] r. do robót budowlanych polegających na montażu wolnostojącego nośnika reklamowego nie związanego trwale z gruntem typu 63 J R4 W-I z ekranem jednostronnym o wymiarach 6,0 x 3,0 m, na wysokości 5 m nad poziomem gruntu, wykonanego na działce nr [...] przy ulicy [...] w G., zgodnie z dołączonym do zgłoszenia projektem technicznym. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa, Prezydent Miasta G. wniósł sprzeciw do zamiaru realizacji objętych zgłoszeniem robót budowlanych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności podniósł, iż przedstawione w projekcie budowlanym urządzenie reklamowe stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu administracyjnego zakres robót obejmujący montaż konstrukcji i wykonanie niezbędnych robót ziemnych nie stanowi robót budowlanych polegających na instalacji tablic i urządzeń reklamowych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na mocy art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto sam fakt wykonania fundamentu pod urządzenie reklamowe oraz roboty ziemne związane z jego osadzeniem sprawiają, iż jest ono trwale połączone z gruntem, nie stanowiąc przy tym również elementu małej architektury. Prezydent Miasta G. stwierdził, iż jedynie tymczasowe obiekty budowlane nie połączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, jednak nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, mogą być zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co jednak w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Reasumując, organ I instancji uznał, iż dla proponowanej budowli należy uzyskać pozwolenie na budowę, poprzedzone uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent Miasta G. wskazał również, że lokalizacja przedmiotowej budowli nie została uzgodniona z zarządcą drogi, co było wymagane ze względu na sąsiedztwo ulicy [...]. W odwołaniu od tej decyzji [...] S.A. wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności zaskarżonej decyzji zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie zgłoszonego urządzenia reklamowego jako wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności wskazano, iż nośnik reklamowy nie jest urządzeniem trwale związanym z gruntem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jak to przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym nie wymaga pozwolenia na budowę. W ocenie odwołującej się Spółki, organ I instancji błędnie zakwalifikował omawiane urządzenie reklamowe w kategorii "budowli" uzasadniającej uzyskanie pozwolenia na budowę. Nadto, decyzji I instancji zarzucono bezpodstawne przyjęcie, iż procesem instalacji, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie jest objęte wykonanie prac polegających na budowie konstrukcji nośnej, którą stanowi stopa fundamentowa, słup i ekran reklamowy. Zdaniem strony odwołującej się, komentowany przepis obejmuje swym zakresem zarówno instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na budynkach, jak również jako samodzielnych obiektów. Dodatkowo w odwołaniu podniesiono, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się na naruszenie przez wnioskodawcę przepisów art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, podczas gdy zgłoszenie zostało dokonane w trybie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. odwołująca się Spółka wskazała na niewystarczające uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta G. poprzez brak podania motywów rozstrzygnięcia i wyjaśnienia, w oparciu o jakie dowody organ przyjął, iż instalacja zgłoszonego urządzenia reklamowego wymaga pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazano, iż Prezydent Miasta G. w sposób wyczerpujący wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że dokonane zgłoszenie dotyczy obiektu wymagającego pozwolenia na budowę, co czyni zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. bezzasadnym. Z kolei co do naruszenia treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że realizacja zgłoszonego urządzenia reklamowego nie polega wyłącznie na instalowaniu tablicy reklamowej, gdyż takie roboty budowlane mogą być przeprowadzone wyłącznie na już istniejących obiektach budowlanych. W sytuacji zaś, gdy oprócz tablicy reklamowej ma być zrealizowana także konstrukcja wsporcza, składająca się z fundamentu oraz słupa, nie mamy do czynienia z instalacją tablicy reklamowej, lecz z realizacją obiektu budowlanego. Zgłaszane roboty budowlane stanowią zatem budowę. W konkluzji Wojewoda podniósł, że gdyby konstrukcja nośna była już wykonana, wtedy samo zainstalowanie tablicy reklamowej wymagałoby tylko zgłoszenia i taka sytuacja wyczerpywałaby dyspozycję przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, co jednak w sprawie nie ma miejsca. Wojewoda [...] podzielił również stanowisko Prezydenta Miasta G., że z uwagi na usytuowanie przedmiotowej budowli w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni ulicy [...], zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) należało uzgodnić jej lokalizację z zarządcą drogi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] S.A. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, iż decyzja Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, art. 35 § 1 i 3 k.p.a. i art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu przede wszystkim wskazano, iż organy obu instancji błędnie przyjęły, że wykonanie prac objętych zgłoszeniem nie mieści się w pojęciu instalacji i w związku z tym nie jest objęte trybem zgłoszeniowym. W ocenie skarżącej, proces instalacji obejmuje również ustawienie stopy, słupa i ekranu reklamowego i oceny tej w żaden sposób nie mogą zmienić takie elementy jak wielkość urządzenia, fakt trwałego związania z gruntem bądź też okoliczność, czy tablice są wkopane w ziemię czy też ustawione na konstrukcji naziemnej. Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisu art. 35 § 1 i 3 k.p.a. strona skarżąca podała, iż w niniejszej sprawie odwołanie zostało złożone w dniu [...] roku, zaś decyzję wydano dopiero w dniu [...] roku. Tym samym fakt niewydania decyzji w terminie 1 miesiąca czyni ją, zdaniem strony skarżącej, dotkniętą wadą prawną. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, skarżąca Spółka podniosła, iż urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem ma być zlokalizowane nie w pasie drogowym, jak to jest mowa w komentowanym przepisie, lecz na terenie przyległym do niego, wobec czego cytowany przepis nie ma w stanie faktycznym sprawy zastosowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że przesłanki rozstrzygnięcia zostały podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, skutkiem czego narusza materialnoprawną normę stanowiącą podstawę prawną wydania tej decyzji. Wojewoda [...] przyjął, że wynikający ze zgłoszenia zakres robót budowlanych nie pozwala na potraktowanie ich jako montażu lub instalacji urządzenia reklamowego wymagającego jedynie zgłoszenia robót budowlanych, jako że w istocie roboty te stanowią budowę wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, a zatem obiektu budowlanego (budowli), którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę. W punkcie wyjścia rozważań odnieść się należy do obowiązującego stanu prawnego regulującego postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych. Zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Odesłanie do ostatnio wymienionych przepisów oznacza, że część robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę lecz uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, niewielka natomiast część robót zwolniona została z obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia lub dokonania zgłoszenia. Definicję robót budowlanych zawiera z kolei art. 3 pkt 7 ustawy, zawarty w tzw. słowniczku wyrażeń używanych w ustawie, przez które należy rozumieć budowę ( wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego – art. 3 pkt 6 ustawy ), a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wolno stojące urządzenie reklamowe, o ile jest trwale związane z gruntem, stanowi budowlę, a zatem obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Jeśli urządzenie reklamowe nie jest na trwale połączone z gruntem ustawodawca również zalicza go do obiektów budowlanych tyle tylko, że tymczasowych (art. 3 pkt 5 ustawy). Oznacza to, że bez względu na to, czy urządzenie reklamowe jest na trwale związane z gruntem czy też nie jest połączone z gruntem w taki sposób, stanowi obiekt budowlany, jako że tylko taki podlega, zgodnie z art. 1, regulacjom omawianej ustawy. O tym zaś, czy realizacja urządzenia reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy jedynie dokonania zgłoszenia decyduje charakter robót budowlanych. Z zestawienia przepisów art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że roboty budowlane polegające na budowie urządzenia reklamowego wymagają pozwolenia na budowę, natomiast wykonywanie robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych ( z wyłączeniem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym ) wymaga uprzedniego zgłoszenia tych robót. Jak już zauważono, definicję robót budowlanych zawiera art. 3 pkt 7 ustawy, wśród nich nie wymieniono "instalacji". Nie może budzić jednak żadnych wątpliwości, że ustawodawca traktuje roboty polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych jako rodzaj robót budowlanych, skoro wprost o tym stanowi w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Wobec niezdefiniowania tego pojęcia w ustawie konieczne staje się sięgnięcie do potocznego rozumienia tego zwrotu. Słownik Języka Polskiego – PWN Warszawa 1984 r. na str. 794 w tomie I instalację definiuje jako "zakładanie, montowanie jakichś urządzeń technicznych." Z kolei w tymże Słowniku montaż ( również niezdefiniowany w ustawie, lecz wymieniony w art. 3 pkt 7 ustawy jako roboty budowlane niebędące budową ) rozumiany jest jako "składanie, zespalanie części lub zespołów ( maszyn, aparatów, urządzeń itp. ) w dalsze zespoły lub gotowy wyrób" ( str. 209 w tomie II ). Zarówno więc pojęcie instalowanie, jak i montaż odnosi się do pewnego rodzaju działania, w wyniku którego ma powstać zespolone w całość jakieś urządzenie. Można więc i trzeba przyjąć, że instalacja to forma montażu, szczególny rodzaj takich robót. Brak przy tym podstaw do twierdzeń, co zdaje się sugerować Wojewoda [...], że roboty budowlane o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, odnoszą się do instalacji urządzeń reklamowych na już istniejących obiektach. W świetle omawianych przepisów takiego poglądu nie sposób obronić. Wskazać trzeba, że sytuacje w których roboty polegające na instalowaniu odbywać się mają na obiektach budowlanych zostały wprost wskazane w ustawie ( np. instalacja krat – art. 29 ust. 2 pkt 14, instalacja urządzeń – art. 29 ust. 2 pkt 15, czy też instalacja urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne – art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy ). W przypadku robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, brak jest takiego zastrzeżenia. Oznacza to, że instalacja urządzenia reklamowego może odbywać się zarówno na istniejącym obiekcie budowlanym, jak również roboty polegające na złożeniu, zespoleniu urządzenia reklamowego mogą być wykonane od podstaw ( por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 931/05 – Lex nr 266955, wyroki WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 252/05, z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 455/06 – nie publ.). Dotychczasowe spostrzeżenia prowadzą do wniosku, że o właściwym zakwalifikowaniu robót budowlanych przy realizacji urządzenia reklamowego decyduje projektowana technologia ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie wynikający ze zgłoszenia oraz dołączonego do niego projektu technicznego sposób wykonania urządzenia reklamowego typu 63-JR4W nie dawał podstaw do stwierdzenia, że roboty polegać będą na budowie obiektu budowlanego trwale połączonego z gruntem, a zatem że roboty te wymagają uprzedniego pozwolenia na budowę. Zwrócić należy uwagę, że w projekcie mowa jest o tym, że urządzenie reklamowe składa się z trzech elementów : betonowego postumentu ( podstawy ), słupa ze stali ( elementu nośnego ) oraz tablicy reklamowej ( ekranu ). Postument w postaci stopy o kształcie ostrosłupa ściętego o podstawie kwadratu o wymiarach 2,4 x 2,4 x 0,9 m miał zostać wykonany z betonu ze zbrojeniem drutami stalowymi, a następnie posadowiony na gruncie. W projekcie wyraźnie zaznaczono, że postument betonowy zostanie ułożony na gruncie nośnym i wystawać będzie 90 cm ponad poziom terenu. Do tego postumentu zakotwiczona zostanie podstawa słupa z blachy stalowej, a na niej umieszczony pionowy element nośny ( słup z rury, o wysokości 4,0 m ), wreszcie do tego elementu przymocowana zostanie plansza z ekranem jednostronnym o wymiarach 6,0 x 3,0 m. Z przedstawionego w projekcie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania urządzenia reklamowego wynika, że urządzenie to, przede wszystkim zaś postument betonowy nie zostanie połączony na trwale z gruntem. O trwałym związaniu nie przesądza nawet ułożenie podstawy urządzenia reklamowego na wypoziomowanej podsypce piaskowej po uprzednim wyrównaniu terenu. Ponadto wszystkie elementy urządzenia reklamowego zostaną na miejscu złożone i zespolone w całość. Zatem tak zainstalowane na miejscu urządzenie reklamowe może być w każdym czasie zlikwidowane przez rozłączenie poszczególnych elementów ( podstawy, słupa i ekranu ) i przeniesione w inne miejsce. Z żadnego fragmentu opisu technicznego zawartego w projekcie nie wynika, by postument ( betonowa podstawa ) miał zostać wykonany na miejscu po uprzednim dokonaniu wykopu ziemi, co istotnie w takim wypadku mogłoby świadczyć o budowie urządzenia trwale związanego z gruntem. Zgodnie z tym co rozważono, tego rodzaju robót inwestor nie zaprojektował. Skoro tak, to istnieją podstawy do przyjęcia, że wynikający ze zgłoszenia zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia reklamowego podlegał reżimowi wynikającemu z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. O ile organ pierwszej instancji miał wątpliwości co do szczegółowych kwestii związanych ze sposobem wykonania robót budowlanych mógł w trybie art. 30 ust. 2 ustawy zażądać, w drodze postanowienia, uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie, czego nie uczynił. Z urzędu wypadnie zauważyć, że okoliczność, iż instalacja urządzenia reklamowego objęta jest obowiązkiem zgłoszenia nie oznacza jeszcze, iż na inwestora nie może być nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jeśli zachodzą przesłanki wymienione w art. 30 ust. 7 ustawy. W tym kontekście należało rozważyć, czy z uwagi na wysokość urządzenia (7,9 m od poziomu terenu ), rozpiętość tablicy ekranu ( 6,0 x 3,0 m ) oraz niezwiązanie na trwale z gruntem podstawy urządzenia może to spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia względnie wprowadzać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Możliwość spowodowania tego rodzaju zagrożeń, wprowadzenia ograniczeń lub uciążliwości (ponadto naruszeń ustaleń planu miejscowego) stwarza podstawy do wydania decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego ( art. 30 ust. 7 w związku z ust. 5 ustawy ). Co prawda w projekcie technicznym zawarto obliczenia stateczności na wywrócenie z tym, że dotyczy ona I strefy wiatru, poza tym brak potwierdzającej te okoliczności dokumentacji. Nie zwrócił również uwagi organ na stwierdzenie w opisie technicznym, że " zasady bezpieczeństwa i ochrony życia nie dotyczą realizacji urządzenia reklamowego", co pozostaje w całkowitej sprzeczności z przeprowadzoną w dalszej części analizą stateczności na wywrócenie. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej Spółki naruszenia art. 39 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn.Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) podzielić należy pogląd Wojewody, że lokalizacja w pasie drogowym obiektów budowlanych, a nadto umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest zabronione ( ust. 1 pkt 1 ). Zastosowanie tego przepisu możliwe jest jednak wówczas, gdy obiekt lub urządzenie ma zostać usytuowane w pasie drogowym ( art. 4 pkt 1 tej ustawy ). Tymczasem z żadnego dokumentu, w tym z kopii mapy zasadniczej przedłożonej przez inwestora ( nota bene z adnotacją, że "niniejsza mapa nie może służyć celom projektowym") nie wynika, czy zaprojektowana lokalizacja spornego urządzenia znajduje się w pasie drogowym ulicy [...]. Gdyby nawet usytuowanie urządzenia reklamowego znajdowało się poza liniami granicznymi pasa drogowego tej ulicy, to projektowana lokalizacja nie mogłaby naruszać postanowień art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgoda zarządcy na lokalizację w pasie drogowym, bądź zmniejszenie odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni ( art. 39 ust. 3, art. 43 ust. 2 ustawy ) może zaś nastąpić tylko przed zgłoszeniem wykonywania robót budowlanych. Chybiony okazał się ostatni z przedstawionych w skardze zarzutów, a mianowicie naruszenia przez organ art. 35 § 1 i 3 kpa. W myśl tych przepisów organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W niniejszej sprawie odwołanie z aktami sprawy przedstawiono Wojewodzie [...] w dniu [...]r. a decyzja wydana została przez ten organ w dniu [...]r. Jednakże strona skarżąca czyniąc zarzut naruszenia wskazanych przepisów procesowych nie wykazała jednak, że miało to wpływ i to istotny na końcowy wynik sprawy. Nie każde zaś naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko takie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, usprawiedliwia żądanie eliminacji zaskarżonego aktu administracyjnego. Z tych wszystkich powodów wobec stwierdzonych naruszeń norm proceduralnych ( art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa ) polegających na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwej ocenie materiału dowodowego, a nadto błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Jednocześnie z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że do czasu uprawomocnienia się wyroku decyzja ta nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, które sprowadzają się do wniesionego wpisu od skargi ( art. 200 ostatnio powołanej ustawy ). Ponownie rozpoznając sprawę uwzględni organ odwoławczy ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku i wypływające z niej wskazania co do dalszego postępowania. O ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny sprawy, którą Sąd przyjął za podstawę do rozważań, brak będzie podstaw do traktowania robót budowlanych wynikających ze zgłoszenia z dnia [...]r. jako budowy obiektu budowlanego, lecz instalacji urządzenia reklamowego. W takiej sytuacji zachodzić będzie podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania przed tym organem.