II OSK 502/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1702/07 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od M. J. na rzecz U. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 3 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę M. J., uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wymeldowania. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że zapadł on w następującym stanie sprawy. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z [...] kwietnia 2007 r., powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpatrzeniu wniosku U. S. orzekł o wymeldowaniu skarżącego M. J. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Uzasadniając swoją decyzję organ administracji stwierdził, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Ponadto wskazał, że skarżący wystąpił przeciwko U. S. z powództwem o przywrócenie posiadania lokalu, lecz wyrokiem z [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Sąd Rejonowy dla Miasta Stołecznego Warszawy powództwo to oddalił. Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że jej uzasadnienie jest wybiórcze, gdyż organ administracji pominął zeznania gospodarza domu. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewoda Mazowiecki wydał decyzję z [...] czerwca 2007 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił stanowiska stron. Z tej części uzasadnienia wynika, że U. S. podała następujące fakty. Skarżący w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie przebywa od 1981 r., kiedy to wyprowadził się od swych rodziców i wyjechał do Londynu. Po powrocie do Polski w latach dziewięćdziesiątych zamieszkał u swojej żony w Z. przy ul. [...], gdzie mieszka obecnie. W miejscu stałego zameldowania skarżący nie ma żadnych rzeczy osobistych, nie posiada kluczy do tego mieszkania i przebywał w nim sporadycznie z okazji odwiedzin, ostatnio w 2003 r. Skarżący wystąpił z powództwami o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu, w którym jest zameldowany, po śmierci swego ojca, która miała miejsce w styczniu 2003 r., oraz o przywrócenie naruszonego posiadania tego lokalu. Oba powództwa zostały oddalone. Natomiast działająca za skarżącego, jako jego pełnomocnik, żona skarżącego M. J. podała taki stan faktyczny. Skarżący od zawarcia małżeństwa w 1985 r. nigdy nie zamieszkał na stałe z żoną. W mieszkaniu, w którym jest zameldowany nie przebywa od śmierci ojca, gdyż po pogrzebnie ojca U. S. wymieniła zamki w drzwiach i nie wpuściła skarżącego do domu. W lokalu, w którym skarżący jest zameldowany, pozostały jego rzeczy osobiste takie jak radio, telewizor, regał, książki, tapczan i krzesła. Z kolei skarżący podał następujący stan faktyczny. Skarżący w mieszkaniu, w którym jest zameldowany, mieszkał do śmierci rodziców. U. S. po wstąpieniu w stosunek najmu lokalu wymieniła zamki w drzwiach wejściowych i nie przekazała nowych kluczy skarżącemu. Wyrzuciła też część jego mebli, rzeczy osobistych i pamiątek rodzinnych. Skarżący wystąpił z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania, które zostało oddalone z uwagi na wniesienie go z uchybieniem terminu. Fakt, że skarżący w mieszkaniu, w którym jest zameldowany, od wielu lat nie mieszka organ odwoławczy uznał za udowodniony. Stwierdził, że potwierdzili go przesłuchani w charakterze świadków sąsiedzi – Z. S. i J. G.. Uznał też za udowodniony fakt, że skarżący mieszkał ze swoją rodziną w Z. przy ul. [...]. Oceniając, uznany za potwierdzony fakt wymiany zamków w drzwiach przez U. S. i niewpuszczenia skarżącego do lokalu, w którym jest zameldowany, Wojewoda stwierdził, że fakt ten nie oznacza, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu bez własnej woli, skoro z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania wystąpił po terminie. W tych okolicznościach Wojewoda uznał, że skarżący dobrowolnie i stale nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowany, co uzasadnia jego wymeldowanie. W skardze skarżący zarzucił, że decyzja organu została wydana w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego, które polega na niezasadnym przyjęciu, że lokal, w którym był zameldowany, opuścił dobrowolnie oraz że mieszka z rodziną w innym miejscu. W uzasadnieniu skargi skarżący twierdził, że nie jest prawdą, iż nie mieszka w lokalu, w którym był zameldowany, od 1981 r. i nie przebywał tam od śmierci ojca. Wskazał, że po pogrzebie ojca w styczniu 2003 r. U. S. wymieniła zamki w drzwiach i nie wpuściła go do tego lokalu. Podniósł, że w lokalu tym zostały jego rzeczy osobiste. Wskazał też, że wystąpił z powództwem o ochronę naruszonego posiadania, lecz zostało ono oddalone z powodu uchybienia terminu. W toku postępowania skarżący nadto zarzucił, że postępowanie organów obu instancji nie było prawidłowe, gdyż nie uwzględniono jego wniosków dowodowych m.in. o przesłuchanie byłego i obecnego gospodarza domu oraz przeprowadzenie oględzin lokalu. Uwzględniając w tym stanie sprawy skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które polegało na pominięciu wniosku skarżącego o przesłuchanie gospodarzy domu, w którym znajduje się lokal, w którym skarżący był zameldowany. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w postępowaniu administracyjnym wnosił o przesłuchanie gospodarzy domu, w odwołaniu kwestionował pominięcie tych zeznań, zaś organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do tego wniosku dowodowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznacza to, że organ odwoławczy pominął istotne okoliczności sprawy i wobec tego nie można przyjąć, że zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji, bez przeprowadzenia żądanych przez skarżącego dowodów, organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w myśl zasady określonej w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy miał obowiązek ponownie rozpoznać sprawę administracyjną, co oznacza w szczególności obowiązek uzupełnienia dowodów na podstawie art. 136 k.p.a. Nie było natomiast jego rolą, jak wskazał, dokonanie weryfikacji decyzji organu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej wniesionej przez U. S. zarzucono naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że Wojewoda Mazowiecki nie jest uprawniony do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o wymeldowaniu skarżącego w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano, że Wojewoda Mazowiecki, dysponując zebranym w sprawie materiałem dowodowym, był uprawniony do wymeldowania skarżącego z mieszkania nr [...] przy ul. [...] w W.. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący w lokalu tym nie przebywał od wielu lat i w związku z tym zostały spełnione przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano, że Sąd pierwszej instancji niewłaściwie ocenił przebieg postępowania administracyjnego w drugiej instancji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej ustalenie tego Sądu o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania jest nieprawidłowe. Wskazano, że Wojewoda Mazowiecki dochował zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., gdyż zgodnie ze swymi uprawnieniami, o których mowa w art. 136 k.p.a. uznał zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy za wystarczający do obiektywnej oceny sprawy. Za niezasadny uznano pogląd Sądu pierwszej instancji, że pominięcie zeznań dozorców miało znaczenie dla oceny stanu sprawy i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wskazano, że w postępowaniu administracyjnym ujawniono prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy z [...] lutego 2006 r. w sprawie [...], którym oddalono powództwo skarżącego o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu, w którym był zameldowany. Podniesiono, że w materiale dowodowym będącym podstawą tego wyroku znajdują się niekorzystne dla skarżącego zeznania dozorców, świadczące, że nie przebywał on stale w tym lokalu. Zatem, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, pominięcie tych zeznań nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W oparciu o te zarzuty skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego stosowanego przez sąd administracyjny oraz na zarzucie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji. Odnosząc to do wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, oraz że w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, które naruszyłby Sąd pierwszej instancji. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, w szczególności zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim wyjaśnić, czy podstawa skargi kasacyjnej, dotycząca naruszenia przepisów postępowania, została sformułowana w sposób odpowiadający wymogom art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W odpowiedzi na skargę słusznie wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisów postępowania musi odnosić się do wyroku sądu pierwszej instancji, a nie do decyzji organu administracji. Ten warunek w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego został spełniony. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wyraźnie wynika, że zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy postępowania Sądu pierwszej instancji, który w opinii wnoszącego skargę kasacyjną "niewłaściwie ocenił przebieg postępowania administracyjnego drugiej instancji". Wyraźnie wskazuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że to "ustalenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o naruszeniu przez Wojewodę Mazowieckiego przepisów postępowania jest nieprawidłowe", że "zarzuty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wobec zaniedbań Wojewody Mazowieckiego w zakresie postępowania dowodowego należy uznać za chybione" oraz że "niezasadny jest pogląd WSA, jakoby pominięcie zeznań dozorców miało znaczenie dla oceny stanu sprawy i prawidłowości decyzji Wojewody". Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozostawia zatem żadnych wątpliwości, że formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania autorowi skargi kasacyjnej chodziło o postępowanie Sądu pierwszej instancji. Faktem jest, że formułując ten zarzut wskazał, jako naruszone przepisy postępowania tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjne. Jednakże wskazał przepisy, których stosowanie przez organ administracji było przez Sąd pierwszej instancji oceniane i, co ważne, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że jego zdaniem ta ocena nie jest prawidłowa oraz podał argumenty mające za tą tezą przemawiać. Tym samym w jednoznaczny sposób zostały określone w skardze kasacyjnej granice w jakich Naczelny Sąd Administracyjny ma poddać kontroli wyrok Sądu pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi o to, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten został powołany w podstawie prawnej wyroku i jest to przepis regulujący postępowanie przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, który odnosi się do badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie w tych warunkach, że podstawa skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania została sformułowana w sposób uniemożliwiający ocenę postępowania Sądu pierwszej instancji nacechowane byłoby nadmiernym formalizmem. Istotny, decydujący o rozstrzygnięciu sprawy przed sądem drugiej instancji błąd polegałby na pominięciu powołania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na uwadze zaś należy mieć, że szczególne wymogi skargi kasacyjnej, w tym wymóg przytoczenia jej podstaw, nie są wartością samą w sobie. Mają one służyć usprawnieniu postępowania poprzez ukierunkowanie postępowania w drugiej instancji na wybrane przez skarżącego problemy z zakresu stosowania prawa materialnego i procesowego. Ta funkcja przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie została spełniona, gdyż problem z zakresu stosowania przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji został wyraźnie i jasno sformułowany. Należy również mieć na uwadze, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się też, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok składu siedmiu sędziów z 16 stycznia 2006 r. w sprawie I OPS 4/05, opublikowany w ONSAiWSA nr 2 z 2006 r., poz. 39). Fakt ten jest dodatkowym argumentem, aby przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej, w sprawie, w której problem prawny jest jednoznacznie określony, nie traktować nazbyt formalnie. Przy możliwej różnej wykładni przepisów wybierać należy bowiem tą, która pełniej gwarantuje zachowanie standardów konstytucyjnych, a więc w tym przypadku prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji), i która pełniej odpowiada pojęciu sprawowania przez sądy wymiaru sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji). Mając zatem na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie w podstawie skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania chodzi o mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a., które polegało na błędnej ocenie przez Sąd pierwszej instancji zastosowania tych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ta podstawa skargi kasacyjnej jest zasadna. Trafnie w skardze kasacyjnej zauważa się bowiem, że uchybienie tym przepisom nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny może uwzględnić skargę i uchylić decyzję administracyjną, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tylko wtedy, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu pierwszej instancji uchybienie przepisom postępowania polegało na pominięciu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań gospodarzy domu, w którym skarżący był zameldowany. Jednakże z przytoczonych przez organ drugiej instancji twierdzeń skarżącego oraz, będącej jego pełnomocnikiem, jego żony wynika, że skarżący nie kwestionuje faktu, iż co najmniej od śmierci swego ojca, a więc od stycznia 2003 r. w lokalu, w którym był zameldowany, nie mieszka. Z tych twierdzeń wynika też, że spór co do faktu dotyczy tego, kiedy i w jakich okolicznościach skarżący opuścił ten lokal - czy dobrowolnie w 1981 r., czy pod przymusem w 2003 r. Jednocześnie skarżący nie kwestionuje, że jego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania zostało oddalone. Zatem już w postępowaniu przed organem odwoławczym istniały okoliczności, które wystarczały do przyjęcia, że zeznania gospodarzy domów nie dotyczyły okoliczności istotnych dla sprawy. Nie jest bowiem istotne, kiedy skarżący opuścił lokal, w którym był zameldowany, ale jest istotne, że w chwili wydawania decyzji o wmeldowanie tam nie przebywał. Nie jest też istotne, że do opuszczenia tego lokalu został przymuszony, jeżeli skutecznie nie zdołał przywrócić naruszonego posiadania. W tej sytuacji, jakkolwiek pominięcie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego rozważań dotyczących żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań gospodarzy domu należy uznać za uchybienie przepisom postępowania, przy czym art. 107 § 3 k.p.a., a nie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż dowód ten miał dotyczyć okoliczności, które w sprawie nie były istotne. Jak powiedziano już w postępowaniu administracyjnym istniały okoliczności uzasadniające uznanie, iż dowód z zeznań gospodarzy domu dotyczyć miał okoliczności, które dla sprawy nie były nieistotne. Nadto w toku postępowania przed sądem zaistniały okoliczności, które taką ocenę potwierdzały. Skarżący w skardze potwierdził dotychczasowe twierdzenie, że po śmierci ojca w styczniu 2003 r. nie został wpuszczony do lokalu, w którym był zameldowany oraz że jego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu zostało oddalone. Została też, na co zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, złożona do akt kopia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy z [...] lutego 2006 r. w sprawie [...], którym oddalono powództwo skarżącego o ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu, w którym był zameldowany, wraz z uzasadnieniem, opierającym się na ustaleniu fatycznym, że w chwili śmierci ojca skarżący w lokalu tym nie mieszkał. Okoliczności te w powiązaniu z faktem, że skarżący nigdy nie twierdził, aby po śmierci ojca z powrotem zamieszkał w lokalu, w którym był zameldowany, potwierdzały, że dowód z zeznań gospodarzy ma dotyczyć okoliczności, które nie są istotne dla sprawy. To wszystko wskazuje, że organ odwoławczy, nie odnosząc się do żądania przeprowadzenia dowodów, które miały dotyczyć okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia, uchybił przepisom postępowania, ale nie w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten nie naruszył zatem wskazanych przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej naruszenia wskazanego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z powołanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego jest usprawiedliwiony. Nie jest natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego, mianowicie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006 r., poz. 993 ze zm.). Sąd pierwszej instancji nie oceniał zastosowania tego przepisu, co wynikało z tego, że uznał, iż wymaga uzupełnienia postępowanie dowodowe. Ponadto z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że w istocie chodzi też o zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego, gdyż wnoszący skargę kasacyjną twierdzi, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o wymeldowaniu, a więc nie wymagał uzupełnienia, jak przyjął to Sąd pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu i z tego powodu oraz dlatego że okazał się zasadny jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji uwzględni, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania innych niż dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego może być podstawą uwzględnienia skargi jedynie wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i zawartego w niej wniosku o zwrot kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz wnoszącej skargę kasacyjną U. S..