I SA/Gl 460/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Aleksander Batoryna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. oddala skargę A.P. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...], ustalającą A. i E. P. wymiar podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. Do wydania powyższej decyzji odwoławczej doszło po uprzednim dwukrotnym uchyleniu ostatecznych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W pierwszym wyroku Sąd wskazał przede wszystkim na przesłanki wznowieniowe, a mianowicie – pominięcie w postępowaniu i wydanej decyzji współwłaściciela nieruchomości oraz przedstawienie przez stronę skarżącą w postępowaniu sądowym nowych dowodów. Podkreślił także naruszenie obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz stwierdził, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych co do charakteru budynku, będącego przedmiotem opodatkowania, uczyniło przedwczesnym dokonywanie oceny prawidłowości zastosowania stawki podatkowej. Sąd podkreślił przy tym, że jedyną podstawą wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś w aktach sprawy znajdują się jedynie dane dotyczące gruntu, natomiast brak jest danych ewidencyjnych spornego budynku, co wymaga wyjaśnienia. W kolejnym wyroku Sąd uznał, że w tym ostatnim zakresie organy podatkowe nie poczyniły stosownych ustaleń w oparciu o ewidencję budynków oraz nie dokonały jednoznacznych ustaleń charakteru budynku w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną, co uznał za naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na regulację z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) ale jednocześnie wskazało, że ewidencja budynków jeszcze nie funkcjonuje, gdyż – zgodnie z § 87 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - zbiorcze zestawienia danych ewidencyjnych o budynkach i lokalach, obejmujące obszar całego kraju zostanie sporządzone po raz pierwszy na dzień 1 stycznia 2011 r. Ze względu na brak tego rodzaju informacji w ewidencji gruntów i budynków, rodzaj budynku winien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej. W tym więc zakresie organ odwoławczy przytoczył definicję budynku, jako przedmiotu opodatkowania, zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a z art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wywiódł wniosek, że ustawodawca zróżnicował budynku na: a) mieszkalne, b) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej z zakresu obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W tej ostatniej kategorii mieszczą się zatem wszystkie te budynki, które nie mogą być zaliczone do kategorii wymienionych w pkt 2 lit. a – e powyższego przepisu. Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji budowlanej wynika, iż pozwolenie na budowę wydano na budynek mieszkalno-letniskowy, a zgłoszenie użytkowania obiektu budowlanego z dnia 26 czerwca 2003 r. mówi o budynku letniskowym z szambem. Zdaniem organu, całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że budynek nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, winien zatem być zaliczony do grupy budynków pozostałych i opodatkowany stawką przewidzianą dla nich w uchwale Rady Gminy Kruszyna nr IX/49/2003 z dnia 9 grudnia 2003 r. w § 1 pkt 2 lit. e jako "budynków rekreacji indywidualnej i mieszkalnych wykorzystywanych na cele letniskowe". Budynek, jak sami właściciele przyznają, jest wykorzystywany okresowo. Mają oni stałe miejsce zamieszkania w C. Ponadto budynek jest posadowiony na działkach, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (obowiązującym do 31 grudnia 2003 r.), przyjętym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Kruszynie z dnia 27 czerwca 1989 r. nr 37/VII/89 (Dziennik Urzędowy Województwa Częstochowskiego nr 7, poz. 112 ze zm.) znajdowały się na terenie zabudowy letniskowej, co oznacza, że na tym obszarze niedopuszczalna była zabudowa mieszkaniowa, a jedynie letniskowa. Strona zaś nie przedstawiła decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z letniskowego na mieszkalny. Wreszcie – organ odwoławczy podkreślił, że jest związany treścią przepisów prawa miejscowego i nie ma uprawnień do ich kwestionowania przy rozstrzyganiu odwołań od decyzji indywidualnych, wydanych z zastosowaniem tych przepisów. W skardze do Sądu Administracyjnego A.P. zarzuciła, że mimo trzykrotnego rozpoznawania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie potrafiło ustalić, czy przedmiot opodatkowania jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu prawa budowlanego, czy też jest innym obiektem zdefiniowanym w polskim prawie. Sformułowała przy tym zarzut naruszenia przez ten organ art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: P.p.s.a), gdyż mimo niezmienionego stanu faktycznego – nie zastosował się on do wiążącej oceny prawnej, wyrażonej w wyroku WSA. Zdaniem skarżącej, wobec zmiany ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dniem 1 stycznia 2003 r. obowiązuje ustawowa definicja budynku mieszkalnego, zgodnie z którą o tym co jest domem mieszkalnym decydują przepisy prawa budowlanego i zapisy w ewidencji nieruchomości i budynków, a jeśli nie ma zapisów – dokumentacja budowlana i ewentualnie opinia biegłego. Strona skarżąca powołała się w tym względzie na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 6 marca 2006 r. nr LK-833/46/KM/06/195, wskazując na wynikający z tego pisma zakaz samodzielnego klasyfikowania funkcji budynku przez organ podatkowy. Skarżąca podniosła ponadto, że skoro jej budynek jest "mieszkalno - letniskowy", a takiej kategorii nie przewidziano w uchwale Rady Gminy, to opodatkowanie go pozostaje w sprzeczności z decyzją budowlaną. W końcowym wniosku skargi strona zwróciła się także o skorzystanie przez Sad z uprawnień określonych w art. 155 ust. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a wskazało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy odniósł się do wszystkich kwestii podniesionych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1001/06, przy czym podkreśliło, że Sąd nie zajął stanowiska w kwestii, czy sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym czy letniskowym. W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2007 r. A.P. podjęła polemikę z treścią odpowiedzi na skargę, wskazując na nieaktualność orzeczeń NSA wydanych w oparciu o poprzedni stan prawny, pominięcie dokumentacji projektowej oraz wniosku o powołanie biegłego dla określenia, czy sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu prawa budowlanego, a także powołanie się na nieobowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej budynek jest budynkiem mieszkalnym i tak też powinien być opodatkowany. Do stanowiska zawartego w skardze przyłączył się uczestnik postępowania – E.P., formułując analogiczne zarzuty w piśmie procesowym z 15 listopada 2007 r. i wnosząc o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów: 1) uchwały Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2002 r. nr II/7/2002 dla wykazania, że nie został w niej wymieniony jako przedmiot opodatkowania "dom mieszkalno – letniskowy", 2) decyzji Starosty C. z [...] nr [...] dla wykazania, że nie zachodziła potrzeba "odrolnienia" gruntu, na którym wzniesiono budynek, 3) decyzji podatkowych za lata 2002, 2003, 2004 i 2007 dla udowodnienia, że organ podatkowy w sposób dowolny określał ten sam budynek jako "mieszkalny", "letniskowy" i "mieszkalno-letniskowy", 4) ksero projektu architektoniczno-budowlanego, z którego wynika, że budynek musiał spełniać odpowiednią normę przenikliwości cieplnej dla budynków mieszkalnych, 5) pism Starostwa Powiatowego w C. z 7 lutego 2007 r. i 32 kwietnia 2007 r., z których wynika, że budynek wzniesiono na tzw. innych terenach zabudowanych i organ nie może określić funkcji "budynku mieszkalno – letniskowego", a założenie właściwej ewidencji nastąpi dopiero w 2010 r., 6) pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastry z dnia 28 marca 2007 r. nr LK 833/46/KM/06/195. W końcowej części swego pisma E. P. zarzucił, że Rada Gminy nie miała podstaw prawnych do kreowania nowych przedmiotów opodatkowania, gdyż pozostaje to w sprzeczności z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania sposobu zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Na rozprawie pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi i raz jeszcze podkreślił, że w oparciu o wszystkie zgromadzone dowody organy prawidłowo ustaliły charakter spornego budynku jako budynku letniskowego. Dodatkowo wskazał, że prawidłowość tej oceny potwierdził także, odczytany na rozprawie, załącznik do pisma procesowego E. P. w postaci kserokopii projektu architektoniczno-budowlanego, w którym obiekt określono jako "domek letniskowy – użytkowanie całoroczne". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem wbrew jej wywodom, a także argumentom zawarty w piśmie procesowym uczestnika postępowania, zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a poprzedzające jej wydanie postępowanie nie jest dotknięte wadliwością, która może być uznana za mającą wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności trzeba ustosunkować się do podstawowego zarzutu skargi, a mianowicie – naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz., 1270 ze zm.). W tym zakresie nie można podzielić oceny zaprezentowanej przez skarżącą, że stan faktyczny sprawy nie uległ żadnej zmianie, gdyż dopiero na tym etapie postępowania zostało jednoznacznie stwierdzone, że sporny budynek nie jest ujęty w ewidencji budynków, co nakazał sprawdzić Sąd w poprzednim wyroku. Skoro więc w odniesieniu do budynku odpadła możliwość oparcia decyzji podatkowej na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, obowiązkiem organu odwoławczego, rozpoznającego ponownie odwołanie skarżących od decyzji Wójta Gminy K., było sprawdzenie, czy sposób ustalenia rzeczywistego charakteru budynku, jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, był prawidłowy. Przy dokonaniu tej oceny organ odwoławczy winien był kierować się wskazówkami, zawartymi w uzasadnieniu poprzedniego wyroku WSA, któremu to wymogowi, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie, uczynił zadość. Kolegium wzięło pod uwagę wszystkie ustalenia faktyczne, zarówno dane dotyczące samego budynku jak i gruntu, na którym został wzniesiony, a także ustalenia dotyczące sposobu korzystania z tego budynku przez właścicieli. Uznało za udowodnione, że w pozwoleniu na budowę z dnia 6 lipca 1999 r. (po jego sprostowaniu na żądanie skarżącej i jej męża postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2000 r.) budynek określono jako "mieszkalno – letniskowy", podobnie jak w zgłoszeniu użytkowania obiektu budowanego z dnia 26 czerwca 2003 r. Jednocześnie wskazano na zlokalizowanie budynku na terenie przeznaczonym, zarówno w dacie wydawania pozwolenia budowlanego jak i zakończenia budowy, na terenie przewidzianym w ówcześnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę letniskową, a nie mieszkalną. W ocenie organów podatkowych przesądzało to o letniskowym charakterze budynku, a żadne późniejsze zdarzenie prawne nie zmieniło tego charakteru. Organ wskazał wreszcie na okresowe korzystanie z budynku przez właścicieli, co sami przyznali, oraz na fakt umiejscowienia ich centrum życiowego w miejscu stałego zamieszkania w C., które zapewnia im zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Analizując te ustalenia w kontekście wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 18 października 2006 r. należy przede wszystkim wskazać, że Sąd zwrócił uwagę przede wszystkim na to, że poszczególne ustalenia pojedynczo nie stanowią same w sobie dostatecznej podstawy do uznania, że budynek ma charakter letniskowy, a nie mieszkalny. Wskazał tym samym na potrzebę ponownej analizy ustaleń faktycznych, przy czym wcale nie przesądził – wbrew przekonaniu strony skarżącej – o mieszkalnym charakterze spornego budynku. Organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji przeprowadził ponowną ocenę ustaleń faktycznych, przedstawił wszystkie przeprowadzone dowody, odniósł się do nich i wyprowadził z nich wniosek końcowy, który, zdaniem Sądu, nie narusza prawa. Na takie stanowisko Sądu składa się w pierwszej kolejności przekonanie, że dokonano wszystkich, nieodzownych ustaleń dowodowych, zatem dalsze prowadzenie postępowania podatkowego nie jest uzasadnione potrzebą wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Postępowanie zatem winno zostać ostatecznie zakończone poprzez rozstrzygnięcie sporu prawnego, sprowadzającego się w zasadzie do kwestii czy organ podatkowy jest uprawniony do samodzielnego ustalenia charakteru budynku będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na tak postawione pytanie Sąd, w niniejszym składzie, udzielił odpowiedzi twierdzącej, mając przy tym na względzie zmianę stanu prawnego, obowiązującą od 1 stycznia 2003 r. W ocenie Sądu powyższa zmiana, wynikająca ze znowelizowania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawa z dnia 30 października 2002 r. (Dz. U. Nr 200, poz. 1683), a polegająca na dodaniu art. 1a, zawierającego ustawową definicją m. in. pojęcia "budynek", nie zmieniła w sposób radykalny określenia tego przedmiotu opodatkowania, gdyż jedynie przeniosła do ustawy podatkowej definicję budynku, zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Definicje te są jednobrzmiące i stanowią, że budynek to "obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Trzeba przy tym zauważyć, że definicja zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest skonstruowana wadliwie z legislacyjnego punktu widzenia, gdyż, powtarzając dosłownie definicję z ustawy – Prawo budowlane, jednocześnie zaznacza, że budynkiem jest "obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego". Przy takim sformułowaniu (odesłaniu wprost do definicji w prawie budowlanym) zbędne było dodawanie treści tej definicji. Pomijając tę okoliczność, trzeba stanowczo podkreślić, że posłużenie się definicją budynku (ujednoliconą od 2003 r. dla prawa budowlanego i podatków lokalnych) oznacza tylko tyle, że przepisy prawa budowlanego są podstawą do zakwalifikowania obiekty jako budynku, nie zaś do oceny jakiego rodzaju jest on budynkiem, dla potrzeb opodatkowania. W niniejszej sprawie kwestia, czy obiekt wzniesiony przez skarżącą i jej męża jest budynkiem czy też nie, nie jest sporna. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w art. 5 ust.1pkt 2 ustawodawca zróżnicował budynki, dając tym samym wyraz woli zróżnicowania wysokości ciężaru podatkowego, w zależności od rodzaju budynku, przy czym analiza wszystkich tych uregulowań pozwala na jasne odczytanie celu regulacji prawnej. Wysokość stawek podatkowych, określonych w sposób dyrektywny jako stawki maksymalne, a konkretyzowanych w drodze uchwał organów gminy, została zróżnicowana w zasadzie według kryterium sposobu wykorzystywania budynku. Najniższą stawkę przewidziano dla budynków mieszkalnych, a najwyższą – dla budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Nie sposób więc nie dostrzec, że niska stawka podatkowa w odniesieniu do budynków mieszkalnych ma za zadanie zapewnienie preferencyjnego traktowania ważkiego celu społecznego, jakim jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Jest zatem elementem podatkowej polityki społecznej. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2147/06 (LEX nr 2767/91), w którym wyrażono następujące stanowisko: "Podatek od nieruchomości jest świadczeniem wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku, a opodatkowanie najniższymi, preferencyjnymi stawkami podatkowymi budynków mieszkalnych uzasadnione jest właśnie tym, iż zaspakajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi. Z tego punktu widzenia należy uznać, iż na gruncie przepisów art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.) również rada gminy była upoważniona do zakwalifikowania domków letniskowych według kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych do kategorii budynków pozostałych. Budynek mieszkalny jest obiektem budowlanym służącym stałemu zamieszkaniu; nie odpowiada temu wymogowi budynek letniskowy, przeznaczony do sezonowego jedynie zamieszkania, niezależnie od standardu budynku oraz długości trwania sezonu". W ocenie Sądu nie utraciły też waloru aktualności wywody, zawarte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 i z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02 (ONSA 2003 nr 2 poz. 50), a w szczególności – podkreślenie wagi kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela dla zakwalifikowania budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych. Z tych też względów, nie można podzielić poglądu strony skarżącej i uczestnika postępowania, a także - po części – zawartego w piśmie Ministerstwa Finansów, że kwalifikowanie budynku jako przedmiotu opodatkowania konkretną stawka podatkową może odbywać się wyłącznie w oparciu o kryteria prawa budowlanego. Pogląd ten jest nieuprawniony i nie wynika z treści art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż – jak wywiedziono wyżej – przepisy prawa budowlanego są podstawą jedynie ustalenia, czy dany obiekt jest budynkiem. Oczywiście, z chwilą ujęcia danego budynku w ewidencji gruntów i budynków – zapis tej ewidencji będzie stanowił jedyną podstawę do określenia podatku. Do tego jednak czasu, w ocenie Sądu, to organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do prawidłowego ustalenia charakteru budynku, w oparciu o wszystkie dostępnie dowody. Jest to nieodzowne i z tego zasadniczego powodu, że prawo budowlane, do którego tak wielką wagę przywiązuje strona skarżąca, nie zawiera definicji domu letniskowego ani – w zasadzie – definicji domu mieszkalnego. W art. 2a Prawa budowlanego (dodanym ustawą z dnia 20 marca 2003 r. – Dz. U. Nr 80, poz. 718) zdefiniowano jedynie budynek mieszkalny jednorodzinny. Warto tę definicję przytoczyć, a to ze względu na podkreślenie w niej mieszkalnej funkcji tego budynku. Budynek mieszkalny jednorodzinny to zatem "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych (...)". Podstawą zróżnicowania rodzajów budynków musi zatem być indywidualna ocenia, oparta na dokumentacji budowlanej (pozwolenie na budowę, zgłoszenie użytkowania), geodezyjnej, a także – rzeczywistym przeznaczeniu budynku na cele mieszkaniowe, rekreacyjne lub inne. Mając na względzie powyższe wywody, należy stwierdzić, że ustalenia dowodowe poczynione w toku postępowania, a szczegółowo ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dawały podstawę do uznania, że sporny budynek nie służył celowi mieszkalnemu, rozumianemu jako zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych właścicieli. Prawidłowo więc został zakwalifikowany do wymienionej w § 1 pkt 2 lit. e uchwały Rady Gminy Kruszyna Ne IX/49/03 z dnia 9 grudnia 2003 r. kategorii "budynków mieszkalnych, wykorzystywanych na cele letniskowe" i opodatkowany przewidzianą dla niej stawką. W pełni przy tym trzeba zgodzić się ze stanowiskiem kolegium odwoławczego, że przepisy tej uchwały, jako prawidłowo uchwalone i opublikowane przepisy prawa miejscowego, są wiążące zarówno dla organów, jak i podatników. Warto też podkreślić, że podatnicy nie zanegowali letniskowego przeznaczenia budynku, a jedynie z faktu, że został on określony w sprostowanym pozwoleniu na budowę jako budynek mieszkalno – letniskowy wyprowadzili wniosek, że jest to wyłącznie budynek mieszkalny, który to jednak wniosek nie znajduje oparcia ani w dokumentacji budowlanej, ani innych dowodach. Odnośnie zarzutów proceduralnych Sąd uznał, że niedostatki argumentacji w decyzji organu pierwszej instancji, wobec wyczerpującego stanowiska organu odwoławczego, nie stanowią naruszenia prawa procesowego. Z kolei zarzut niepowołania biegłego z zakresu prawa budowlanego, w świetle przedstawionej argumentacji, jest nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.