I SA/Gl 1001/06

Dnia 18 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (sprawozdawca), Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r., dotyczącego nieruchomości pozostającej we współwłasności małżonków A. i E. P. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. na podstawie danych z ewidencji gruntów, złożonych informacji podatkowych oraz uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] 2003 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, obowiązującej od dnia [...] 2004 r. ustalił wymiar podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność A. i E. P., przyjmując, że stawka podatku od budynku letniskowego wynosi [...]/m 2, od budynków pozostałych – [...]zł/ m2, a od gruntów letniskowych – [...]zł/ m2 W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...]r. w części dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od "budynku letniskowego" i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wymiaru podatku jak dla budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że potoczne określanie domów wykorzystywanych na cele rekreacyjne "domami letniskowymi" nie może być przesłanką zaprzeczenia, że obiekty te (o ile spełniają kryteria określone przez przepisy Prawa budowlanego) stanowią domy mieszkalne. O sposobie korzystania z budynku decyduje nie nazwa "dom letniskowy", narzucona przez organ bez żadnej podstawy prawnej, a jedynie wola właściciela, który może użytkować budynek całoroczny w sposób rekreacyjny, czy też jako drugi dom w okresie letnim, a także zamieszkać w nim na stałe, pozostawiając sobie mieszkanie w mieście. Podatniczka wskazała także, iż podział budynków ze względu na podstawową funkcję dokonany w § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wymienia expressis verbis "domów letniskowych", a wykładnia pkt 10 powołanego przepisu, obejmującego "inne budynki mieszkalne" nie daje podstaw do twierdzenia, że dom letniskowy nie jest budynkiem mieszkalnym. Odmienna wykładnia byłaby nadinterpretacją prawa i pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, któremu znany był problem wynikający z obowiązującego w poprzednim ustroju zakazu posiadania dwóch domów mieszkalnych lub domu mieszkalnego i mieszkania. Pominięcie we wspomnianym powyżej rozporządzeniu kategorii "domów letniskowych" czyni nielegalnym rozróżnianie domów mieszkalnych i letniskowych i podważa całkowicie zasadność twierdzenia, że dom letniskowy nie jest budynkiem mieszkalnym. Strona podniosła także, iż przekwalifikowanie domu mieszkalnego na letniskowy nie wynika ze zmiany stanu faktycznego (w lutym 2000 r., kiedy rozpoczęto budowę obiektu nie istniało "prawne pojęcie działki letniskowej", a z chwilą uzyskania pozwolenia na budowę grunt uzyskał status "działki budowlanej"), a jest jedynie przejawem samowoli organów podatkowych. Obiekt wyposażony jest we wszelkie (szczegółowo wymienione przez odwołującą się) elementy wyposażenia, umożliwiające zamieszkiwanie w nim przez okres całego roku, a dołączone rachunki za energię elektryczną, wodę i comiesięczny wywóz śmieci wskazują, że zużycie mediów wzrosło znacznie od momentu, w którym w nim zamieszkano. Podatniczka określiła także wartość nieruchomości, wskazała na wysokość opłat związanych z jej utrzymaniem, a także wyjaśniła, że drzewostan okalający dom wymaga stałej specjalistycznej pielęgnacji, a więc regularnej obecności podatników. Strona wskazała także w odwołaniu, że przekwalifikowanie gruntów w ewidencji oparto na "nieprzejrzystych kryteriach", gdyż dokonano jej w oparciu o wykaz sporządzony przez Wójta w drodze niezaskarżalnych tzw. "czynności technicznych". Decyzje podatkowe oparte na danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków nie mogą zostać skutecznie zaskarżone, gdyż organy podatkowe powołują się na zapisy ujawnione we wspomnianej ewidencji, co w praktyce pozbawia podatników jakiejkolwiek ochrony ich słusznych praw. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. Wyrokiem z dnia 20 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1149/04) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że decyzję będącą przedmiotem skargi wydano bez zapewnienia udziału w postępowaniu jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości, a nadto zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, gdyż na etapie skargi ujawniono dokumenty urzędowe – t.j. pozwolenie na budowę oraz potwierdzenie zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego. Sąd podniósł także, że "jedyną podstawą wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W aktach sprawy przedłożonych Sądowi znajduje się zawiadomienie Starosty C. z dnia [...] 2003 r. w sprawie zmiany użytków, a więc gruntu z klasy [...] na klasę [...]. W zawiadomieniu tym brak jakichkolwiek danych dotyczących budynku, co zdaniem Sądu wymaga także wyjaśnienia". Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy wyznaczył A. i E. P. termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...]r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy, wskazując m.in., że organ I instancji ustalając przedmiot opodatkowania oparł się na danych wynikających z potwierdzenia zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego (budynku letniskowego ze zbiornikiem ścieków) z dnia [...] 2003 r. wydanego przez Starostwo Powiatowe w C., informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatnika w dniu [...] 2003 r. oraz zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] 2003 r. Przy wymiarze podatku organ I instancji zastosował natomiast stawki podatkowe określone w uchwale Rady Gminy K. z dnia [...] 2003 r. nr [...]. W dalszej części rozważań przywołano treść art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5, art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym i wskazano, że zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma rozstrzygnięcie kwestii opodatkowania spornego budynku o powierzchni [...] m 2. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że poza sporem pozostaje okoliczność, że przedmiotowy dom jest budynkiem letniskowym, co wynika wprost z potwierdzenia zgłoszenia użytkowania obiektu – budynku letniskowego ze zbiornikiem ścieków. W rozważaniach dotyczących dopuszczalności opodatkowania budynku letniskowego stawką podatkową dla budynków mieszkalnych organ odwoławczy wskazał na wstępie, na powszechnie prezentowany w doktrynie pogląd, zgodnie z którym podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu obiektu do kategorii budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest dokumentacja architektoniczno-budowlana. Jeżeli zatem z dokumentacji tej wynika, że jest to budynek letniskowy to powinien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych. Okoliczność, że obiekt (usytuowany na terenie rekreacyjnym) jest sezonowo zamieszkiwany nie może stanowić przesłanki zakwalifikowania go do budynków mieszkalnych, gdyż dom taki nie spełnia kryteriów domu mieszkalnego przewidzianych przez prawo budowlane. W świetle art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r.) uzasadniony jest pogląd, że o tym czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym decydują zapisy w pozwoleniu na budowę, a zatem dopiero uzyskanie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z letniskowego na mieszkalny umożliwi opodatkowanie go według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. W dalszej części swoich wywodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjęto, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że – jak wynika z dokumentacji budowlanej – sporny budynek jest budynkiem raz mieszkalno-letniskowym, a raz letniskowym, a podatnicy nie posiadają decyzji o zmianie przeznaczenia domu letniskowego na obiekt mieszkalny. Odwołująca się i jej małżonek na stale zamieszkują w C., a w K. spędzają wolny czas, niezależnie od pory roku, co potwierdzają rachunki za wykorzystane media. Okoliczność, że dom nadaje się do wykorzystywania przez okres całego roku nie może stanowić przesłanki stwierdzenia, że nastąpiła zmiana przeznaczenia tego obiektu, który zgodnie z dokumentacją architektoniczno-budowlaną jest budynkiem letniskowym (pozwolenie na budowę sprostowane postanowieniem z dnia [...] r. dotyczy budynku mieszkalno-letniskowego, a do użytkowania zgłoszono budynek letniskowy ze zbiornikiem ścieków). Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż pojęcie budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i obejmuje budynki niemieszkalne i nie związane w prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. przede wszystkim garaże i budynki letniskowe, o ile spełniają warunki określone w definicji budynku zawartej w art. 1 a ust. 1 powołanej ustawy. Opisany podział budynków jest dokonany wyłącznie na potrzeby podatku nieruchomości i inne przepisy(w tym również przepisy stosowane przez urzędy skarbowe do rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych) nie mają w tych sprawach zastosowania. Rada Gminy uprawniona jest do określenia w swojej uchwale wykonawczej innej kategorii budynków, określając ją poprawniej językowo, jako np. obiekty rekreacyjne i letniskowe, co uczyniono w uchwale Rady Gminy w K., wprowadzając w § 1 pkt 2 lit. e dodatkową kategorię: "budynków wykorzystywanych i przeznaczonych na cele letniskowe" i określając dla nich stawkę w wysokości [...] zł/m 2. Odnosząc się do podniesionej w piśmie E. P. z dnia [...] 2006 r. (złożonym po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej) kwestii wadliwości uchwały Rady Gminy K. w sprawie podatku od nieruchomości (w których wbrew delegacji ustawowej wynikającej z art. 5 ust. 2 in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w sprzeczności z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP określono nowe przedmioty opodatkowania) i konieczności dokonania kontroli legalności tych uchwał przez organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na treść art. 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Powołany przepis stanowi, iż przy orzekaniu członkowie kolegiów odwoławczych są związani wyłącznie przepisami powszechnie obowiązującego prawa, a kontrolę orzecznictwa tych organów sprawuje sąd administracyjny i, jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r. (sygn. OPK 13/00, publ. ONSA 2001/2/63), "nie można z jego brzmienia wyprowadzać wniosku, że kolegia mogą oceniać legalność aktu powszechnie obowiązującego, w tym legalność uchwał rad gmin. Oceny legalności takiego aktu może i powinien dokonać organ nadzoru nad samorządem terytorialnym (art. 91 ustawy o samorządzie gminnym) lub sąd administracyjny merytorycznie rozpoznający sprawę". Organ odwoławczy podkreślił także, iż orzecznictwo sądowe dotyczące uprawnień rad gmin do określania stawek podatkowych i powoływania nowych kategorii budynków, wskazuje, że konstrukcja art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oparta na zasadzie wzajemnego wykluczania wymienionych w nim przedmiotów opodatkowania umożliwia radom gmin powołanie w uchwale wykonawczej powołanie innej kategorii budynków, określonych poprawniej językowo rekreacyjnymi. Wyróżnikiem jednak takich budynków w stosunku do budynków mieszkalnych nie może być ani ich usytuowanie, ani okresowe wykorzystywanie przez podatników, a jedynie kryteria mieszczące się w przepisach Prawa budowlanego. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 2767/00, LEX nr 76066). Decyzję organu odwoławczego doręczono A. i E. P. w dniu [...] r., a pismem z dnia [...] 2006 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) A. P. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Strona wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie należnych kosztów. Skarżąca zakwestionowała dowolność ustaleń, w ramach których, wbrew zapisom dokumentacji budowlano-architektonicznej, stwierdzono, że przedmiotem opodatkowania jest budynek letniskowy. Skarżąca podniosła, że w jej ocenie, nie jest konieczne, uzyskanie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z "letniskowego" na "mieszkalny", gdyż w pozwoleniu na budowę określono przeznaczenie budynku na cele mieszkalne, a określenie "letniskowy" odnosiło się wyłącznie do jego położenia. Z chwilą uzyskania pozwolenia na budowę, działka (zgodnie z ówczesnymi przepisami) uzyskała status działki budowlanej. Strona wskazała także, iż obowiązujące przepisy nie statuują pojęcia "dom letniskowy" i nie przewidują żadnych ograniczeń dotyczących zasad zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez właścicieli domów położonych w miastach i na terenach pozamiejskich. Kwestionowanie twierdzeń podatników dotyczących charakteru spornego obiektu i wobec nieujawnienia go w ewidencji gruntów i budynków konieczne jest, w ocenie strony, dokonanie kwalifikacji budynku w oparciu o opinię biegłego. W skardze podniesiono również, że uchwała Rady Gminy K., w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję została wydana wbrew delegacji ustawowej oraz zapisom art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, co Sąd "winien ustalić jako przesłankę orzekania". Skarżąca wskazała także, iż wobec wygaśnięcia wszelkich planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w Gminie K. kryterium przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa we wspomnianej uchwale jest "pojęciem pustym". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania E. P. na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. poparł skargę i stwierdził, że zrealizował budowę budynku mieszkalnego, spełniającego wszystkie wymogi Prawa budowlanego oraz odpowiadającego wymogom definicji zawartej w art. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a okoliczność, że dom wykorzystywany jest tylko przez część roku pozostaje bez wpływu na jego klasyfikację. Wskazał także, iż obowiązujące przepisy nie określają pojęcia "domek letniskowy". E. P. oświadczył także, że zwrócił się (pismem z dnia [...] 2006 r.) do Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w C. o ujęcie w ewidencji budynków zgłoszonego do użytkowania budynku mieszkalno-letniskowego, jednakże (mimo ponaglenia skierowanego do organu w dniu [...] 2006 r.), jednakże zmian w ewidencji nie dokonano. Uczestnik postępowania okazał dokumentację budowy domu i złożył do akt kserokopie pism z dnia [...] 2006 r. i z dnia [...] 2006 r. oraz wyjaśnienie Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia [...] 2006 r., w którym wskazano, że sposób korzystania z budynku nie przesądza o jego charakterze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w ramach wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 1149/05 ), którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ustalającą podatek od nieruchomości pozostającej we współwłasności skarżącej A. P. i jej małżonka – uczestnika postępowania E. P. Istotę sporu stanowi sposób opodatkowania budynku o powierzchni [...] m 2, który został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę domu mieszkalno-letniskowego i został objęty (z dniem [...] 2003 r.) zgłoszeniem użytkowania budynku mieszkalno-letniskowego (co potwierdza, znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa powiatowego w C. z dnia [...] 2006 r.) Poza sporem pozostaje okoliczność, iż jest to obiekt całoroczny, w którym właściciele i ich bliscy (niezameldowani w K.) spędzają czas wolny w różnych okresach całego roku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem w rozumieniu powołanej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych posiadający fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że ustawa określa maksymalne stawki roczne dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, wskazując w odniesieniu do budynków, że stawki te, których wysokość rada gminy może różnicować dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków, nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 3,46 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych - 5, 78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100 z 2000 r., poz. 1682 ze zm.), wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która w myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) jako, dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Wskazana ewidencja objęta jest zatem domniemaniem zgodności z prawdą, a weryfikacja danych w niej zawartych nie należy do kompetencji organów podatkowych. Odnosząc opisaną powyżej regulację prawną do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy na wstępie, że podstawę opodatkowania i stawkę podatku należnego od m2 budynku o powierzchni [...] m2 określono w oparciu o § 1 pkt 2 lit. e uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] 2003 r. nr [...], zgodnie z którym opodatkowaniem według stawki [...] zł za m2 powierzchni użytkowej objęte są budynki "rekreacji indywidualnej i mieszkalne, wykorzystywane na cele letniskowe". Zastosowanie wspomnianej stawki podatku dopuszczalne jest zatem w niniejszej sprawie tylko w przypadku, gdy organ podatkowy wykaże w sposób bezsporny, że obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego (definicja zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), który wybudowano zgodnie z pozwoleniem na budowę budynku mieszkalno-letniskowego i zgłoszony do użytkowania jako budynek mieszkalno-letniskowy był w 2004 r. budynkiem "rekreacji indywidualnej lub mieszkalnym, wykorzystywanym na cele letniskowe". Odnotować trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że "sporny budynek – jak wynika z dokumentacji budowlanej - jest budynkiem raz mieszkalno-letniskowym, raz letniskowym i podatnik nie posiada decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z letniskowego na mieszkalny" i skonstatować, że w takim stanie rzeczy bezpodstawne jest twierdzenie organu odwoławczego, że budynek należy opodatkować według stawki [...] zł/m2 powierzchni. Skoro bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że sporny obiekt nie jest budynkiem mieszkalnym, to nie może twierdzić, że jest on budynkiem mieszkalnym, wykorzystywanym na cele letniskowe. Nie wykazano także w żaden sposób, iż jest to obiekt "rekreacji indywidualnej". Zanegować również należy zasadność powoływania się przez organ odwoławczy na tezę, że usytuowanie (sezonowo zamieszkiwanego) obiektu na terenie rekreacyjnym nie może stanowić przesłanki zakwalifikowania go do budynków mieszkalnych, gdyż dom taki nie spełnia kryteriów domu mieszkalnego, przewidzianych przez Prawo budowlane, a sam fakt zamieszkiwania nie przesądza o charakterze tego budynku, w sytuacji, gdy sporny budynek wybudowano w oparciu o pozwolenie na budowę domu letniskowo-mieszkalnego i objęto zgłoszeniem do użytkowania budynku mieszkalno-letniskowego. Zauważyć również należy, że wskazana w zaskarżonej decyzji okoliczność, że stałym miejscem zamieszkania podatników jest miasto C., a w spornym budynku nie jest nikt zameldowany nie może przesądzać o sposobie opodatkowania budynku, gdyż oparcie się wyłącznie na tej okoliczności prowadziłoby do konstatacji, że obiekt, który w danym roku podatkowym nie byłby w ogóle wykorzystywany uzyskałby status domu mieszkalnego. Wskazać także należy, że § 1 pkt 2 lit. e uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] 2003 r. nie określa przedmiotu opodatkowania "budynek letniskowy", który przyjęto w decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., gdyż dotyczy on wyłącznie budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków mieszkalnych wykorzystywanych na cele letniskowe. Zauważyć także należy, że wspomniany zapis uchwały Rady Gminy K. nie odwołuje się do klasyfikacji gruntów, na których usytuowano nieruchomość budynkową, a zatem okoliczność, że począwszy od [...] 2003 r. grunty te zaewidencjonowano jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (letniskowe) nie może stanowić przesłanki stwierdzenia, że sporny budynek uzyskał charakter obiektu, o którym mowa w § 1 pkt 2 lit e analizowanej uchwały. Podkreślić również trzeba, że zaskarżoną decyzję wydano w ramach wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2005 r., w którym wskazano, że zasady opodatkowania przedmiotowego obiektu będzie można ustalić jedynie na podstawie wpisu do ewidencji budynków. Zaskarżona decyzja nie została wydana w oparciu o taki wpis, co pozostaje w sprzeczności z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w danej sprawie organ podatkowy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy podatkowe nie dokonały jednoznacznego ustalenia (w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną) charakteru obiektu, którego opodatkowania dotyczy rozpoznawana przez Sąd skarga. Nie ustosunkowały się także do zaleceń zawartych w wyroku sądu administracyjnego z dnia 20 maja 2005 r. Nastąpiło zatem naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania, obejmujące wpis od skargi uiszczony w kwocie [...] zł, a orzeczenie zawarte w pkt 3 wyroku wydano w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.